terug

De eerste keer alleen uitgaan

zaterdag 11 januari 2020

Een huisje vinden in het dorp, waar ik vandaan ben vertrokken naar Frankrijk 8 jaar geleden, om daar samen met mijn allerliefste onze tweede jeugd te beleven, is eigenlijk een wonder.
De huurhuisje zijn hier erg gewild en meestal meteen weer verhuurd, maar ik heb geluk, ik ben de eerste die belt en kan het meteen huren.
Samen met de dochter de gehele nieuwe inrichting gekocht, ik ben met alleen een koffer met mijn kleding uit Frankrijk vertrokken, dus alles moet nieuw worden aangeschaft, en nu zijn we samen de weekend boodschappen aan het halen in de supermarkt.
Op de terugweg lopen we langs de liefste kroeg, een plaats waar wij 8 jaar geleden ook regelmatig te vinden waren, en de dochter ziet in het voorbij gaan onze oude vriend H. voor het raam zitten, die de krant zit te lezen.
Kijk mam, daar zit H. we gaan even naar binnen, zegt ze, maar ik wil niet, jawel ga mee, en voor ik het weet staan we al binnen met onze boodschappen aan het tafeltje van vriend H.
Hij herkend mij meteen en we omhelzen en zoenen elkaar, ik vertel van de dood van mijn man, drie maanden geleden en hij is diep geschokt door dat nieuws.
We drinken koffie en halen verhalen op van vroeger en na verloop van tijd vraagt hij of we mee willen naar een andere gelegenheid waar hij regelmatig samen komt met vrienden.

Ik wil niet, maar de dochter wel, vastbesloten om mij weer met het sociale leven van het dorp te laten kennis maken en om nieuwe mensen te leren kennen.
Dus we brengen de boodschappen thuis, informeren de schoonzoon waar we heen gaan en we gaan.

Daar is een lange tafel met allemaal vreemde mensen en vriend H., hij gaat staan en zegt tegen de aanwezigen, dit is Jen, een oude vriendin van mij, zij is net drie maanden geleden haar man verloren en vervolgens stelt hij iedereen aan mij voor en er ontstaan vervolgens lieve gesprekken met veel medeleven en herkenning.
De schoonzoon en de kleinkinderen komen ook nog en het is een heel gezellige avond.

Door iedereen wordt ik vervolgens gevraagd om zondagmiddag ook te komen, er is dan een Franse middag met chansons en ze zouden het heel leuk vinden als ik ook kom.
Ik twijfel, maar ze beloven dat zij er ook zullen zijn zodat ik mij niet verloren ga voelen tussen allemaal vreemden.

Het stormt die zondagmiddag en het stormt ook in mij, ik loop met knikkende knieën, na heel veel twijfels, richting de Franse middag, alleen, voor het eerst in 44 jaar, zonder mijn liefste steun en toeverlaat aan mijn arm, en dat voelt doodeng..
Eenmaal binnen is het vol en is er nog maar 1 stoel vrij, naast de mooiste man die ik ooit gezien heb, er zit niks anders op dan om daar te gaan zitten, gelukkig zijn alle nieuwe vrienden van de afgelopen vrijdagavond er ook en word ik hartelijk begroet.

De zangeres begint met de chansons en meteen al bij de eerste noten rollen de tranen over mijn wangen, en ik haat huilen in het openbaar, maar wat bezielde mij ook om hier heen te gaan, met al die nog verse herinneringen aan 8 jaar leven in Frankrijk waar we zo gelukkig waren.
De mooiste man waar ik naast zit bied mij een zakdoekje aan en streelt mijn arm, als troost, ik blijf en in de pauze drinken we wijn met zijn allen, maak ik kennis met de mooiste man die heel erg aardig blijkt te zijn en nu één van de lieve vrienden is die ik dat weekend heb leren kennen.

Voor het eerst uitgaan en nieuwe mensen leren kennen is een hele overwinning maar ik ben blij dat de dochter mij heeft weten over te halen om toch te gaan.

geplaatst door Jen1 - 1412 keer gelezen