Overwegingen op een luie zondagmorgen
maandag 20 februari 2017
Ontbijt aan een ongedekte tafel; voor eten in mijn eentje laat ik de damasten tafellopers liggen waar ze liggen, in de la. Rijstkoeken met boter en honing, yoghurt met noten, banaan en havermuesli. Ceylonthee erbij. Ik werd gedesoriënteerd wakker: is het dag is het nacht wat ook weer gisteren wat ook weer vandaag. Ah, samen met m'n zus op bezoek bij Maria in het Catharijne Convent. Warme herinnering, heerlijke dag in Utrecht, de stad van onze jeugd. In de bus zag ik het merkje aan de buitenkant van mijn jurk. O jee, het is begonnen. Ik moet meer haring eten om mijn hersenen te activeren. Waar kan mijn jurk uit- en weer aantrekken? In het toilet van de trein. Tot dan moet ik diep beschaamd het merkje verdragen.
De jurk is nieuw, en een jonge verkoper heeft een paspop ontkleed omdat die de jurk in mijn maat droeg. Paspoppen hebben als regel mijn maat al lijk ik niet op een paspop. Hij voelde met zijn handen onder de jurk en brak haar arm af. Krak. Met zijn handen over haar borst naar de andere arm. Krak. “Ze werkt niet echt mee”, zei hij met een rood hoofd. “Gelukkig, ze glimlacht nog”, zei ik toen ze in haar bloesje stond - en hij gaf haar een tikje op de wang. Ik kijk nog eens goed: het merkje hoort aan de buitenkant.
Wat was er ook weer vandaag? Geen ander antwoord dan het rustige stemgeluid van A.L. Snijders op de radio. O ja, de klimop moet van de muur. Snijders leest over de ‘ouderwetse man’ op station Deventer die kijkt of er een vrouw in de trein stapt met wie hij zou willen trouwen. Het huis waarin ik woon, wordt gerenoveerd en dus moet de klimop van de muur. Tot aan de bouwvakvakantie heb ik mannen over de vloer. Mannen die mijn badkamer strippen, mijn voordeur vervangen, mijn vloer isoleren. Vóór dit alles zetten ze de hogedrukspuit op de gele bakstenen van de buitenmuur en daarom moet die klimop eraf. Mét klimop kunnen de mannen hun taak niet goed uitvoeren en als echte mannen is dat nu juist wat ze graag willen. Zo eenvoudig schijnt een relatie te zijn. Niks harmonie, gelijkgestemdheid en elkaar begrijpen. ‘Geef de man een probleem dat hij kan oplossen - en dat hij aankan’, zo schreef een man onder een blog van mij over het al dan niet op internet zoeken naar de ware. Hoe dan ook, mijn klimop moet van de muur en om dat te kunnen doen, moet ik eerst de hoge rozen snoeien die ervoor staan. Zal ik de overbuurman vragen? Een taak voor hem? Nee, dit kan ik zelf wel. Behalve als hij aanbiedt dit probleem voor me op te lossen, dan zeg ik ‘ja, graag.’ Wat lees ik daar nou, oogstaren zegt meer dan woorden? Twee mensen die elkaar lang en zwijgend in ogen kijken, schijnen meer te zien dan in woorden kan worden uitgedrukt. Nou dat weer. Ik dacht dat verliefdheid oogstaren opriep. En dat dit oogstaren door het oplichten van zijn ogen en de minieme beweging van mijn mond overging in zoenen. In zeilkampen deden we aan oogstaren zonder zoenen, ooit. Uit bravoure, net zo lang tot de twee ogen van de ander één oog waren en we in de lach konden schieten. Het ontbijt is op, de koffie eerlijk gezegd ook al, en de klimop moet van de muur. Hoe moet ik daaraan beginnen nu ik hier vastgeplakt zit, wie maant me, wie inspireert me? Dit leidt ook lekker af: ‘Why flirting matters’, een schitterend artikel over de kunst van het flirten: ‘The ideal flirtation is a small work of social art co-created by two people’. Onthouden, voor als ik een jurk draag en hakken. Nu heb ik een oude spijkerbroek aangetrokken want de klimop moet immers van de muur. Ik oogstaar met mezelf in de zware spiegel die op de grond staat te wachten op de man die het als zijn taak ziet om hem op te hangen. (Dat van die taken heb ik nog lang niet onder de knie; ik geloof nog in de vrije wil van de man.) In m’n ogen zie ik het begin van wat zelfcompassie zou kunnen zijn - of het begin van hardop lachen in mijn eentje. Laat ik die klimop maar van de muur gaan halen.
geplaatst door RodeJas - 8653 keer gelezen
Vorige berichten
Liefde op het eerste gezicht
Liefde op het eerste gezicht
Bestaat dat? Ik googelde en ja, het bestaat! Het is voornamelijk de eerste aantrekkingskracht, lust en een sterke lichamelijke reactie, maar is nog geen liefde. Liefde moet groeien. Tot dusver mijn informatie via Ai. Evenals meerdere dagen tijdens deze warme periode maak ik een wandeling in de vroege ochtenduren. En wandelen is een goede manier om je gedachten te laten gaan.
Vandaag is het twee augustus. Mijn gedachten gingen terug naar deze datum. Precies vijfenvijftig jaar geleden beëindigde mijn aanstaande man zijn zesjarig contract bij de Marine, waarnaar een baan op de wal in het verschiet lag. Ik was er blij mee. Blij omdat ik een relatie, waarbij mijn toekomstige echtgenoot gedurende zijn werk langere periodes afwezig zou zijn, niet ideaal vond. Onze verkeringstijd was dan ook steeds weer afscheid nemen en verwelkomen. Een bijzondere tijd met verdriet bij het afscheid en blijheid met het elkaar fysiek weer terugzien. Honderden brieven hebben we elkaar geschreven, allemaal bewaard en soms duik ik in die historie van ons beginnend liefdesleven en herlees onze gevoelens en belevenissen. Herinneringen uit een lang verleden, uit een andere tijd, met andere mogelijkheden, andere verwachtingen, maar ook hoopvol met jeugdig enthousiasme. Een echt begin aan een nieuw verhaal.
Liefde op het eerste gezicht is als de omslag van een boek. Je blik wordt ernaartoe getrokken en je bent gelijk gecharmeerd. Zo ook toen ik in de disco mijn man voor het eerst zag binnenkomen. Lang, gebruind, licht blond haar. Net terug na een langdurig verblijf op Curaçao. Opslag verliefd!
Nu kan ik mijn verhaal lezen. Het boek is gevuld met al mijn ervaringen, mijn gebeurtenissen. Ons gezamenlijk leven. Steeds met veranderende situaties, andere wensen, en onverwachte gebeurtenissen. Elkaar proberen te blijven begrijpen. Liefde veranderde van een vlinder in mijn buik naar een gevoel van thuiskomen.
Liefde moet groeien. Nu op de leeftijd die ik nu bereikt heb, zal een eventuele relatie een heel ander verhaal worden. Misschien een boek met een prachtige omslag, maar met een geheel andere invulling. Heel realistisch… de tijd en toekomst die oudere senioren resteert om liefde te laten groeien is beperkt. Maar ik denk dan aan andere mogelijkheden voor de invulling van een nieuw verhaal. Vriendschap, genegenheid met vertrouwen in elkaar zou in een nieuwe relatie verbinding kunnen geven. En wie weet… zou dit kunnen leiden tot gevoel van thuiskomen, in welke vorm dan ook.
Liefs,
Monique
Eenzaamheid
Er zijn sites waar je reacties kan uitsluiten indien je iets wilt vertellen waar Je wpeigenkijk liever geen reacties op krijgt omdat het erg persoonlijk is en een reactie onnodig pijn kan doen. Dat is hietbnirybmogelijk maar ik zou het op prijs stellen als er geen berichten onder verschijnen.
Er worden twee hoifdsoorten eenzasmheid onderscheiden
Sociaje eenzasmheid: iemand voejt zich niet verbonden met de maatschappij. Er zijn te weinig vrienden, kennissen of goede buren. Iemand maakt geen deel uit van een groep en mist dat.
Emotionele eenzaamheud. Er is geen hechte intieme band met iemand. Er wordt een gemis gevoeld, Er is geen partner om zaken mee te delen. Dat kunnen kleinigheden zijn uit hrt dagelijks leven maar ook dieoe gevoelens. Er ontstaat een gevoel van leegte in je binnenste.
Uiteraard kan een combinatie van beide soorten voorkomen. De emotionele eenzaamheid ontstaat vaak na een langjarig huwelijk dat gelukkig of althans niet ongelukkig is geweest. Onlangs wees iemand hier terecht op dat een van de partners in een scheiding soms vergelijkbaar is met een weduwe of weduwnaar als het huwelijk als donderslag bij heldere hemel wordt ontbonden. Tot zoverre de theorie.
Al eerder heb ik hier gemeld dat de dood van mijn echtgenote een enorme klap was en daarin zal ik beslist niet de enige zijn. Nu kom ik uit een familie waar de regel is dat ‘gewoon al gek genoeg is’. Verdriet mag maar je moet je er wel overheen kunnen zetten. Tijd heeft alle wonden en je hebt nog zoveel om voor te leven. Maar wat als het steeds meer pijn gaat doen en het niet lukt om weer in het spoor te komen? Toen ik niet meer wist waar ik het moest zoeken, heb ik professionele hulp gezocht: een psychologe. Dat heb ik ook gemeld bij de familie. Die was daar nogal door beledigd, want blijkbaar was hun hulp niet goed genoeg geweest. Nadien werd er niet echt meer over gesproken, Hoogstens de vraag of ‘ze’ weer was geweest op een zuinig toontje. Psychologen zijn er voor gekken en zwakjken van geest immers
Wat had ik er eigenlijk van verwacht? Misschien met name wat slaap- en kalmeringsmiddelen. Maar zil was meer van het praten en analyseren. Waarom mis je haar zo dat het lichamelijk pijn doet? We kwanen gezamenlijk tot de conclusie dat er soms een ware liefde in je leven komt. Dat hoeft geen sprookjesachtig karakter te hebben en ook niet dagelijks rozengeur en manenschijn te zijn. Maar in zo’n rekatie ken je elkaar en zie je elkaar zoals je zelf denkt te zijn. Dan is er geen ‘schijn’ of maskerade meer nodig. Het is niet eens zo zeldzaam. Je ziet het bij stellen die elkaar soms zonder woorden meteen begrijpen. De eenzaamheid die daarop volgt is vaak erg pijnlijk maar ook erg menselijk en komt in vele gradaties voor. Dat was een opluchting omdat ik dacht dat ik dat gevoel overdreef en me eroverheen zou moeten zetten. Het sjechte nieuws was dat er geen eenvoudige oplossing is. De pijn zal blijven en wellicht de rest van het leven. Is een nieuwe relatie het wondermedicijn. Ook daarin was ze realistisch. De kans om voor de tweede maal een vergelijkbare partner te vinden wordt steeds kleiner naarmate de leeftijd vordert. Ook is dit soort eenzaamheid een taboe omdat een potentiële nieuwe partner niet kan of zou willen concureren met een geest, Hoor je dan niet thuis op een datingsite? Zelf heb ik ondervonden dat een hechte vriendschap een deel van de pijn kan wegnemen. Maar als ook daar het noodlot toeslaat? Duidelijker kan ik wil ik niet zijn en ik beraad me op mijn toekomst als blogger hier.
Geluk kan ik ook vinden in kleine dingen
Dat genieten lang niet altijd in opwindende zaken of grote wensen hoeft te zitten, is algemeen bekend. Maar zoals altijd kan ik alleen maar voor mezelf spreken. Doordat mijn gezondheid het afgelopen jaar me behoorlijk in de steek heeft gelaten, kan ik sommige dingen niet meer en ben ik in 2025 en in 2026 niet met vakantie geweest. Ik ben echter niet bij de pakken neer gaan zitten. Ik kan ook veel plezier beleven aan dagjes uit. Gelukkig heb ik een museummaatje en een festivalvriend, dus dat zit wel goed. Alleen op pad gaan is een stuk moeilijker voor mij en samen genieten is bovendien dubbel genieten.
Maar ondanks dat ik veel meer aan huis gebonden ben dan andere jaren heb ik genoten van mijn tuin, zowel voor als achter mijn huis. De rododendron heeft uitbundig gebloeid. Mijn verzameling Hortensia's die ik ooit gekregen heb van visite en later in de tuin heb geplant, zitten ook vol met bloemen. Ik moet voor mijn gezondheid veel wandelen, maar heb daar niet altijd zin in. Dit heb ik gedeeltelijk opgelost door mijn hortensia's, die enorme waterslurpers zijn, met een kleine gieter iedere avond water te geven. Gewoon 36 keer op en neer lopen. Daarna uitrusten onder mijn zonnescherm in een comfortabele tuinstoel en genieten van alle kleurenpracht en de ondergaande zon.
Ook mijn kleinzoon, die eind mei 2 jaar werd is een bron van vreugde voor mij. Een heerlijk kereltje met gezonde ontdekkingsdrang. Met zijn loopfiets op straat is hij amper bij te houden. Zijn vader rent dan achter hem aan en ze wachten samen bij iedere zijstraat op oma. Ik zie tijdens dat tochtje zijn zijdezachte haren wapperen in de wind. Oma mag dan bij iedere zijstraat met haar vinger naar rechts wijzen en "Kijken" zeggen, vervolgens met mijn vinger naar links wijzen en "Kijken" zeggen. dan samen oversteken en hij gaat er weer vandoor met zijn loopfiets.
Ook houdt hij erg van klimmen. In mijn woonwijk zijn vorig jaar wadi's ingericht om al het overtollige regenwater in op te vangen. daarin staan ook lange loopbalken voor kleine kinderen op verschillende hoogtes, stapstenen en een kronkelige houten vlonder in het diepste gedeelte. Geen groter plezier voor hem om wel 3 x achter elkaar al deze hindernissen met hulp van papa en oma te nemen. Een heerlijke leeftijd heeft hij, geen internet, nog geen behoefte aan duur speelgoed. Hij geniet gewoon van zijn loopfiets en de hindernisbanen vlakbij mijn huis. Een oma geniet van hem met volle teugen.
Ik besef me terdege dat ik 74 jaar ben. Als ik nu nog 54 was geweest had ik met alle plezier allerlei uitdagingen aangegaan. Op die leeftijd en ook nog volledig gezond heb ik daar ten volle van genoten, eerlijk is eerlijk. Maar ik zoek nu geen partner meer die met een camper of een tent door Europa wil trekken. Ik hoef ook niet meer achterop de motor te zitten bij hem. Al die dingen heb ik vroeger al gedaan en zijn een gepasseerd station. Laat mij maar rustig genieten in mijn buurt of in zijn buurt met een leuke man. Verweggistan hoeft voor mij niet meer zo nodig...