Blogs

Ik heb de kerstweek doorgebracht in Italië, om precies te zijn in Gabicce Mare, aan de Adriatische kust. Het is voor mij zo onderhand een traditie geworden om elk jaar met de kerst niet thuis te zijn, maar een voor mij nieuwe omgeving te verkennen.
Omdat ik een groepsreis had geboekt en met de touringcar naar mijn bestemming reed kostte de heen – en terugrit twee dagen; geen verloren tijd, ook onderweg heb ik genoeg gezien.

Geef je gedachten vleugels.

Bestaat ridderlijkheid nog?
Ik was altijd geneigd te antwoorden met ‘absoluut!’ maar ik weet het niet zeker meer. Volgens mij wordt het steeds minder.
Toevallig las ik elders op het net een vrouw die schreef “Wen er maar aan ladies! Mannen gaan niet meer achter een meisje aan. Ze maken een vrouw niet meer het hof. Ze kunnen makkelijk een ander krijgen.” Het gaat dan meestal om seks. Als jij niet snel genoeg bereid bent seks te hebben dan heeft ie het weekend erop een andere vrouw die dat wel doet.

Ik ben lid van een gespreksgroep waar dit onderwerp niet zo lang geleden op de agenda stond : denk je erover om te gaan inwonen bij je eigen kind. Er is ook een Arubaanse vrouw in onze groep die 40 jaar geleden vanuit Aruba naar Nederland is gekomen om hier als verpleegster te komen werken, Ze is later ook met een Nederlandse man getrouwd.

Ik verwonder mij vaak over de manier, waarop een ieder invulling geeft aan zijn of haar leven. Als ik mijn eigen leven evalueer vraag ik mij ook af, waarom ik bepaalde dingen doe of juist nalaat te doen. Ditmaal wil ik juist dat nalaten onder de loep nemen. Wie avond aan avond achter de tv gekluisterd zit beschikt op den duur over een grote kennis van het wereldgebeuren. Maar veelal zonder daar persoonlijk bij betrokken te zijn. Ooit heb ik een tijdje iemand gekend, die anderen uitsluitend deelgenoot maakte van wat zij op de tv zag, ze ging ook niet vaak de deur uit.

Ik ben thuis, bij moeder, zussen en broer. Er is ook een man in een gestreepte wollen trui die mijn geliefde schijnt te zijn. Hij gaat voor me zitten op de brede kruk en roept dat hij aangehaald wil worden. Hij draagt zo’n ongemakkelijk strak wandeltasje op zijn rug. Ik gooi plagerig een dikke draad wol om hem heen, waardoor hij voorover kukelt en naar de andere kant van de kamer rolt. Moeder, zussen en broer kijken me aan met kille ogen. ‘Jij ruimt wel zelf de rommel op’, zeggen die ogen. Ik weet dat ik droom, dat ik hem mooi kan laten liggen waar hij ligt.