terug

Een druppel

zaterdag 2 december 2017

Nou dat weer. Nou kan ik een test doen om erachter te komen wat voor Sinterklaas-type ik ben. Zo te zien is het een serieus bedoelde, quasi-psychologische test voor 50-plussers. Ik ga die test niet doen. Straks krijg ik een diagnose. Blijkt mijn focus op het zoeken naar de perfecte combinatie van cadeau, gedicht en verpakking ziekelijk te zijn. Schuilt er een stoornis achter mijn intense vreugde om, na vijf jaren van onthouding, weer een plagerig sinterklaasgedicht te mogen schrijven.

Mijn laatste Sinterklaas-ervaring was er eentje waaraan ik met verbazing terugdenk, nog steeds. Een tamelijk verse geliefde die me had verteld nooit, nooit Sinterklaas te vieren, deponeerde op dé dag pontificaal een pakje plus gedicht op m’n keukentafel. Zodat ik, vanwege het evenwicht, in allerijl het cadeautje dat in de linnenkast lag te wachten op zijn verjaardag, in sinterklaaspapier wikkelde en voorzag van een passend rijm. Ik had dat niet hoeven doen: Wat hij graag wilde hebben, zat immers al in het pakje dat hij mij ging geven. Het vergt jaren van afstemming om het sinterklaasfeest tot beider tevredenheid te kunnen vieren; als vrouw en man, als nieuwe geliefden. Hij was een grenzeloos goede minnaar, dat weer wel. Of, nauwkeuriger gezegd: dat alleen.
Een andere man - zelfs geen minnaars waren we - gaf me met Sinterklaas het boekje ‘De optocht’ van Toon Tellegen. En kijk, dat is een cadeautje waarmee ik oprecht blij kon zijn. Als ik zeker weet dat ik geen woord meer zal kunnen schrijven, nooit, nooit meer, dan lees ik even in dit boekje. En dan trekken ze voorbij, de mensen met hun ‘tomeloze aanvechtingen en opzettelijke misrekeningen’, de mensen die mijn pen weten te voeden. De bladwijzer steekt nog tussen de pagina’s waar het hem om ging. Daar staat, rechtsonder, na een fragment waarin het hart van de schrijver als 14-jarig jongetje wild tekeer gaat bij het zien van een film-meisje met kuiltjes in haar wangen:

‘Toen was het dat ik op drift ben geraakt en altijd op drift ben gebleven en dat ik wist dat ík een druppel was en elk meisje, elke vrouw een gloeiende plaat.’

Tot op die sinterklaasdag had ik mij niet gerealiseerd dat ik voor hem, de gever van dit boekje, een speciale ‘elke vrouw’ was...
Een soortgelijk fragment, uit ‘De cycloon’ van Hermann Hesse:

‘Voor datgene, wat ik met tegenzin had moeten inleveren, voor de hele verloren gelukzaligheid van mijn jongenstijd, was mijn beroep geen compensatie…….. De eigenlijke zin lag ergens anders, dieper, mooier, geheimzinniger en hield, dat voelde ik, met meisjes en liefde verband. Daarin moest een diepe vreugde en voldoening verborgen liggen, anders zou het opofferen van zijn jongensgeluk geen zin hebben.’

Ook dit fragment herlees ik regelmatig. Hardop. Om mijzelf eraan te herinneren dat vrouwen en mannen tot in hun diepste wezen verschillend zijn van elkaar. En dat zelfs de meest harmonieuze relaties vanuit dit verschil functioneren.
Maar door Hermann Hesse ben ik nu wel heel ver afgedwaald van mijn oorspronkelijke onderwerp: het sinterklaasfeest. Al zou hij (de Sint) mij een groot plezier doen met zijn (Hesse’s) ‘Sprookjes.’ Zonder bijbedoelingen, met gedicht.

geplaatst door RodeJas - 6496 keer gelezen