terug

Het leeftijdsverschilletje

zondag 22 oktober 2017

De oudere mens van tegenwoordig is niet oud. Vooral de zoekmens niet, de alleenstaande mens die op zoek is naar een nieuwe geliefde. Nee, deze mens staat ‘nog midden in het leven’, of ‘nog helemaal in haar kracht’. Nog jongensachtig zijn is een pré, meisjesachtig zijn ook. Maar toch. Zelfs met een nog (hoed je trouwens voor het woordje ‘nog’) volledig intacte levensdrift kan je er niet omheen dat je geen meisje meer bent. Geen jongetje meer. We zijn mevrouwen en meneren. Mevrouwen en meneren die niet jeugdig willen zijn, maar jong. Niet vitaal, maar fit. Maar met een kalenderleeftijd waaraan niet te tornen valt.

Laatst, via de zustersite waar vijftig jaar zijn niet de drempel is, kreeg ik een enthousiast bericht van een nieuwe man. Met direct een bericht erachteraan dat hij het ‘leeftijdsverschilletje’ niet had gezien. Hij was 46. Ik vond het wel amusant. Hij was nog (!) helemaal bezig met succesvol zijn en ik was zijn vrouw, de vrouw met het veruit meest aantrekkelijke profiel. Ik weet niet hoe het afgelopen is; zijn laatste twee berichten heb ik niet kunnen lezen doordat hij zich alweer had uitgeschreven.
Hoe dan ook: er is iets ongemakkelijks met die leeftijden. Een jonge vrouw heeft geen enkel bezwaar tegen een oudere partner als nestbeschermer. Maar na de vijftig is het beschermen van nesten niet meer aan de orde. Dan telt alleen de aantrekkingskracht - en dan is een jongere, fitte man juist wel lekker. De man echter blijft geloven dat hij een jongere vrouw nodig heeft om tot zijn recht te komen. Natuurlijk zijn er uitzonderingen en natuurlijk is elke man uniek - en vaagheden worden maar al te vaak als waarheden opgediend, nietwaar? Daarom heb ik naar de feiten gezocht. Op zo’n middag waarop de regen me binnen hield, heb ik honderd profielen gelezen, de eerste honderd profielen van mijn matches op deze site: Niet rokende mannen van onder de zeventig, voor deze gelegenheid uit alle provincies van Nederland. Ik heb gescand op woorden als jong, jongensachtig en meisjesachtig. Vijftien mannen verklaren expliciet jonger te zijn, of zich jonger te voelen, dan hun kalenderleeftijd. Eén man heeft zijn kalenderleeftijd aangepast om gevonden te worden door jongere vrouwen. Eveneens vijftien mannen (niet perse dezelfde) schrijven een jongere vrouw te zoeken, een vrouw met een jongere uitstraling of een meisjesachtige vrouw. Twee mannen zoeken naar een vrouw die ouder mag zijn en één man schrijft dat het in principe geen probleem is als zij ouder is. De zoekvoorkeuren echter geven een ander beeld: Slechts twee mannen zoeken (inderdaad) een vrouw die ouder is dan zijzelf; twaalf mannen hebben in hun zoekleeftijden een even grote marge naar ‘jonger’ als naar ‘ouder’ dan zijzelf; zeven mannen hebben hebben een ruime marge naar ‘ouder’ en een kleine marge naar ‘jonger’; eenendertig mannen mannen hebben een ruime marge naar ‘jonger’ en een kleine marge naar ‘ouder’; negenendertig mannen hebben alleen een marge naar ‘jonger’ dan zijzelf en van negen mannen zijn de zoekvoorkeuren niet zichtbaar.

Begrijp me goed. Ik oordeel niet, het staat de zoekmens vrij om op zoek te zijn naar wie hij wil. Met al onze ervaring willen we (vrijwel) allemaal domweg gelukkig zijn met een nieuwe geliefde. Ik was nieuwsgierig en ik heb niets anders gedaan dan opschrijven wat ik heb gelezen. Maar ik troost mijzelf met de wetenschap dat elke man zijn zoekleeftijd totaal zal vergeten zodra hij een vrouw ziet die hem boeit. Bovendien, zou het raadsel van de aantrekkingskracht niet allang zijn opgelost als het antwoord een getal was?

geplaatst door RodeJas - 8131 keer gelezen