terug

Damen Fragen

zaterdag 7 november 2026

Velen kennen de beroemde scène uit de Sissi triologie. Er is een bal in het paleis. Het dreigt helemaal fout te gaan bij de mannen, conflicten. De vrouwen bedenken een list. Een aankondiging, vrouwen vragen mannen ten dans. De vorstelijke dames schieten als doelzoekende torpedo's op hun mannelijke doel en redden het keizerrijk.

Toen ik als jonge man op dansles “mocht” (kuch), want ballroom- en latijnsamerikaanse dansen moest toen elke jongen beheersen. Het hoorde bij de opvoeding. Met frisse tegenzin toog ik naar de dansschool, die toen in vrijwel elke stad te vinden was.

Ik ploeterde mij door dit geforceerde samenspel met meisjes. Eerst in Waalwijk, die dansschool werd geleid door een lesbisch stel. Daar waren de meisjes wel veilig vonden de ouders. Die school vond ik een gruwel. Na het eerste seizoen ging ik naar een dansschool in Den Bosch. Geleid door een stel wat veel prijzen en titels won in Nederland. Toen maar besloten om een school op te richten. Met nogal strikte regels, later meer daarover. Na “zilver” had ik genoeg van. Beide dansscholen bestaan niet meer. Formeel dansen raakte uit de mode. Los dansen was de nieuwe norm.

Ik leerde al vlug dat dansles een vorm van dating was. Alle vooroordelen bleken waar. De meisjes wilden allemaal “die ene” net als de jongens. Toen de pikorde langzaam maar zeker duidelijk werd bij de opvolgende avonden had iedereen een partner.

Als iemand niet kon werd er een rouleerschema ingesteld, waarbij er telkens eentje langs de kant zat. Een enkele keer viel de dansleraar/es in. Wat niet zo leuk werd gevonden. Bij het rouleren bleven de meisjes staan, je jongens schoven één plaats op. Het rouleren was wel leuk. Zo kon ik, een gemiddelde jongen, ook eens met een topmeisje dansen. Die mij braaf tolereerde als een noodzakelijk kwaad terwijl met één oog werd gekeken tot “die ene” weer langskwam. Elk meisje had haar eigen vormen en stijl, was kort of lang. Kortom, heel interessant allemaal voor mij als jongen die meisjes wel heel leuk vond.

Hoewel ik tot de middelmaat qua begeerlijke jongen behoorde had ik een goed ritmegevoel waardoor ik min of meer elegant de avonden doorkwam.

Nog gênanter, iemand maakte keer op keer een fout. De muziek stopte. Iedereen moest langs de rand van de zaal staan. Het arme slachtoffer werd door de dansleraar of lerares gedrild hoe het wel moest. Vervolgens ging iedereen weer verder met de les.

Incidenteel was er bij het vrij dansen het gevreesde “meisjes vragen jongens”. Alle meisjes loerden naar elkaar en de jongens. Welke knappert was het dichtste bij? De paniek bij de meisjes die zo nonchalant mogelijk naar de knappe jongen snelden om hem te vragen. De verbazing op die jongen zijn gezicht. Het derde en vierde meisje zagen dat ze kansloos waren en pseudo nonchalant afbogen naar een mindere jongen om die te vragen. Die mindere jongen voelde zich behoorlijk beroerd als “tweede keuze”, “derde keuze” of “laatste keuze”. Ik was de tweede keuze, gelukkig niet de laatste keuze. Die arme jongen, die als laatste werd gevraagd door het enig overgebleven meisje, die duidelijk niets van die jongen moest hebben. De slentering. De blik van berusting. Als middelmatige jongen danste ik het seizoen uit met het middelmatige meisje. Nadat we elkaar wat beter kenden was het een aangename verplichting voor ons beiden. Twee “moetjes” die samen er maar het beste van maken.

De dansschool begreep de vrouwelijke psychologie. Jongens moesten de meisjes vragen en de meisjes mochten weigeren. Wat ze dus vaak deden. De arme jongen, strategisch opgesteld om zo snel mogelijk dat ene meisje te vragen. Zo nonchalant mogelijk de dansvloer oversteken. Iedereen keek naar hem. Het meisje dat “nee” zei. De arme jongen die afdroop. Iedereen zag het. Ook de schoollediing. Ze bedachten een list.

Meisjes mochten niet weigeren als een jongen haar vroeg. Die regel leidde tot wrevel en sabotage. Niets oogt zo charmant als een meisje wat duidelijk geen zin heeft in een dansje met “hem”. Haar gezicht op 1000 jaar onweer. Met gestrekte armen zoveel mogelijk afstand creëren. Wat elk danspaar weet, voor een elegante omwenteling moeten beiden dicht bij elkaar zijn. De arme jongen, die moest leiden, leek op worstelaar met een onwillig spartelende walvis. De arme jongen had na een paar seconden door dat hij een enorme blunder begin en moest het hele liedje uitzingen met haar. Met stijgende wanhoop. Als een worstelaar proberen de leiden. Het meisje stoof terug naar haar vriendinnen hoek en de jongen droop verslagen af.

Er waren ook stelletjes die voor een wedstrijd oefenden of al iets met elkaar hadden. Die dansten alleen met elkaar en ze zorgden er wel voor dat niemand het waagde om met één van hen te dansen. Met zacht gevloek en gemopper als een pasje niet goed ging op de dansvloer. Ik waagde het niet om ook maar de minste opmerking te maken over mijn danspartner.

Ik vermeed de vrij dansen avonden als de pest. Na twee zondagen had ik het wel gezien.

Op latere leeftijd hoorde ik veel vrouwen klagen dat de mannen niet konden of wilden dansen. De vrouwen dansten dan met elkaar.

Bij de tweede dansschool leerde ik een fanatiek dansend meisje kennen. Ze danste ooit wedstrijden. Zij sleepte mij door het seizoen heen en bij het afdansen camoufleerde ze mijn kleine foutjes perfect. Ik ben zelfs met haar uit geweest. Toen merkte ik dat dansen leuk kon zijn, met mijn vaste meisje en het plezierig samenzijn.

Meisjes, zo leerde ik, vielen in roepen uiteen. Er waren de verwaande meisjes, dochter van een notabele o.i.d. Die toch echt vonden dat zij het middelpunt waren waarom het universum draaiden. Slechts een enkele jongen het waard was om in haar omloopbaan te mogen. Er was een groepje meisjes die ik ronduit als krengen indeelden. Die bazige types waarbij alles wat fout ging vooral niet bij haar lag. Lekker luid sissen als er iets fout ging bij een dansje. Er waren de vroegrijpe meisjes, die wisten hoe ze een jongen moesten bespelen. Waarbij menig ervoer dat dansen met een hele of halve erectie heel vervelend is. Als laatste waren er de normale meisjes. Die gewoon wilden leren dansen, plezier maken, al dan niet met dwang vanuit hun ouders het beste van de situatie maken.

Na een paar lessen hielden enkele jongens het voor gezien. De meisjes hadden toen een probleem. De krengen mochten langs de kant zitten. Geen jongen kwam zelfs maar in haar buurt. Of er werd gerouleerd omdat de leiding het te gênant vond worden. Met enige verbazing zag ik dat zo'n kreng plotseling zich minder krengerig gedroeg naar mij. Blijkbaar was ik toen wel goed genoeg. Moest ik haar eerst in een soort ijzeren houdgreep over de dansvloer slepen als ik haar toevallig trof tijdens het rouleren, nu verwaardigde ze mij haar houding die iets meewerkend was. Er kon zelfs een lachje vanaf en ze wist mijn naam. Als een veteraan wist ik dat ze mij net zo snel zou dumpen als er een betere jongen kwam dus ik had ondertussen wel door dat ik mij niet aan haar moest binden qua gevoelens.

Uiteindelijk kwam alles goed. Ik vond mijn liefde, danste met plezier met haar. Ik nam nooit meer als vanzelfsprekend aan dat dit normaal was. Het was bijzonder. De levenslessen over meisjes onthield ik. Werd milder omdat ik wel begreep hoe de wereld draait. Vooral heel gelukkig zijn met mijn ene meisje dat was mijn doel.

Soms kijk ik naar vrouwenprofielen en denk ik weleens hoe weinig er veranderd is in de wereld :)

Hoe was het voor jullie, beste bloglezers? Hebben jullie mooie herinneringen aan dansles? Vonden jullie er je eerste liefde? Of zaten jullie het ook gewoon uit, het beste er van maken?

geplaatst door 1964pete - 34 keer gelezen