Het Kattenpad
donderdag 8 augustus 2019
Met deze blog zal ik, vrees ik, veel blog-genoten en andere 50Plussers tegen de haren instrijken: ik gooi het er maar gelijk uit, ik haat katten! Op tv zag ik tot mijn verbazing dat het vandaag, 8 augustus, internationale kattendag is. Het moet niet gekker worden!
Ik woon in een rustige straat waar het barst van de katten en die heb ik daarom omgedoopt tot Kattenpad. In alle kleuren en maten zijn ze er, doch in verschillende gradaties van ‘engheid’. Ja, want mijn haat komt voort uit angst. Die ondoorgrondelijke starende ogen, die elastieken lijven, die onhoorbare tred, dat gemauw dat door merg en been gaat, dat gesnor en, als ze de kans krijgen, dat gestrijk langs je benen. Om nachtmerries van te krijgen! Nu ben ik, dat zal jullie niet verbazen, een hondenvriend. Mijn huidige hond, Fi, haat de katten niet, als ze het op een rennen zetten wil ze er wel achteraan, maar als de kat rustig blijft zitten loopt Fi er even zo rustig langsheen. Mijn vorige hond, Joop (een meisje, vernoemd naar Joop ter Heul, dit ter attentie van Aktivo) was wel een kattenhater en dat was mijn schuld. Joop kwam van een boerderij waar ook katten woonden en gaf er niets om. Toen zij een maand of drie was en wij thuiskwamen op een van de eerste lentedagen van dat jaar deed ik de tuindeur open, Joop liep naar buiten en stond heel stil naar iets te kijken. Ik vroeg mij af waar ze naar keek, liep naar buiten en jawel, op een van de tuinstoelen lag een gigantische witte pers opgerold. Ik schrok er zo van dat ik een gil gaf en een luchtsprong maakte waarop de kat wegspoot en Joop dacht “O, moet dat zo” en de achtervolging inzette. Het is nooit meer goed gekomen tussen haar en katten. Erg vervelend, ik heb een stevig en hoog hek om de tuin moeten laten zetten. Dus toen Fi opgevoed moest worden, wat na 3,5 jaar overigens matig is gelukt, ben ik steeds zo rustig mogelijk doch met angst in het hart langs de katten gelopen en heb huichelachtig gezegd “Ze zijn braaf hoor, die katten, braaf, laat maar lekker zitten”. En zo is de situatie nu, wij lopen onze rondjes in gepaste rust. Grotendeels aan de lijn, want dat moet en daaraan hangt een buidel met poepzakjes, want dat moet ook. Katten hoeven, helaas, niet aan de lijn, zij hoeven ook niet gechipt te worden, er wordt geen kattenbelasting geheven en zij doen hun behoefte in andermans tuin. En zij gaan ook zomaar bij vreemden naar binnen of blokkeren de deur. Mijn angst is zodanig dat ik geen ramen of deuren open durf te hebben als ik mij niet in die kamer bevind. En het is al een paar keer gebeurd dat er een kat pal voor mijn voordeur zat en daar ook gewoon bleef zitten, met die stoïcijnse blik, zodat ik met een omtrekkende beweging naar de andere kant van het huis moest lopen in de hoop dat daar de sleutel niet aan de binnenkant van de deur zat en ik er niet in kon. In dat geval moet ik mijn dappere buurman roepen, een kattenvriend, om het beest weg te jagen. En hoongelach ontvangen, ook dat nog.
’s Avonds, zeker nu het weer donker wordt, zie je ze soms niet eens zitten. In het donker zijn immers alle katjes grauw. Ook dan maken wij soms omwegen om ‘veilig’ thuis te komen. En soms met hartkloppingen als er weer eentje pal voor je onder een struik vandaan schiet.
Het is wat mij betreft genieten van het mooie zomerweer, maar het is ook wel fijn als het weer herfst wordt, met wind en regen, dan durven de griezels niet meer naar buiten en wordt het weer rustig aan het Kattenpad!
geplaatst door Mimi2 - 1713 keer gelezen
Vorige berichten
Huisdieren (niet) gewenst
Redactie: dit keer heb ik wel tot 3 geteld
Lezers: de vorige blog over eenzaamheid werd in een opwelling geschreven en wellicht onnadenkend geplaatst. Het was niet de bedoeling om iemand te herinneren aan een gemis of verdriet te doen. Het me als dat zo werd gevoeld.
Bij het invullen van mijn profiel werd ik enigszins verrast door de vraag over huisdieren. Zouden kattenliefhebbers liever daten met gelijkgestemden dan met iemand met een of meerdere honden. Het leek niet eens onlogisch maar aan de andere kant ook wel iets dat erg detaillistisch overkomt. Zo zou ik nog wel meer dingen kunnen verzinnen. Inmiddels heb ik begrepen dat de vraag is opgevoerd (overigens niet verplicht in hoeft te worden gevuld) op verzoek van leden die iets minder hebben met huisdieren waardoor ze dat als extra selectiecriterium kunnen gebruiken als een profiel verder wel aanstaat. Volkomen legitiem natuurlijk, net zoals sommige vrouwen mannen met baarden of kale hoofden bij voorbaat afwijzen. Mannen willen bijvoorbeeld soms weer alleen een vrouw die blond is (geweest).
Wat kan je nu verwachten als je de woning zou binnenkomen die ik met Roos deel? Veel interesse in ieder geval, vooral de eerste keer.
Dat houdt in dat je behoorlijk wordt besnuffeld en het zelfs niet onmogelijk is dat ze je hand of arm even likt. Dat is geen pretje want het voelt alsof ze schuurpapier gebruikt van de meer ruwe soort. Er wordt gezegd dat katten extra aandacht geven aan mensen die bang voor ze zijn. Geen enkele date heeft onze woning nog betreden maar ik heb wel enkele kennissen en vrienden moeten redden, die benauwd keken als er ineens een zwarte kat op schoot sprong. Kortom het is nogal wat als je een kat thuis hebt.
Daar staat tegenover dat een kat beter alleen kan zijn dan een hond. Een dagje buiten de deur is dus geen probleem, maar gaat het langer duren dat moet er iets geregeld worden. Ook een kat is een handenbindertje. Dan zijn er nog zaken als haren die overal terechtkomen en andere kleine ergernissen voor een bezoeker.
Wat betekent dat nu in concreto voor mijn profiel en voor degenen
die daarin zijn geïnteresseerd? In de eerste plaats ben ik met name geïnteresseerd in vriendschap en heel misschien wat meer op lange termijn al kan ik me daarbij op dit moment weinig voorstellen. Samenwonen zit er derhalve niet echt in, waardoor het mogelijk probleem met een kat slechts theoretisch is. Mocht er toch iets ontstaan en de potentiële partner is allergisch voor katten dan zal ik voor Roos een thuis zoeken waar ze het zeker goed zal hebben. Mensen gaan voor (huis)dieren. Een huisdier nemen betekent ook verantwoordelijkheid nemen voor een dier en als het aan mij ligt zal Roos nooit meer in een asiel terechtkomen. Mocht iemand gewoon een hekel hebben aan huisdieren of vrezen dat deze te veel aandacht of zelfs liefde krijgen ten koste van de mogelijke partner, dan bestaat er van mijn kant eerlijk gezegd geen verdere interesse. Een huisdier is geen speelgoed of luxe artikel dat je terzijde kan leggen.
Misschien is de vermelding op het profiel toch wel een goede keuze geweest.
Het is ook nooit goed – de letters K
Iedereen probeert in zijn of haar leven er het beste van te maken. Dat kost tijd, energie, aandacht en nog veel meer. Of het vooropgestelde doel wordt bereikt is de vraag. Er gebeuren tijdens het in de praktijk brengen van goede plannen, die niet voorzien waren. Invloeden van buiten, voortschrijdend inzicht, waardoor ik andere zaken voor laat gaan op mijn oorspronkelijke plan.
Ik houd niet van de letter K. Van klagen, kritiek, kortzichtigheid, kontaktarm, kan niet. Nederlanders klagen veel over hun eigen situatie hoewel die best meevalt in vergelijking met de leefomstandigheden in andere landen. Tegelijk hebben mijn landgenoten veel kritiek op omliggende landen. Komt dit omdat we altijd beter willen en nooit tevreden zijn?
Het lukt nooit iedereen 100 procent tevreden te stellen. Dat komt omdat ik wanneer ik voor een persoon kies er meteen anderen opstaan, die het niet eens zijn met die keuze.
Kiezen doe ik vaak. Soms zijn het keuzen die weinig consequenties hebben, maar er zijn ook keuzes die een groot deel van mijn leven bepaalden. Bijvoorbeeld de keuze voor een baan, een partner, een woning. Soma heb ik achteraf spijt van een eenmaal gemaakte keuze.
Ik mag niet klagen over een keuze, die ik zelf gemaakt heb. Dat was mijn eigen verantwoordelijkheid. Natuurlijk heb ik mij laten leiden door mensen uit mijn omgeving, maar het blijft iets van mijzelf.
Vriendschappen die ik aan ging zijn ook een keuze geweest. Van veel vriendschappen heb ik weinig spijt, sterker nog, ik koester (eindelijk een positief k- woord) ze. Ook al zijn het mensen die ik door de fysieke afstand niet dagelijks in mijn armen kan sluiten.
Laat ik niet blijven kniezen en geen knieval maken voor kleine problemen. Kom op, er is zoveel leuks; om met een oud liedje samen te vatten: ’t zijn de kleine dingen die het doen, die ’t hem doen. Om die te ontdekken moet ik wel overal goed koekeloeren. Maar dan krijg ik soms een leuke verrassing, waar ik anders zomaar aan voorbij zou zijn gegaan.
Soms kan ik meer voor elkaar krijgen dan waar ik vroeger niet eens over kon dromen. En ook krijg ik af en toe wat kado.
Alleen als het gaat om relaties kan dat niet. Dan moet ik alle kennis, alle vaardigheid die ik heb in het omgaan met anderen in de ring gooien om een nieuw kontakt te bewerkstelligen.
Kan ik dat? Jazeker, maar er bestaat ook nog zoiets als de wil. Om de bekende quote aan te halen: Kan niet is dood, maar wil niet die leeft nog.
Ik kijk om me heen, wellicht is er een kans, dat die ene waarop ik hoop opduikt.
Kortom: Daten kost wat kracht, wat inspanning. Ik krijg genoeg kansen, laat ik die benutten. Maar als uitsmijter: Ik kom er wel!
Liefde op het eerste gezicht
Liefde op het eerste gezicht
Bestaat dat? Ik googelde en ja, het bestaat! Het is voornamelijk de eerste aantrekkingskracht, lust en een sterke lichamelijke reactie, maar is nog geen liefde. Liefde moet groeien. Tot dusver mijn informatie via Ai. Evenals meerdere dagen tijdens deze warme periode maak ik een wandeling in de vroege ochtenduren. En wandelen is een goede manier om je gedachten te laten gaan.
Vandaag is het twee augustus. Mijn gedachten gingen terug naar deze datum. Precies vijfenvijftig jaar geleden beëindigde mijn aanstaande man zijn zesjarig contract bij de Marine, waarnaar een baan op de wal in het verschiet lag. Ik was er blij mee. Blij omdat ik een relatie, waarbij mijn toekomstige echtgenoot gedurende zijn werk langere periodes afwezig zou zijn, niet ideaal vond. Onze verkeringstijd was dan ook steeds weer afscheid nemen en verwelkomen. Een bijzondere tijd met verdriet bij het afscheid en blijheid met het elkaar fysiek weer terugzien. Honderden brieven hebben we elkaar geschreven, allemaal bewaard en soms duik ik in die historie van ons beginnend liefdesleven en herlees onze gevoelens en belevenissen. Herinneringen uit een lang verleden, uit een andere tijd, met andere mogelijkheden, andere verwachtingen, maar ook hoopvol met jeugdig enthousiasme. Een echt begin aan een nieuw verhaal.
Liefde op het eerste gezicht is als de omslag van een boek. Je blik wordt ernaartoe getrokken en je bent gelijk gecharmeerd. Zo ook toen ik in de disco mijn man voor het eerst zag binnenkomen. Lang, gebruind, licht blond haar. Net terug na een langdurig verblijf op Curaçao. Opslag verliefd!
Nu kan ik mijn verhaal lezen. Het boek is gevuld met al mijn ervaringen, mijn gebeurtenissen. Ons gezamenlijk leven. Steeds met veranderende situaties, andere wensen, en onverwachte gebeurtenissen. Elkaar proberen te blijven begrijpen. Liefde veranderde van een vlinder in mijn buik naar een gevoel van thuiskomen.
Liefde moet groeien. Nu op de leeftijd die ik nu bereikt heb, zal een eventuele relatie een heel ander verhaal worden. Misschien een boek met een prachtige omslag, maar met een geheel andere invulling. Heel realistisch… de tijd en toekomst die oudere senioren resteert om liefde te laten groeien is beperkt. Maar ik denk dan aan andere mogelijkheden voor de invulling van een nieuw verhaal. Vriendschap, genegenheid met vertrouwen in elkaar zou in een nieuwe relatie verbinding kunnen geven. En wie weet… zou dit kunnen leiden tot gevoel van thuiskomen, in welke vorm dan ook.
Liefs,
Monique