Blogs

De al wat oudere man van nu heeft het niet makkelijk. Is hij zijn hele volwassen leven door om het even welke vrouw beschimpt vanwege zijn hoog opgetrokken witte sokken, nu verachten jonge vrouwen hem vanwege zijn enkelsokken. Kijk naar ons, roepen ze, kijk hoe wij dat doen, hoge witte sokken dragen! Ach, hoe vaak is hij wel niet afgewezen omdat hij bij een date fier zijn witte sokken droeg?

Ik probeer waar mogelijk thuis te eten. Omdat ik nog steeds single ben kook ik vaak voor een paar dagen tegelijk, wat over is wordt in een of meer bakjes in de koeling bewaard. Voorverpakte ingrediënten zijn qua hoeveelheid vaak afgestemd op huishoudens van een persoon, en eenmaal opengemaakte pakjes kunnen soms moeilijk bewaard worden.

Op een uitnodiging is wel eens te lezen, genodigden zijn van harte welkom ‘met aanhang’. Goed bedoeld natuurlijk

Aanpassing hoeft niet per se problematisch te zijn. Dat wordt het pas, als je er zelf geen controle meer over hebt. Met een duur woord wordt dat "fawning" genoemd : behagen door steeds maar een wit voetje te willen halen. Je past je aan om de situatie veilig te houden en de ander tevreden te stellen, doet bijna alles wat daarvoor nodig is.

Ik ben datemoe. Niet zo gek, als ik bedenk hoe lang ik het al doe. Daten bedoel ik.

Snelle ontbranding of…
Anderhalve week terug kwam ik weer in een versnelling van transformatie door meerdere factoren.
Gedurende de eerste hoogtij dagen van die periode kwam ik deze vraag tegen: Wat heb je liever, een acute vonk of een langzame(re) ontbranding?
Een aantal mensen antwoordden dat snelle ontbranding alleen maar lust is en dat ze liever het laatste hadden.
Dat zette me aan het denken, niet zeker of ik het daar wel mee eens was.

Vorig jaar heb ik al eens in een blog even gememoreerd, hoe een intercomboodschap van een conducteur van een trein bijzonder positief over kan komen bij de reizigers. Maar dat voerde terug op een gebeurtenis van jaren daarvoor.
Ik was afgelopen weekend een paar uur op visite geweest bij twee van mijn beste vrienden in het Gooi. De vrouw van dit stel maakt het niet goed, zij lijdt aan dementie en haar partner heeft na een korte periode, waarin zij op doordeweekse dagen in een zorginstelling verbleef, toch besloten haar weer zelf thuis te helpen. Wel heeft een ongelukkige val thuis haar nog meer narigheid bezorgd. Hij is (82) een stuk ouder dan zijn vrouw en mist een oog. Dat is op zich ook al een beperking.

Ik ben nogal eens de vraag tegengekomen waarom vrouwen nou toch op ‘bad boys’ vallen.
Dat zijn mannen die zich niet binden maar wel flirten, macho doen, en een beetje de “in ieder stadje een ander schatje” mentaliteit hebben.
Maar waarom vinden vrouwen dat nou aantrekkelijk? Ik moet –helaas- zeggen dat ik er ook niet ongevoelig voor ben.

Iemand echt zien? Daar bedoel ik de inborst van de persoon mee, dus verder kijken dan alleen de oppervlakte. Dat kan nog weleens een discussiepunt zijn, want bij een profiel kijk je toch allereerst naar het uiterlijk. Soms zegt een man tegen me. Je foto's zijn prima, maar ik wil niet eerst met je gaan mailen, ik wil je gewoon meteen zien, dat werkt het best. Mag jij vinden, denk ik dan, maar ik ga niet ergens naartoe voor praktisch een blind date. Ik wil eerst zijn stem horen, nader kennis met hem maken via de telefoon voordat we elkaar gaan treffen. Een goed gesprek komt dan wel bij de ontmoeting.