terug

Een week in woorden

maandag 19 december 2016

Maandag: Het regent niet, het hagelt niet, het stormt niet, het is alleen maar akelig grijs. Ga naar buiten! Ik loop een heel half uur naar de koorrepetitie en direct daarna naar de infomarkt over de renovatie van mijn huis. De woningbouwvereniging wil zonnepanelen plaatsen, maar mijn verbruik is te laag om ze rendabel te maken. De man van de wbv raadt mij aan om een hennepplantage te beginnen. Ik grijns en hij krijgt een kleur. Snel doet hij een passender voorstel.
Dinsdag: Weer die grauwte buiten. Melancholie ligt op de loer. Op de bank liggen lezen in ‘De mooiste verhalen’ van Herman Hesse? Nee, ik schop mijzelf naar buiten. Ga een kerstboom kopen bij het sympathieke tuincentrum een kwartiertje lopen van mijn huis. En kom helemaal tevreden terug met een vijfpoot van wilgentakken, kunstig in elkaar gedraaid door mensen met een verstandelijke beperking. Nu op zoek naar de juiste versiersels om een kerstboom van hem te maken. Op nieuwjaarsdag mag hij de tuin in, volgehangen met vogelvoer.

Woensdag: Slaapkamer veranderd! Ik ging naar boven om een trui te halen die ook in de was mocht - en plotseling zag ik het. Mijn bed. Van altaar onder het dakraam naar uitnodigend gebaar, met het hoofdeinde tegen de buitenmuur. Nu heeft de muur tegenover het bed een warme kleur nodig... ‘s Avonds kerstliedjes geoefend met het wijkkoor. Met deze club wordt het zingen nooit wat en toch is het leuk.
Donderdag: Wandeltraining, dus de wekker loopt af als het nog nacht lijkt. We doen een stevige stoelendans met pylonen. Lang, lang geleden was mijn moeder boos op me omdat ik op mijn eigen verjaardagsfeestje de stoelendans won. Ze wees de verliezer als winnaar aan. De trainer, onkundig van dit jeugdtrauma, omarmt me bij de derde ronde en houdt me stevig vast totdat alle pylonen bezet zijn. Ik laat het lachend toe.
Vrijdag: Intensief appcontact met J. Waarom maken hij en ik geen toekomstplannen na al die jaren? Vriendschap plus is blijkbaar onze max... Kerstmarktoptreden met het wijkkoor, dresscode ‘kerstglitter.’ Ik ben de enige die dit letterlijk heeft genomen en sta te glanzen tussen het zwart. Buiten, bij het vuur en de sfeervol verlichte kraampjes, horen we de accordeoniste niet. Daardoor is onze soliste de enige die het einde van ‘So this is christmas’ haalt in de oorspronkelijke toonsoort.
Zaterdag: De bus is gratis, vandaag. Weg dufheid, ik print mijn ticket en ga. Groningen is niet gratis, dus kies ik voor Leeuwarden. De stad ligt er grijs bij vanuit de bus. De de skyline maakt me triest. Meneer Bonnema, waarom moest uw zerk zo hoog worden? Een geliefde kocht hier een huis, ooit. Voor ons samen. Een huis waarin ik niet wilde wonen, in deze stad waarin ik niet wil wonen. Weg was ons ‘samen.’ Met een plaspauze en een kunstzinnige kaart voor mijn kleindochter in gedachten loop ik het Fries Museum binnen - en loop er ruim twee uur later pas weer uit: Ik kon zomaar zonder wachtrij naar de wondermooie schilderijen van Alma-Tadema gaan kijken! Mijn favoriet: De vrouw met wie het goed kersen eten is. Of de drie vrouwen die uitkijken over de zee? Of de dodelijke rozenblaadjes?
Zondag: Het is zowaar licht buiten! Ik loop een energiek ommetje en schrijf mijn blog voor match4me af. Lang telefoongesprek met mijn favoriete ex. Hij refereerde aan de houding waarmee ik tijdens de laatste voorstelling van het theaterkoor voor de dirigent ging staan: alsof ik Alles voor hem zou doen. Dat stak hem. En ik ging het nog uitleggen ook.
Maandag: Gelezen bij het ontbijt: “Waarom online daten niet zo goed werkt als je denkt. Het grootste probleem: hoe meer keuze er is, hoe minder blij mensen zijn met wat ze uiteindelijk kiezen.” Zou het? Ik ben geneigd niks te kiezen als de keus te groot is. Niemand. En dat is natuurlijk niet de bedoeling.

geplaatst door RodeJas - 8002 keer gelezen