Beperkingen
maandag 5 februari 2018
Er zijn veel punten van belang voor de keuzes die we maken als we een profiel opstellen of als we naar een profiel kijken. Een aantal zijn glashelder: Afstand, leeftijd, geslacht, wat voor soort relatie wil je of wil de ander? Andere delen uit een profiel vragen vaak om een genuanceerde benadering. Hoe zie je /ziet de ander er uit, wat zijn jouw hobby’s en zijn daar liefhebberijen bij, die je met iemand wilt en kunt delen?
In een eerdere blog gaf ik al aan, dat je door allerlei omstandigheden vaak beperkt wordt in de besteding van de tijd, die tot je beschikking staat. Een goed evenwicht tussen verplichtingen en privétijd, wat zou dat geweldig zijn. Zeker als je een relatie zoekt.
Een aantal leden van deze site heeft nog zorg voor een thuiswonend kid, of verleent – soms nog naast een betaalde baan – mantelzorg voor een vaak hoogbejaarde moeder of vader. Het zijn dan wel vaak vrouwen, op wie deze zorgtaak drukt. Ze hebben, dat kan haast niet anders, doorgaans een goede band met hun moeder of vader en ze zetten zich met hart en ziel in voor het welzijn van degene, die vroeger (heel lang geleden!) voor hen zorgde. Meestal wonen ze niet samen met hun ouder, maar vaak wel in dezelfde stad of hetzelfde dorp. Ik ken zelf een vrouw van ruim 60 jaar, die elke dag (!) met haar bejaarde vader gaat eten en de avond doorbrengt. Een andere vrouw, bijna 65 woont de helft van de week in haar ouderlijk huis bij haar moeder van bijna 100. Onnodig misschien om te zeggen dat allebei deze dochters nooit de kans kregen om een relatie op te bouwen. Andere vrouwen (en mannen) die in het verleden wel een relatie hadden hebben na scheiding of overlijden zich geworpen op de verzorging van hun vader of moeder, die nu wel erg krakkemikkig is geworden.
Hun inzet voor hun meest naaste familielid is zonder meer te prijzen. Ze doen precies wat onze regering van ons vraagt, te participeren in een zorgzame samenleving. Ze tonen liefde voor iemand, die vroeger ook voor hen klaar stond. Geweldig! Verder is het ook gezellig, als je zelf single bent heb je toch aanspraak aan iemand, met wie je vertrouwd bent.
In de gesprekken die ik met beide dames had bespeurde ik ook wat anders. Een soort claimgedrag van hun ouder. Het werkt psychologisch zo uit, dat ze niet of nauwelijks ontsnappen uit hun situatie. Pas wanneer hun ouder overlijdt, komt er meer ruimte voor ontplooiing. Nu besteden ze de tijd, die ze overhebben naast hun mantelzorg vaak aan creatieve zaken. Maar iemand, die persoonlijk contact met hen zoekt, meer dan voor een hapje ergens eten of een dagje uit (dan let de buurvrouw of andere zus even op moe) krijgt nul op het rekest. Overigens zijn er nog meer dingen, die een nieuwe vriendschap, een nieuwe relatie in de weg staan. In mijn blog over aanpassen, inpassen inleveren heb ik het daar ook over gehad.
Wat is de conclusie van dit alles?
Geef je breekpunten duidelijk aan in een profiel. Als je van te voren weet, dat je door iets in je leven geen ruimte hebt voor een nieuw contact, vraag dan jezelf af of je wel een relatie aan kunt. Ik heb onlangs een besluit genomen, om mijn vrijwilligerswerk af te bouwen, omdat dit vaak weerstand opriep als ik met iemand een vriendschap of een relatie probeerde op te bouwen. Mijn collega – vrijwilligers zijn niet blij met mijn besluit, maar nu kies ik hiervoor.
Als je merkt, dat iemand, met wie je graag een relatie zou opbouwen, daarvoor geen ruimte heeft, moet je je in alle oprechtheid afvragen, of je hier tijd en energie wil steken.
Het zijn uiteraard rugzakjes, maar helaas wel rugzakjes van een behoorlijk formaat en gewicht. Ik denk, dat het heel moeilijk is die rugzakjes leeg te maken!
geplaatst door Aktivo1 - 6827 keer gelezen
Vorige berichten
Verjaardagen, je kunt er niet omheen
Elk jaar word ik een paar keer bepaald bij een verjaardag in de familiekring. Twee keer heel kort na elkaar, mijn zoon en een dag eerder ikzelf. Het is dan weer puzzelen wanneer we dat vieren. De rest van mijn familie verjaart op geheel andere tijden in het jaar, zoonlief en ik zijn veroordeeld tot de maand januari.
Verjaardagen werden vroeger doorgaans gevierd op de geboortedag. Nu in veel relaties tweeverdieners zijn zullen zij hun verjaardag vaker in het weekend vieren, voorop gesteld dat zij niet op zaterdag of zondag hoeven te werken. Mijn verjaardag viel dit jaar op zondag en de verjaardag van mijn zoon op maandag. De “viering” van de laatstgenoemde dag schuift dan een kleine week op.
Ik liep in voorgaande jaren tegen een dilemma aan. Wie nodig ik wanneer uit?
Het leek vroeger altijd eenvoudig iedereen op dezelfde dag en tijd bij mij thuis welkom te heten. Achteraf bleek dit nu mijn kleinkinderen wat ouder zijn en mijn zoon een hond heeft, die hij vorig jaar ook meenam niet zo’n slimme optie te zijn. Vorig jaar hoorde ik na de verjaardag van een van mijn kennissen, dat ze “not amused” was, door de combinatie van mijn jongste kleinkind, die ernstige gedragsproblemen heeft en de hond met de overige visite.
Ook tussen de kennissen onderling is het helaas niet altijd koek en ei…
Om herhaling van deze situatie uit te sluiten had ik nu twee “shifts” afgesproken, eerst komen mijn kennissen / vrienden en daarna mijn familie. Dat is ook met het oog op de beschikbare ruimte een goede oplossing.
Dat ik weer een andere leeftijd moet noemen als iemand mij vraagt: “Hoe oud ben je” is soms confronterend, zeker als het iemand is die verder niets van mij weet. Standaard reageer ik dan met “Hoe oud denk je?” Dat lijkt tactisch, maar het is niet uitgesloten, dat de reactie niet gespeend is van een complimentje.
Wat er op tafel komt is een ander punt van aandacht. Een deel van de visite heeft heel specifieke wensen wat betreft een natje en droogje. Omdat van een eenpersoons huishouden nooit geëist mag worden, dat de bewoner standaard een assortiment van een lunchroom heeft heb ik dat wensenlijstje gelukkig vorig jaar goed uitgewerkt en zorgvuldig bewaard.
Het is fijn als een van mijn gasten aanbiedt wat te helpen bij het bedienen en opruimen. Door wie dat doet merk je meteen, hoe zorgzaam iemand is.
Ik hang thuis geen slinger of andere versiersels op. De hopelijk gezellige sfeer komt wel door de gesprekken. Die zijn weer geheel anders als familie of als vrienden / kennissen op bezoek zijn.
Zelf ontkom ik niet aan het evalueren van het voorbije jaar en een vooruitblik op het nieuwe levensjaar. In 2026 heb ik behalve een of twee keer een vakantiereisje maken niets bijzonders op de agenda staan. Maar ik ben terughoudend bij het boeken van het reisje, wie weet komt er iemand op mijn pad met wie ik samen op reis ga. Je weet maar nooit.
Welke ervaringen hebben jullie met het vieren van verjaardagen? Kiezen jullie voor een mix van familie en vrienden of juist niet? Vieren jullie het op de dag zelf of liever op een dag in het weekend? Of vieren jullie het helemaal niet?
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)