terug

Een week in woorden 4

woensdag 8 maart 2017

Zaterdag: Gelezen: ‘Met de juiste hoeveelheid alcohol in je bloed, zie je er echt beter uit! Twee glazen op 75 kilo mens geeft het optimale effect.’ Welja, allebei aan de alcohol voor een date en de zon gaat schijnen...Hoe dan ook, het is een zonloze wandeldag, vandaag: samen met twee vriendinnen loop ik een uitgezette tocht van twintig kilometer. We starten in de regen en na vijftien kilometer regent het nog. Rust bij de Mac, kom ik daar ook eens. Ik warm m’n handen aan een kartonnen bekertje thee. Mijn regenjack lekte door na ruim negen jaar trouwe dienst, en m’n nieuwe schoenen bleken even lek als de oude.
Zondag: Het Theehuis in Grouw is aan het afbranden. Wat erg. Ik heb zoetzure herinneringen aan die plek, aan die zwoele avond op het terras, aan het uitzicht op het spiegelgladde meer. Goed eten op onze borden, goede wijn in onze glazen en de verwarring achteraf omdat zoveel verliefdheid niet de bedoeling was. Ik bestel een nieuw regenjack. Knalroze.

Maandag:Duizend kusjes voor mijn verre, jarige kleindochter!
Dinsdag: De badkamer en het toilet moeten leeg. Helemaal. Morgen begint het circus dat renovatie heet en ik heb geen kruiskopschroevendraaier die past op de schroeven waarmee mijn make-up spiegel en handdoekenrek zijn vastgeschroefd. De opzichter die komt controleren of mijn ‘leeg’ leeg genoeg is, vindt het geen probleem. Zijn mannen schroeven ze wel even los.
Woensdag: Om half acht in de ochtend klopten ze aan de deur, de mannen met werkschoenen en grijze pakken. Ze hebben elektrische drilboren bij zich, en grote rollen wit afdekmateriaal. Wat volgt is zoveel herrie, cementgruis en gipsstof dat ik de bus naar Groningen neem. Naar de beelden van Rodin, en naar de winkel waar ik mijn lekke nieuwe schoenen heb gekocht. De Denker is ook van gips. Ik kijk heel lang naar hem. Hij heeft imposante spieren, glad en welgevormd. Verboden aan te raken...
Donderdag: Weer een dag vol herrie. En als het stil is, als ze weg zijn, de mannen met werkschoenen aan, open ik de deur van het berghok waar de cv-ketel hangt en waar de stofzuiger staat. Ik knip het licht aan en kijk rond. In het gelige licht liggen ze daar, de kampeerspullen, de reistassen, de doos met lampen voor ooit, de tas met kleren die nog niet weg mogen, de schaatsen, de stofzuiger. Ze lijken er al eeuwen te liggen. Ze zijn bedekt met een dikke laag gipsstof, wit-glinsterend in het gelige licht. Het is heel stil daarbinnen, terwijl het er altijd vrolijk was. Kleurig. Ik doe de deur weer dicht. Dit hoef ik vast niet zelf schoon te maken.
Vrijdag: Speciaal voor mij geselecteerd door de algoritmes van Facebook: het artikel ‘Twijfel je of het haalbaar is om kippen te houden?’ Ik wist niet dat mijn klikgedrag op belangstelling voor het houden van kippen wees, maar mij verbazen over de vraag en nadenken over een goed antwoord is een mooi tijdverdrijf terwijl op mijn badkamervloer een vriendelijke man cement zit uit te strijken. Nee, ik twijfel er niet aan of het is haalbaar om kippen te houden, mijn antwoord is dus ‘nee’. Maar ik wil helemaal geen kippen, mijn antwoord zou dus ook ‘ja’ kunnen zijn. Begint niet alle groots met een twijfelloze wens? Er is iets mis met die kippenvraag. Het is ‘twijfel je aan mijn liefde voor jou’ vragen vóór ‘ik hou van je’ te zeggen.
Er is ook iets mis met de tijd. De afgelopen dagen is de tijd voorbij gekropen. Tijd die ik heb verrommeld. De impact van slaapgebrek, lawaai, gipsstof, cementgruis, kitdampen en de hele dag mannen over de vloer is nogal groot. Het komt wel weer goed.

geplaatst door RodeJas - 8403 keer gelezen