Senioriteit
dinsdag 17 november 2026
De chips komen heden ten dage ‘rechtstreeks van het land’, las ik in een advertentie. Jazeker, ook de paprikachips! En ik vraag mij voor de zoveelste keer af waarom ik dit blog niet kan schrijven zoals het in mijn hoofd zat. Zondagochtend, tijdens het ontbijt, wist ik plotseling precies hoe het worden moest, mijn nieuwe blog. Tijd om het op te schrijven had ik niet; ik had mezelf op koffievisite uitgenodigd in Zoeterwoude - wat moest omdat ik eigenlijk niet meer durfde te fietsen. Nou ja, het was toch nog niet het blog dat alle andere blogs overbodig maakt, nog lang niet. Zo’n blog vereist senioriteit.
Goed, ik durfde niet meer te fietsen, dat staat vast. Daarom kocht ik een nieuwe fiets; een stevige, blauwe schoonheid met 20 inch wielen en knalrode fietstassen. Fietsangst is nuttig, net als hoogtevrees en ontwijkingsgedrag wat betreft ongemakkelijke feestjes. Voor die feestjes heb ik een goede remedie: Ik trek een jurk aan waarin ik mij onkwetsbaar waan. Voor hoogtevrees volstaat het, om hoogtes te vermijden. En wie niet fietst, kan ook niet vallen met die fiets. Makkelijk, toch? Maar op een dag besloot ik mijn fietsangst niet langer te koesteren; het kon immers nog wel maanden duren voordat ik mijn oude wandeltempo weer probleemloos in de benen zou hebben. Ik ging dus op zoek naar een andere fiets, een volwassen fiets met het zadel zo laag dat ik mijn voeten op de grond kon zetten.
Twee weken stond hij nu al in de schuur, die fiets. Ik was erop van de fietsenwinkel naar huis gefietst en dat was het. Totdat ik op een mooie dag een pakketje moest ophalen, een pakketje met twee bloesjes van glanzende viscose, een rode en een lichtbruine. Drie kilometer heen en drie kilometer terug. Ik zie mezelf nog staan in die schuur. Vertwijfeld. Ik wist dat dit het moment was om de fiets te pakken - maar ik haalde mijn bloesjes op met de step. Wat te doen? Ha, ik zou mezelf onder druk zetten, mijn Zoeterwoudse dochter vragen of ik welkom was zondagochtend, en vertellen dat ik op de fiets zou komen. Wat ik vervolgens gewoon heb gedaan.
Wat is dat toch, iets zielsgraag willen zolang het niet kan, alles uit de kast halen om mogelijk te maken dat het wel kan - om het vervolgens niet te doen? Ik heb geen flauw idee. Wel weet ik dat ik het hiermee alleen mezelf moeilijk maak, en dat ik het meestal op tijd herken.
In de liefde heet dit fenomeen ‘fearful attachment’, las ik laatst.
Zolang je mogelijk toekomstige geliefde afstand houdt, trek je hem naar je toe. Maar wanneer de ander te dichtbij komt, duw je hem weer weg. Iemand zielsgraag willen, maar samen zijn zelf onmogelijk maken. Hier zijn wel twee mensen bij betrokken: Een die maar wat lijkt te flirten en een die zich pijnlijk afgewezen voelt. Ik denk niet dat ik behept ben met fearful attachment. Maar het kon wel eens zijn dat ik het niet op tijd zou herkennen. Als het er echt op aankomt, als het om liefde gaat, ben ik behept met een acuut gebrek aan inzicht, deskundigheid en ervaring. Die drie. Senioriteit, heten ze samen. En ik kan hier altijd nog recepten gaan schrijven.
geplaatst door RodeJas - 20 keer gelezen
Vorige berichten
Black Friday
Het koopseizoen is weer aangebroken. Alles uit de kast om de consumptiegekte aan te wakkeren. Al begin november werd ik met ‘Black Friday&rsq
Afblijven, bezet terrein
.Er zijn gebieden, waar je niet zomaar toegang toe hebt. Denk aan een legerplaats, een kerncentrale, of mat minder heftig, jouw eigen woning, waar
Fouten en leermomenten
Ik maakte deze fouten zodat jij ze niet hoeft te maken. “Jij”, mannen in mijn leeftijdsgroep. Vrouwen zullen het mogelijk “eenzij