terug

Van buiten lief...

woensdag 4 december 2019

Van buiten lief

Ik vind bij het opruimen nu vele tekeningen van allerlei kinderen, waar ik ooit mee heb mogen lopen om ze te laten zien hoe mooi ze van binnen zijn.
Gisteravond vond ik zo’n hartverscheurende tekening van een 6-jarig meisje.

Ze was een boos meisje. Een héél boos meisje en dat wilde ze vooral ook aan me laten zien.
In de hoop dat ik dat ook zou vinden en ze weer bevestigd zou worden hierin.
Self Fulfilling prophecy...
Ze deed enorm haar best om me te overtuigen. Omdat?
Omdat ze heel goed had ervaren, vanaf het eerste moment dat we elkaar ontmoetten,
dat ik niet “bang” was voor haar.
Dat maakte háár bang. Dat andere gedrag van haar omgeving was ze gewend. Mijn gedrag kende ze niet.
Stap voor stap bood ik haar ander gedrag aan.
Stap voor stap bood ze mij een stukje van haar hart aan, maar wel vooral onzichtbaar.

Toen het zover was en ik zicht had gekregen op de onderliggende oorzaken van haar gedrag
gaf ik haar een tekenschrift, mooie stickers, tekenpotloden en het allerbelangrijkste:
een geheime bewaarplek voor haar tekenschrift.
Zij mocht zelf gaan bepalen wanneer en wat zij wilde gaan tekenen.
Zij mocht zelf gaan bepalen óf ze mij haar tekeningen wilde laten zien, wat en wanneer.
Ik vroeg elke keer wel of ze al lekker aan het tekenen was, omdat ik haar wilde laten ervaren
dat haar welzijn ertoe deed voor mij. Dat ik haar zàg!

Het duurde even voor ze aan het tekenen begon en toen ze zover was vroeg ze mij te komen kijken naar haar tekeningen.
Ik zag een aantal hartverscheurende tekeningen, die ongeveer alles onthulde van haar binnenwereld.
Op 1 tekening zag ik een meisje staan en mensen eromheen, die vriendelijk lachten naar
het meisje.
“Dat is een vrolijke tekening” zei ik zo neutraal mogelijk.
“Dat is helemaal niet vrolijk!” zei ze met een zo boos mogelijk gezicht.
Ik keek haar uitnodigend, liefdevol aan en wachtte op het verdriet (dat ik ervoer onder het
boze masker) om bij me op schoot te komen zitten.
“Iedereen vindt dat mijn zus lief is en ik niet lief ben. Ik krijg altijd de schuld. Ik probeer van
buiten lief te zijn, maar dat ben ik niet.
Ik ben van binnen boos!
Ik ben van binnen niet mooi….”

Ik keek in de 2 meest droevige ogen, die ik ooit had gezien.
Ik sloeg mijn armen stilzwijgend om haar heen.
Ik voelde haar zakken op mijn schoot.
Ik zag haar zoeken in mijn ogen en voelde hoe ze zich nestelde in haar eigen Schoonheid.

Ik vraag me wel eens af: Hoe vaak laten mensen van buiten het tegenovergestelde zien van wat van binnen speelt?

Soms….

Soms doet een mens z’n jasje uit.
Neemt plotseling een spontaan besluit,
zichzelf te willen laten zien.
Aan wie wil kijken én bovendien
wil voelen naar die ander.

Zo’n mens doet met vereende krachten,
waarnaar velen van ons smachten.
Hij toont de wereld wat in ons allen schuilt,
terwijl hij Schoonheid voor zijn jas verruilt.
©

geplaatst door Felice19 - 857 keer gelezen