Het Kattenpad
donderdag 8 augustus 2019
Met deze blog zal ik, vrees ik, veel blog-genoten en andere 50Plussers tegen de haren instrijken: ik gooi het er maar gelijk uit, ik haat katten! Op tv zag ik tot mijn verbazing dat het vandaag, 8 augustus, internationale kattendag is. Het moet niet gekker worden!
Ik woon in een rustige straat waar het barst van de katten en die heb ik daarom omgedoopt tot Kattenpad. In alle kleuren en maten zijn ze er, doch in verschillende gradaties van ‘engheid’. Ja, want mijn haat komt voort uit angst. Die ondoorgrondelijke starende ogen, die elastieken lijven, die onhoorbare tred, dat gemauw dat door merg en been gaat, dat gesnor en, als ze de kans krijgen, dat gestrijk langs je benen. Om nachtmerries van te krijgen! Nu ben ik, dat zal jullie niet verbazen, een hondenvriend. Mijn huidige hond, Fi, haat de katten niet, als ze het op een rennen zetten wil ze er wel achteraan, maar als de kat rustig blijft zitten loopt Fi er even zo rustig langsheen. Mijn vorige hond, Joop (een meisje, vernoemd naar Joop ter Heul, dit ter attentie van Aktivo) was wel een kattenhater en dat was mijn schuld. Joop kwam van een boerderij waar ook katten woonden en gaf er niets om. Toen zij een maand of drie was en wij thuiskwamen op een van de eerste lentedagen van dat jaar deed ik de tuindeur open, Joop liep naar buiten en stond heel stil naar iets te kijken. Ik vroeg mij af waar ze naar keek, liep naar buiten en jawel, op een van de tuinstoelen lag een gigantische witte pers opgerold. Ik schrok er zo van dat ik een gil gaf en een luchtsprong maakte waarop de kat wegspoot en Joop dacht “O, moet dat zo” en de achtervolging inzette. Het is nooit meer goed gekomen tussen haar en katten. Erg vervelend, ik heb een stevig en hoog hek om de tuin moeten laten zetten. Dus toen Fi opgevoed moest worden, wat na 3,5 jaar overigens matig is gelukt, ben ik steeds zo rustig mogelijk doch met angst in het hart langs de katten gelopen en heb huichelachtig gezegd “Ze zijn braaf hoor, die katten, braaf, laat maar lekker zitten”. En zo is de situatie nu, wij lopen onze rondjes in gepaste rust. Grotendeels aan de lijn, want dat moet en daaraan hangt een buidel met poepzakjes, want dat moet ook. Katten hoeven, helaas, niet aan de lijn, zij hoeven ook niet gechipt te worden, er wordt geen kattenbelasting geheven en zij doen hun behoefte in andermans tuin. En zij gaan ook zomaar bij vreemden naar binnen of blokkeren de deur. Mijn angst is zodanig dat ik geen ramen of deuren open durf te hebben als ik mij niet in die kamer bevind. En het is al een paar keer gebeurd dat er een kat pal voor mijn voordeur zat en daar ook gewoon bleef zitten, met die stoïcijnse blik, zodat ik met een omtrekkende beweging naar de andere kant van het huis moest lopen in de hoop dat daar de sleutel niet aan de binnenkant van de deur zat en ik er niet in kon. In dat geval moet ik mijn dappere buurman roepen, een kattenvriend, om het beest weg te jagen. En hoongelach ontvangen, ook dat nog.
’s Avonds, zeker nu het weer donker wordt, zie je ze soms niet eens zitten. In het donker zijn immers alle katjes grauw. Ook dan maken wij soms omwegen om ‘veilig’ thuis te komen. En soms met hartkloppingen als er weer eentje pal voor je onder een struik vandaan schiet.
Het is wat mij betreft genieten van het mooie zomerweer, maar het is ook wel fijn als het weer herfst wordt, met wind en regen, dan durven de griezels niet meer naar buiten en wordt het weer rustig aan het Kattenpad!
geplaatst door Mimi2 - 1704 keer gelezen
Vorige berichten
Alle ogen zijn gericht op Kwatta
Ik verbaas mij elke keer als ik in een groep mensen verkeer over de diversiteit. Zoveel mensen, zoveel zinnen. Nooit kom ik in een groep van louter gelijkgestemden. Een enkele keer zie ik op de tv beelden uit Noord Korea, waar hele regimenten mannen en vrouwen in hetzelfde saaie grijze kostuum als hun leider gekleed zijn en ook allemaal dezelfde mening zijn toegedaan. Het lijkt op hersenspoeling, vreselijk om deel uit te maken van zo’n samenleving. En we worden voor de gek gehouden: Er is wel degelijk weerstand tegen deze poppenkast.
Midden in de veelzijdige groepen die ik ken zijn weer een paar personen, die er qua uiterlijk en soms ook door hun gedrag uitspringen. Er zijn heel sociale mensen bij, die mij benaderen, vragen hoe het met mij gaat, die klaar staan om mij van koffie te voorzien. Anderen zijn juist heel stil, ze zullen nooit uit eigener beweging contact zoeken. En dan komt die ene binnen, waardoor alle ogen dezelfde richting op gaan. Oftewel: "Alle ogen zijn gericht op Kwatta". Dat is een bekende Nederlandse uitdrukking die betekent dat iemand of iets volop in de belangstelling staat.
Sommige mensen hebben nu eenmaal een bepaalde uitstraling, door hun uiterlijk, maar ook door hun manier van bewegen en hun vorm van communiceren. Het is in hun voordeel. Of ze gemakkelijk contact maken, hangt af van het karakter van het Kwatta meisje of de Kwatta jongen. Het zijn in elk geval geen muurbloempjes. Ze zullen als ergens gedanst kan worden zich een groot deel van de middag of avond op de dansvloer bewegen. Mannen, die alle moeite doen om zo’n jongedame voor zich in te nemen moeten zich goed indenken, dat zij niet de enige zijn!
Ik vraag mij af, hoe zo’n Kwattameisje of – jongen zich bij dit alles voelt. Zij of hij kan aan elke vinger tien geliefden krijgen. Maar wordt hij of zij daar blij van?
Voor hen is van belang, of ze over voldoende tact beschikken bij al hun contacten en bij de mannen of vrouwen, die achter het net vissen hoeveel respect zij hebben voor de keuze die “Kwatta” heeft voor hun “concurrenten”.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat het mijn ego streelt, als ik, al is het maar even, met een dame contact heb, die een als boven omschreven uitstraling heeft. Zoals ook een week geleden, toen ik A. het buurthuis zag binnen schrijden. Ik heb haar wederom ten dans gevraagd, moest haar wel nog enkele bekende variaties van de cha cha leren, maar toch. A. heeft de hele middag verder ook met de andere mannen zonder onderscheid des persoons een dansje gemaakt.
Na een paar uur vond ik het tijd om op te stappen, ik nam afscheid van enkele bekenden maar A. was nergens te bekennen. Toen ik naar buiten liep stond ze daar in haar eentje; het was buiten een stuk aangenamer dan binnen, waar de airco minimaal functioneerde. Uiteraard groette ik haar, ze wist nog niet zeker of ze daar zou blijven eten. Ik kreeg de indruk dat ze even pas op de plaats maakte en buiten de interessesfeer wilde zijn. Even die begerige blikken ontwijken? Misschien is het verlegenheid mijnerzijds, maar ik drong uit respect voor haar gevoelens niet verder aan op nader contact. Daarop ben ik mijns weegs en dus naar huis gegaan.
Overal vind je Kwatta-jongens en – meisjes. Afgelopen zondag kwam ik in een ander buurthuis ook weer zo’n lady tegen. Maar, hoe verschillend! Zij kon wel goed dansen en zij was super sociaal actief door met enkele anderen de zaal in te richten en iedereen aandacht te geven. Kwatta zijn heeft dus niet uitsluitend met een leuk uiterlijk te maken…
Tegenpolen
Tegenpolen trekken elkaar aan wordt alom beweerd. Maar is dat wel altijd zo ? Het kan heel fijn zijn als je daar echt naar zoekt . Voorbeeld : als jij van nature onzeker bent en daar soms zenuwachtig en druk van wordt, kan een rustige partner die niet gauw in de stress schiet een rots in de branding zijn. Maar hoe zit het met dingen die heel erg belangrijk voor je zijn?
Ik kan me goed voorstellen dat een man of vrouw die helemaal opgaat in de verzorging en liefde van de eigen huisdieren, het liefst een partner vindt die daar ook affiniteit mee heeft. Hetzelfde geldt voor normen en waarden, hoe je omgaat met het milieu kan veel invloed hebben op een relatie. Maar ook binnenshuis is de manier van omgaan met elkaar belangrijk Zeker als je van liefdevolle seks,houdt, met veel intimiteit, zal je toch een monogame partner zoeken. Zo zijn er nog veel meer dingen te bedenken.
Maar om even terug te komen op die tegenpolen. Wat je eerst zo aantrekkelijk vond, kan op de lange duur ook tegen gaan staan. Als die rustige partner later zo introvert blijkt te zijn dat je het gevoel krijgt dat hij of zij in een eigen wereld leeft en jou daar eigenlijk niet zo bij nodig heeft, kan dat de relatie bergafwaarts doen gaan. Omgekeerd : de spontaniteit en gevoeligheid die je partner bij jou zo leuk vond in het begin, kan ook gaan irriteren, als de rust in huis daar teveel door verstoord wordt. Dat zijn toch dingen waar je vaak veel later pas achter komt.
Daarom vind ik het belangrijk dat je elkaar goed aanvult. Als hij handig is en graag klust, laat hem lekker zijn gang gaan. Als jij graag leest, of je favoriete serie op tv wilt zien, so be it ! Maar alles valt of staat door dingen niet te overdrijven. Het bekende gezegde ; hier vindt je wat en daar laat je wat, is volgens mij nog steeds van toepassing. Een goede communicatie is daarbij onontbeerlijk. We zijn nu eenmaal niet hetzelfde en de gulden middenweg werkt meestal toch het beste...
Een toekomst zonder zorgen
De gemiddelde leeftijd van de deelnemers aan deze site zal 70 jaar zijn, schat ik. Vanaf de kleuterschool kan ik me dingen nog goed herinneren. Daarvoor zijn het nog vage momentopnames die af en toe door mijn hoofd flitsen, maar zo’n 65 jaar aan concrete herinneringen is er wel verzameld.Herinneringen aan vreugde en verdriet, ontmoeting en afscheid, succes en falen, gezondheid en ziekte, trots en schaamte, hulp en bedrog, geluk en pech. Ieder van ons heeft hetzelfde in meer of mindere mate meegemaakt.
Soms is het bitterzoet. Wat waren er veel fijne dingen en wat is het jammer dat ze nooit meer terugkomen! Toch prijs ik me gelukkig dat het per saldo een enorme rijkdom in mijn hoofd heeft opgeleverd. Rijkdom, die niemand me meer kan afpakken.
Ik vraag me ook niet meer af of ik het beter of anders had kunnen doen. Ongetwijfeld, maar zou mijn leven dan wel zonder vallen en opstaan zijn verlopen? Natuurlijk niet. Terugkijken doe je op onze leeftijd waarschijnlijk vaker, dan een half leven geleden. Ik zelf -en dat gun ik iedereen- kan zo’n moment van bezinning steeds afsluiten met een gevoel van tevredenheid en dankbaarheid.
Maar meer nog dan dat: het geeft ook vertrouwen in de toekomst. Het leven is nog niet voorbij en waarom zou er niet nog een mooie reis in het verschiet liggen? Ongetwijfeld met hier en daar een spannende hobbel, maar veel minder dan tot nu toe. Met minder bewijsdrang, minder lawaai en minder strijd en daarentegen meer tevredenheid, rust en vrede wordt de weg een stuk eenvoudiger en vriendelijker.
Het is nog niet voorbij, in tegendeel.
Machiel van der Schoot