terug

Mevrouw, hier zit mijn man

vrijdag 4 november 2016

Het was een zwoele zomeravond en we hadden regenboogforel gegeten in een restaurant dat ik vergeten ben. Het was in Sloten, dat ben ik niet vergeten. We liepen terug naar de havenkom, naar zijn schip, en het was nog druk in het stadje. Onverwacht stevig legde hij zijn arm rond mijn schouders - soms voel ik de druk nog - maar voordat ik dit als een aanval van liefdevolle begeerte kon interpreteren, zei hij geïrriteerd: “Blijf nou eens naast me lopen, je hoeft niet voor iedereen aan de kant te gaan.” Heel wat jaren later loop ik samen met een vriendin op een pad van twee mensen breed, tijdens een vrolijk zomerfestival. Veel mensen om ons heen. We likken aan een ijsje, we praten wat, we lachen wat. Totdat zij uitvalt: “Kon je ook niet even in het gras gaan lopen? Nu moesten zij elkaar loslaten!” De dictatuur van het stel. Op een dag neem ik wraak.

Laat ik mijn wraakneming beginnen in de supermarkt: We doen voor het eerst samen boodschappen, wat juist omdat het zo alledaags is heel intiem aanvoelt. We hebben allebei nog ons eigen lijstje, maar het karretje is al gezamenlijk. Eerst doen we zijn boodschappen, logisch toch? En dan is het simpel. Ik posteer hem alvast in de rij voor de kassa met ons karretje en wurm mijzelf even later met mijn armen vol eten in spé die rij langs. Triomfantelijk leg ik mijn boodschappen bij de zijne. De geërgerde blikken van de wachtenden komen niet verder dan mijn rode jas. Dit is ons karretje. Hij is mijn man. En we zoenen ook nog even, een beetje smakkend zodat beschaamd de andere kant op kijken niet helpt. Wij zijn een stel.

Tot de dag waarop hij en ik samen zijn, de dag waarop het daadwerkelijk wraak nemen kan aanvangen, moet ik mij behelpen. Ik zou kunnen overwegen om alle facebookfriends te ontfrienden die een profielfoto hebben geplaatst waar de partner ook opstaat, en zeker de friends die als stel samen één facebookpagina hebben. Ik zou kunnen overwegen geen mails meer te schrijven aan vriendinnen die hun mailbox delen met hun man. Ik zou...ach, ik ben helemaal niet in de wieg ben gelegd voor wraak. Ik moet mij al heel veilig voelen in iemands gezelschap, wil mijn plagerige natuur tot bloei komen. En als ik kattig ben, ben ik dat meestal onbedoeld. Liever laaf ik mij aan woorden als deze: ‘Het is beschamend hoezeer het huwelijk zijn aantrekkingskracht ontleent aan het feit dat het zo onaangenaam is om alleen te zijn. Dat ligt niet persé aan ons als individu. De hele samenleving lijkt erop gebrand om het leven van de alleenstaande zo akelig en deprimerend mogelijk te maken….Om vast te stellen of een relatie succesvol is, zouden we niet alleen moeten bekijken hoe blij beide partners met elkaar zijn, maar ook hoe erg ze het zouden vinden helemaal geen relatie te hebben.’

Een zonnige dag, een lange wandeltocht. Rust op een open plek in het bos; veel wandelaars, overal rugtassen, routebeschrijvingen, drinkflessen en plastic zakjes met krentenbollen. Ik wil wat zitten mijmeren bij een bekertje ijsthee voordat ik mijn laatste kilometers loop. Het leven is goed. Geconcentreerd (want het bekertje is vol tot aan de rand) loop ik naar een lege stoel en kijk de vrouw die op de stoel ernaast zit vragend aan. Ze kijkt uitdrukkingsloos terug en zegt: “Mevrouw, hier zit mijn man.”

(Het citaat is uit ‘Weg van Liefde’, van de filosoof Alain de Botton.)

geplaatst door RodeJas - 8249 keer gelezen