terug

Op reis met een rugtas

vrijdag 21 juli 2017

Mijn oranje wandel rugtas is versleten. De stof is aangetast door het zoute water van de Waddenzee, het rugpand verslapt door jarenlang intensief gebruik. Ik mocht van mijn kroost als verjaardagscadeau een nieuwe uitzoeken - wat ik in eerste instantie te haastig deed. Ik moest dus met bus en trein terug naar de verre stad om hem te ruilen. Gelukkig kan dat met een rugtas. Een geliefde laat zich niet zomaar terughangen aan het haakje in de winkel: een hechtingsproces is ook in omgekeerde volgorde behoorlijk ingrijpend. Hoe dan ook, deze nieuwe rugtas was groter dan de eerste, wat hem zowel aantrekkelijk als onhandig maakte. Ik moest er immers mee naar huis en ik had al een tas bij me.

Reizen met de trein is aangenaam: Ik doe wat ik moet doen en toch hoef ik niks te doen. Hoewel. Eén van de vrouwen aan de overkant van het gangpad tovert een smachtend lied uit haar smartphone. Het geluid staat hard. Ik kijk haar vragend aan en zij kijkt gepijnigd terug. Ik begrijp het; haar leed heeft dit lied nodig en wel nu.
Ik was zomaar met mijn nieuwe rugtas in de trein naar Den Haag gestapt om even naar de zee te gaan kijken. Lijn 9 stond klaar. De zee ingeademd, een glas hete thee gedronken. En nu met deze trein helemaal terug naar het hoge Noorden. Ik zet de grote papieren zak met mijn rugtas erin op de lege stoel naast me - en zet hem voor mijn andere tas op schoot als een prachtige man gebaart dat hij naast me wil zitten. Hij heeft nog iets te regelen met de vrouw voor me en gaat dan zachtjes zitten telefoneren. Althans, zijn gesprekken vallen weg bij het rumoer om me heen. Dit is veel beter dan één telefoongesprek in een stiltecoupé. Ik heb zelfs plezier in zijn manier van zitten: zijn benen precies zover gespreid dat ze de mijne niet raken. Ik hoef mijn beenspieren niet aan te spannen om hem terug te duwen, zoals een journalist aanraadde in een artikel over het verbodsbord in de Madrileense bussen: twee wijd gespreide mannen benen met een rood kruis erdoor. Een andere journalist reageerde getergd: zetten vrouwen niet altijd hun tas op de stoel naast zich neer? De prachtige man stapt uit op station Schiphol. Ik zet de grote papieren zak met mijn rugtas erin op de lege stoel naast me - en zet hem voor mijn andere tas op schoot als ik zie dat de coupé volloopt. Een mollige man met een petje op komt naast me zitten. Ook zijn gespreide benen vereisen geen tegenmaatregelen, maar deze man valt in slaap, wat minstens zo lastig is want nu voel ik mij, volkomen ten onrechte, verantwoordelijk voor zijn welzijn. Hij mag niet omvallen, hij mag vooral niet omvallen. Hij wordt wakker geschud door een langslopende maat als de trein in Almere Centrum stopt en stapt uit. Ik zet de grote papieren zak met mijn rugtas erin op de lege stoel naast me - en zet hem voor mijn andere tas op schoot als ik zie dat de coupé volloopt. Een mevrouw vraagt of ze naast me mag zitten. Dat mag. Ze ruikt naar oude tabaksrook en heeft een blijkbaar loodzwaar rolkoffertje bij zich. Ze zucht, ze legt haar armen op de rugleuning voor haar en legt haar hoofd erop. Ze kermt nu. Eh, jah? Was het erg? Is het erg? Nee, ze hoopt dat de railcatering voor Lelystad langs komt. Wat zomaar gebeurt, maar zowel het flesje water dat ze heeft gekocht als haar beursje vallen op de grond en zo lenig is ze niet meer. Als ze opstaat om uit te stappen, leg ik ook nog de slappe, stroeve hengsels van haar rugtas netjes op haar ronde rug. Dag mevrouw. Ik zet de grote papieren zak met mijn rugtas erin op de lege stoel naast me - en zet hem voor mijn andere tas op schoot als ik zie dat de coupé volloopt. Vijf broertjes en een lange, kale man. Ik hoop op de kale man, maar een broertje kiest de plek naast me, waardoor de kale man voor me komt te zitten. De vrouw tegenover hem begint geanimeerd te praten. De broertjes besluiten gevijven op het balkon te gaan staan en ik zet de grote papieren zak met mijn rugtas erin op de lege stoel naast me. De getergde journalist heeft gelijk. Dit is wat vrouwen doen: hun tas neerzetten op de stoel naast zich. Of niet soms? Hij is mooi, de mijne. Nu een mooie wandeling uitzoeken om met hem te leren lopen.

geplaatst door RodeJas - 8412 keer gelezen