terug

Kersen eten

donderdag 8 augustus 2019

Het was weer domweg alleen wakker worden, vanochtend - wat gek genoeg minder alleen voelt dan alleen gaan slapen. Berkenzaadjes overal, blauw zonlicht door dat ene niet-verduisterende gordijn, een droom die woorden nodig heeft om niet vergeten te worden.

Heb je nu al genoeg gelezen? Dit is anders wel het blog dat medeblogger Realist heeft aangekondigd met de woorden: 'Vrouwen bijten op hun nagels en mannen gaan er eens goed voor zitten.' Adel verplicht - en mijn schouders zijn sterk genoeg om deze weelde te kunnen dragen. Maar soms denk ik na over mijn terugkeer-nickname, voor als ook ik ben vertrokken wegens te zwaar overschreden grenzen.

De droom. Een rommelige stad, een pad met holle grijze keien veel te steil omhoog. Een man gaat achter me lopen en zet zijn handen op mijn heupen om me naar boven te helpen; zijn jongere metgezellen lopen ons voorbij. Eenmaal boven gaat de man zitten, de linker pijp van zijn gelige broek hangt slap over het bankje. Het is een lege broekspijp zonder been. Bij de halte van Haagse tramlijn 9 zie ik hem weer lopen, één en al stralende kracht tussen onbetekenende mensen. We zwaaien, we omhelzen, we zoenen. Hè, lekker. Dan pakt hij het zwarte snorretje van zijn bovenlip en plakt het op mijn wang.

Gisteren, op weg naar de viswinkel voor ´Dutch streetfood´ bij uitstek (in stukjes gesneden zoute haring met gehakte uitjes en een vlaggetje), stond er een glazen schaaltje op de stoep voor de kapper. Kersenpitten en -steeltjes op de bodem. In mijn gedachten sta ik weer voor het schilderij ´Kersen eten´ van Alma Tadema: Een jonge vrouw op een bank, open blik, tijgervel, losse jurk, een uitnodigend uitgestoken hand vol kersen. ´Kersen eten´ is al eeuwenlang een synoniem voor vrijen. ´Blijf je nog even kersen eten?´ Ach, deze vraag zou alle misverstanden rond dat kopje koffie uit de wereld kunnen helpen…

Ik serveer mijn koffie trouwens in standaard glazen. De gekleurde bekertjes stonden op een tafel vol afgeprijsd serviesgoed en ik wist direct dat dit het moment was: ze waren immers jarenlang van een onbetaalbare schoonheid geweest, deze bekertjes. Zoals zo vaak wanneer een grote wens in vervulling kan gaan, werk ik er quasi-kalm naar toe. Pak hier en daar een glas op, een kandelaar - evenals de vrouw aan de andere kant van de tafel. Zij is eerder bij de bekertjes dan ik. Ze neemt er eentje van de stapel, loopt ermee naar de man een paar meter verderop, laat het aan hem zien. Een goedkeurend knikje, een zoen. Ze loopt terug en pakt alle bekertjes van de tafel. Allemaal! Hé, ik hoef maar één bekertje, of nee toch twee. Een beetje singleschaamte is mij niet vreemd.

Ik ben trouwens ook nog nooit verloofd geweest. Misschien moest ik daar maar eens minder quasi-kalm naar toe werken.

geplaatst door RodeJas - 5389 keer gelezen