terug

Overwegingen op een luie zondagochtend 2

maandag 6 november 2017

Het is een grijze zondagochtend en in mijn mistige hoofd zingen nog de stemmen van gisteravond. Gouden stemmen, ontroerende stemmen. Misschien is twee koorconcerten bijwonen in één weekend te veel maar ik heb nu eenmaal beloofd om te komen luisteren, vanmiddag. Misschien zingen ze nieuwe liedjes. Inspirerende liedjes. En misschien moet dit blog op rijm, als denkoefening voor het Sinterklaasfeest. Er zitten spatjes rode wijn op de jurk die ik gisteravond heb gedragen. M’n jurk voor vanmiddag hou ik schoon door zo lang mogelijk in m’n pyjama te blijven lopen. Althans, in wat daarvoor doorgaat. Wat ik tegenwoordig ‘s nachts draag zijn sleetse t-shirts. Een veeg teken, nietwaar? Er is ook iets mis met de radio; er komen alleen maar vioolconcerten uit.

Nu ik mijn grote keukentafel heb geruild voor een kleinere, is het prikbord er achter te groot. Veel te groot. Vrolijk is het wel: bekleed met blauw-wit geblokte stof en propvol geprikt met kaarten en kleurrijke herinneringen. Wat me nu vrolijk maakt, past wel op een gaaspaneel van honderdtwintig bij zestig. Denk ik. De rest kan, tot ik alles vergeten ben, in een kratje. Het rode toegangskaartje tot de vuurtoren op Vlieland kan daar nog niet in, evenmin als de groene kaartjes die de veerman van De Grietman ons gaf tijdens die ene oversteek. Ik zal De Grietman missen; die plek, dat wijde water. Het terras waar het altijd waait en waar de keuken de suggestieve witte bollen van een Dame Blanche kuis verstopt in een hoog glas. Half achter de kaart met een mannenkoortje erop hangt een contactadvertentie. ‘Gentleman, 65 jaar, zoekt zijn droomvrouw: onopvallend, zachtmoedig, gelovig, smal postuur.’ Niet dat ik zijn droomvrouw zou kunnen zijn in mijn rode jas, maar de zoekvoorkeuren van deze man wilde ik niet vergeten. Ik zie de droomvrouwen staan, smalle schouder aan smalle schouder. En dan kiest de gentleman de meest onopvallende als de zijne?
‘Goed dat je voor jezelf hebt gekozen,’ zei de vrouw die ook meereed naar het koorconcert, gisteravond. Ik had mij aanvankelijk opgegeven voor dit projectkoor - en mij weer afgemeld zodra ik het repetitierooster zag. Vertelde ik haar. Huh, voor mezelf gekozen? ‘Mezelf’ wás dit koor, mijn vertrouwde valkuil van volledige overgave aan de muziek in de persoon van een warmbloedige, dwingende dirigent. Deze vrouw deed me denken aan zo’n vrouw met een ‘eigen praktijk’ in lichaamswerk, wijsheden en gehaakte engelen; ze zal haar ontoereikendheid op mij projecteren en me welwillend van advies dienen. Ach wat. Ze weet- net als ik - alleen maar wat ze kan weten en het was best gezellig zo. Ik ben gewoon te veel op reis om genoeg te kunnen zingen. Het is de hoogste tijd om te verhuizen. Wie weet er een fijne flat voor me? De wijn op m’n jurk is de wijn van zangvriendin A. We praatten nog wat op haar bank, na afloop van het concert. ‘Onvrijwillig alleenwonend’ veranderde voor haar ongemerkt in ‘vrijwillig alleenwonend.’ En ik heb, even vrijwillig, alle mannen die ik heb afgewezen en door wie ik ben afgewezen toegevoegd aan het gewicht van mijn eigen schuld. Misschien heb ik een gehaakte engel nodig. Nee, ik heb een sterke man nodig: het berghok onder het pannendak moet weer leeg. Nu vanwege zonnepanelen. De tent, de sjoelbak, de extra brede Lundia-planken, de lampenkappen, de reistassen, de blauwe en gele fluwelen gordijnen. Allemaal overblijfselen uit een leven dat ik niet meer leef. Misschien doe ik het. De spullen uit mijn berghok naar de kringloop brengen, op Marktplaats zetten, weggooien. Maar mijn tent? Hij ruikt nog een beetje naar de zee, naar Vlieland, naar mijn eiland van verlangen. Zou ik zonder tent mijn eiland vergeten, misschien? Er is niks mis met de radio: er klinkt een engelenkoor van Arvo Pärt door m'n keuken. De dag kan beginnen.

geplaatst door RodeJas - 7184 keer gelezen