terug

Honderdtwintig bij tweehonderdacht

vrijdag 23 september 2016

Gevaarlijk vinden mijn vriendinnen het, zomaar een man ontmoeten die ik via een datingsite heb leren kennen - een man dus die ik helemaal niet ken. Vooral de vriendinnen die een half mensenleven met dezelfde man zijn getrouwd, kunnen wat het andere geslacht betreft behoorlijk eenkennig zijn. Het is niet dat ze mij geen vrijer gunnen. En voor hen is het slagen van zo'n ontmoeting ook van belang: mét vrijer schijn ik veel gezelliger te zijn dan zonder. Ik kan hen geruststellen: voor mij is er maar één gevaar: verliefd worden op een foute man...maar dat kan mij ook in de bus overkomen, toch? Gelukkig mag ik wel eens een man van hen lenen, ík ben niet gevaarlijk. Zo heeft de man van een vriendin laatst een blikje voor me opengedraaid. Een mooi, plat blikje met een begerenswaardige inhoud. Achteloos draaide hij het open, waar ik gebruik makend van alle tangen uit keukenla en gereedschapskist met een dicht blikje bleef zitten. En de man van een andere vriendin heeft fluitend de luxaflex in mijn werkkamer weer opgehangen. Zomaar naar beneden gestort, was die luxaflex. In een slordige wolk van gruis en pluggen.

Zonder man leven kan heel goed, maar de klussen waar kracht voor nodig is, schieten er dus wel bij in. En dan ben ik nog niet eens onhandig, ook al ben ik links. Ik hou van bouwmarkten, van winkels in scheepsbenodigdheden. Van schroeven, moertjes, fittingen, touwen (yes, mr. Grey), harpen en harpjes; functionele spullen met hun eigen schoonheid. Mijn eerste grote aankoop na m’n scheiding was een boormachine. Geen hulp hoeven vragen was toen een groot goed; ik vond vrijwel alle mannen gevaarlijk. Barmhartig lang terug in de tijd is dat. Nu, drie liefdes (en ook, maar toevallig) drie verhuizingen verder, kijk ik om mij heen in het huis waar ik al veertien jaar woon. Veertien jaar is lang: ik heb nog nooit ergens langer gewoond dan zeven jaar. Weg wilde ik dan ook na zeven jaar, maar dan moest ik ook een plek hebben om naar toe te willen gaan. Die had ik niet - dus bleef ik. Wel verkocht ik mijn gemakkelijke stoelen, brak ik de boekenkasten af en zette boeken, schappen en zijstukken tegen de muur. Voor mij was het goed zo, lekker tijdelijk. Een nieuwe vrijerman zag dat anders. We hebben een dag met de bank geschoven, en met de tv, net zo lang tot het ook voor hem goed was. Met een andere vrijerman stond ik buik aan buik boven op mijn keukentafel. Hij met de boormachine (de zijne), ik met de stofzuiger. Voor hem was een lamp boven die tafel zowel nuttig als noodzakelijk, en hij wilde wel helpen. Wat genereus van hem was, want wat hij eigenlijk wilde was samenwonen. In zíjn huis en wel onmiddellijk.

Mijn huis is nog steeds niet helemaal ingericht. En de leegte, het tijdelijke, bevalt mij wel. Eigenlijk kan ik niet anders dan constateren dat slechts de kritische ogen van een nieuwe vrijer mij weer naar de boormachine zullen laten grijpen.
Schilderen doe ik wel, zo helemaal alleen. Ik hou van schilderen, vooral van schilderen met witte grondverf. Witte grondverf is spannend: hoe het was is nog net zichtbaar, hoe het kan worden is een zich geleidelijk ontwikkelend plaatje in mijn hoofd. Schilderen is ook een beetje gevaarlijk: zo heb ik zoveel verf gemorst op de tapijttegels van de overloop dat ik ze met de vuilnisman heb meegegeven. Op mijn boodschappenlijstje staat nu al maanden: vloerbedekking overloop, 120 x 208. Het staat daar tussen de yoghurt en de zoete aardappels en ik schrijf het steeds weer over. Af en toe ga ik op de couponnetjes-zolder van de plaatselijke vloerbedekker kijken, maar wat ik goed genoeg vind, ligt er nog niet. En ik vind het goed, zo. Totdat een nieuwe vrijer cementgruis aan zijn blote voeten dreigt te krijgen. Dan zal het juiste couponnetje er wel liggen.
En dan staat die spiegel er ook nog, tegen de muur. Hij is mooi, maar groot en zwaar. Hij staat daar goed.

geplaatst door RodeJas - 10919 keer gelezen