terug

Hoe gek ben je?

dinsdag 13 september 2016

Sinds m’n dochters mij met een list tot het internet hebben bekeerd, is er nogal wat veranderd in mijn leven. Zo winkel ik nauwelijks meer, voer ik nog zelden een telefoongesprek, heb ik via Facebook de hartsvriendin uit mijn kindertijd teruggevonden en laat ik de ontmoeting met mijn toekomstige levensgezel niet meer aan de schikgodinnen over maar zoek ik hem zelf, in deze digitale kaartenbak. Arbeidsintensief, dat wel, maar ook overzichtelijk en prettig afstandelijk - totdat ik Zijn kaart open en ik op basis van woorden en foto’s een beslissing moet nemen. Zelf contact opnemen? Hem laten jagen? Wie is deze man? Ik wil met mijn vingertoppen zijn kaaklijn volgen, vanaf het plekje voor zijn oorlel tot het midden van zijn kin en weer terug. En ik weet dat ik verloren ben. Hij is veel te aantrekkelijk.

Mijn eerste date ooit was een man uit de krant. We zaten aan een tafeltje met een tafelkleedje in een verder leeg café-restaurant en hij wilde samen met mij naar Engeland zeilen om mijn geschiktheid als levensgezel te testen. Dat wilde hij met alle vrouwen wier brieven hij had uitgekozen. Een slaapplek voor in het schip en en een slaapplek achterin, dus discretie gegarandeerd. Nou had ik wel eerder op een schip gebivakkeerd. En dat is alleen leuk als hij en ik het langs elkaar heen wurmen in de krappe ruimte aangrijpen voor naakt plezier, in de punt. Nee, een Engelandvaarder ben ik niet geworden.
Het eerste veelbelovende contact via een datingsite verprutste ik op een manier die ik nu, jaren later, bijna begrijp. Hij beschreef in gloedvolle taal mijn wezen als godin van de liefde, als koningin van het licht. Ik wilde hem een teleurstelling besparen en schreef terug over mijn duistere kant en over de vaat op het aanrecht. Einde contact.

Toch stapte ik op een zonnige dag op de bus naar mijn eerste internet-date. We hadden elkaar over de schoonheid van de taal geschreven, over muziek - en het was aangenaam en wederkerig. We liepen langs de zee en we zouden gaan zwemmen, want het was warm. Nou had ik wel eerder met iemand in zee gezwommen. En dat is alleen leuk als hij en ik elkaar een beetje verzuipen in de golven - om elkaar in een warme duinpan met mond op mond beademing weer tot leven te wekken. Nee, ik ben niet gaan zwemmen. Wij waren een 100% match!
Het was op een andere zonnige dag dat mijn date en ik elkaar begroetten als een verloren gewaande geliefde. Verbaasd. Ontroerd. Het wad zinderde om ons heen en ieder oogcontact zou het begin van een zoen kunnen zijn - maar die zoen kwam pas veel later, nadat we waren verdwaald op weg naar een restaurant, nadat we samen hadden gegeten en hij mij naar huis had gebracht. Ons matchpercentage was een beetje meer dan 70. Het mysterie van de aantrekkingskracht…

Laatst las ik een intrigerende Facebook-post van de School of Life, het instituut van de prettig twijfelende filosoof Alain de Botton: ‘Datingsites beloven ons levenslang geluk als je maar zoekt naar mensen met gemeenschappelijke interesses. Dacht je echt dat je zo de meeste kans maakt op het vinden van de ware? Misschien start een duurzame relatie juist met het besef dat je beide behoorlijk gek bent en jezelf niet kent.’ Volgens Alain is de meest zinvolle vraag die je de ander kunt stellen: ‘Hoe gek ben je?’ Het lijkt mij een boeiend experiment: de vraag ‘Wat verwacht je van een relatie?’ vervangen door: ‘Hoe gek ben je?’ Invullen verplicht.

Ja, ik hoop dat je een beetje gek bent, op een natuurlijke manier. Je lacht als ik na een strandwandeling het weinige zand uit mijn schoenen schud en constateer dat ik last moet hebben gehad van psychosomatisch zand. Niet uitleggen, niet doen, ik weet wat ik zeg en dat het eigenlijk niet goed is zo. Maar eerst lees ik steeds weer je profieltekst, kijk ik naar je foto’s en volg ik in gedachten met mijn vingers je kaaklijn.

geplaatst door RodeJas - 12961 keer gelezen