terug

Alles en een blauwe bult

dinsdag 3 november 2026

We mochten weer alles doen, mijn wandelvriend en ik. Hij had een kleine ingreep aan zijn hart ondergaan, en mijn linker heupgewricht was vervangen door een installatie van titanium en acryl. En nu vroegen wij ons af: Wat is dat, ‘alles’? Wat bedoelen die artsen daarmee, weten ze wel wat voor hem en mij ‘alles’ is, wat wij bijvoorbeeld als doodgewone bezigheden beschouwen tijdens een weekend?

We liepen samen een zondags rondje Singelpark, hij en ik. Hij stelde een theestop voor bij een restaurantje - wat hij anders nooit doet. Tot nu toe hadden we op dit rondje genoeg gehad aan een yoghurt-kersen-ijsje op een muurtje. Je bent moe, je wilt even uitrusten, dacht ik. Maar ik zei het niet. Hij is wel een man, hè? Een nog wat jongere man die in zijn weekenden graag monsterlijke einden fietst. Dat is voor hem ‘alles’. En ik, ik ben al wat ouder. Een marathon wandelen hoeft van mij niet meer, maar zo rond de vijfentwintig kilometer vind ik een fijne afstand. Dat is voor mij ‘alles’. Maar mijn fysiotherapeut stak er vooralsnog een stokje voor, met de gevleugelde woorden: ‘Je kunt het wel, maar het is niet goed voor je.’ Hij is met pensioen, die fysiotherapeut. Ik mis hem.

Dit is een datingsite - en ik weef hier blogs van mijn eigenste hersenspinsels. Hersenspinsels die, om fletse schrijverijtjes te voorkomen, voeding nodig hebben; nieuwe draden in heldere kleuren. Zo toog ik naar de tentoonstelling ‘Tuin der Lusten’ in de Leidse Lakenhal, lusten gezien door de ogen van schilders in de zeventiende eeuw. Maar wat ik daar zag waren schilderijen van dode bloemen. En van vrouwen met ontblote borsten, vrouwen omringd door volledig geklede mannen die met hun begerige vingers aan die borsten zitten. Het ene schilderij na het andere; een andere vrouw, andere mannen, een ander verhaal. Het was om moedeloos van te worden. Op die hele tentoonstelling hing maar één schilderij met een half ontblote man, en die man had een Taak: hij moest de woeste paarden van zijn luchtwagen mennen. Ach, misschien ben ik gewoon meer van het expressionisme. Picasso die zijn minnares schildert als bijzettafeltje, het ‘Landschap’ van Kandinsky boven mijn bank.

Er hangt trouwens een grote, blauwe bult aan die bank. Dat die bult blauw is, is logisch: het is een blauwe bank. De bult is niet logisch, nog lang niet, die bank is pas acht jaar oud! Mijn vorige bank was veertig jaar toen ik hem voor goed geld heb verkocht. Timmermans handwerk was het, dikke planken grenenhout en een matras met blauw witte streepjesstof als zitting. Hij was niet echt geschikt om op te zitten, wel voor dat andere ‘alles’, het alles tussen twee mensen die naar elkaar verlangen. Ik was aan hem gehecht. Mijn nieuwe bank is een slaapbank, wat de overgang van aan elkaar zitten naar ‘alles’ minder soepel zal doen verlopen. Een solo-middagslaapje kan hij in de zitstand wel aan, maar een spontaan herdersuurtje niet. Alvast uitklappen dan maar voordat HIJ aanbelt? Of is zulks lust dodend suggestief?
Maar eerst die bult. Ik heb er een opgevouwen dekentje over gelegd, een dekentje van roze, rode en oranje wol. Wat dus nu onder de Kandinsky staat, is een blauwe slaapbank met een bult en een dekentje erover zodat ik de bult niet zie. Je bent welkom!

geplaatst door RodeJas - 36 keer gelezen