terug

Het flesje

zondag 28 mei 2017

Dorst. Buiten zinderen de weilanden onder de warme avondzon en ik heb dorst. Op het tafeltje voor het raam staat een plastic flesje, half gevuld met een heldere vloeistof die volgens het etiket bronwater met citroensap moet zijn. Lekker! Ik vond het flesje op de vloer van de trein, toen ik eindelijk mijn van zeewater doordrenkte, zanderige sandalen durfde te vervangen door kleurige hardloopschoenen. Geen klusje dat kijkers verdraagt en het was rustig in de trein naar Leeuwarden. Ik stel mij de mond voor die zich rond de opening van het flesje heeft gestulpt om van het water te drinken: zou het een mond zijn waarmee ik wil zoenen? Tot nu toe maakten slechts lekker zoenen en bloedverwantschap drinken uit hetzelfde flesje aanvaardbaar. Vreemd speeksel smaakt vies, nietwaar?

Ik ben naar mijn geliefde zee geweest, vandaag. Twaalf uren van huis om van Scheveningen Noorderstrand naar Wassenaarse Slag te lopen en weer terug. Volgens de Edda is de omweg naar een ware vriend kort - al ben ik meer en meer geneigd om dichterbij die vriend te gaan wonen. Toen er steeds meer wolken kwamen en steeds minder zon, kon ik zo in de klaarstaande tram gaan zitten. Bij de volgende halte al stroomt hij vol.
Vlak voor me staat een jong stel. Zij klampt zich aan hem vast. Ze is bang in de overvolle tram - en hij troost haar met kusjes op haar mooie gezicht, heel veel kusjes op haar mooie gezicht. Ze is een prinsesje. Een prinsesje met een jaloersmakende, vanzelfsprekende plek op deze aarde, in deze tram. Ik overweeg om haar mijn stoel aan te bieden zodat ze niet meer bang hoeft te zijn. Haar tas prikt tegen mijn benen. Het waterpistool van haar broertje steekt eruit, en haar witte rieten zonnehoed. Ze kan wel blijven staan, ze lijkt me sterk genoeg. Daarnaast heb ik al gestaan vandaag: In de tram naar het Noorderstrand, in de trein van Utrecht naar Den Haag. Ik had aan een vrouw gevraagd of ze haar kind op schoot wilde nemen, maar ze keek verbolgen naar het wezentje op de stoel naast haar: “Dat is mijn kind niet.” Op de bank achter het kind zette een vrouw haar zonnebril op en draaide haar gezicht weg van de op haar gerichte ogen. De man voor me legt uit staan niet erg is omdat de rit maar een half uur duurt. Hij is al om negen uur van huis gegaan en is op weg naar de Indische Markt. Hij reist op een goedkope dagkaart want het eten daar is al duur genoeg. Ik reis op een goedkope dagkaart waar hij niets van begrijpt: “Alleen? Dan heb je ook van niemand last gehad.” De vrouw die zo dicht achter hem stond dat ze wel bij hem moest horen, keek me met grote, verwijtende ogen aan.
Ik kijk weer naar het flesje. Mijn laatste slokken lauwe cola zijn allang verdampt. Zou het bronwater de verrukkelijke zoet-kruidige nasmaak bevatten van luie seks in een lauwe zee? Of het giftige speeksel van de man die met een welgemikte opmerking duidelijk maakt dat hij geen geliefde wil hebben maar een vrouw die hem aanbidt? Of bevat het een zweem fijnbesnaarde kunstzinnigheid van de man die blijft hopen? Of misschien het hoopvolle aroma van de gebruinde, naakte man die me aansprak terwijl ik mijn zijden sjaal in de branding liet uitwaaieren? Hij vertelde over Indië, waar hij leerde om zijn nek koel te houden met een natte doek - en dat hij straks, na een douche, zijn lichaam zou insmeren met babyolie zodat zijn huid zacht als zijde zal blijven.
Ik laat het flesje staan waar ik het heb neergezet: op het tafeltje bij het raam. In Heerenveen heb ik drie minuten om over te stappen van de trein op de bus. Ik ben bijna thuis.

geplaatst door RodeJas - 8454 keer gelezen