terug

De gedaanteverandering

zondag 25 maart 2018

Onlangs gelezen, in een essay vol bezorgdheid van Bas Heijne: ‘De taal waarin wij over elkaar spreken, is steeds meer de taal van de cijfers. We zijn niet langer de mensen die elkaar grote verhalen vertellen, die in mythen leven. Tegelijkertijd beseffen we ook dat we die verhalen toch nog steeds nodig hebben om iets te zijn.’
Gelukkig bestaan wij, online daters, nog grotendeels uit verhalen. Onze BMI blijft onvermeld, evenals het aantal onzer dates. Het enige getal op ons profiel is een percentage. Een percentage dat bij mij, wellevend als ik ben, 100 zou moeten zijn - maar dat 91 is omdat ik quizvragen nu eenmaal onbeantwoord laat.

Ik hou van verhalen, van mythen. Mijn ‘beste boek’ zou evengoed ‘Sprookjes’ van Hermann Hesse kunnen zijn; een pocket waarvan ik jarenlang alleen de bladzijden kon lezen die de vorige eigenaar in het slappe kaft had achtergelaten. Maar juist nu, nu ik de gedaanteverandering wil ondergaan van vrouw-met-heel-veel-boeken naar vrouw-met-heel-weinig-boeken, heb ik dat gave exemplaar gevonden. En kon ik eindelijk lezen hoe de man Piktor toch gelukkig werd: Piktor, in het paradijs aangekomen, koos ervoor om in een boom te veranderen - omdat hij nu eenmaal altijd graag een boom had willen zijn. Maar ach, het lieftallige meisje dat tegen zijn oude stam leunde, kon hij zo niet bereiken. Hesse lost het mooi op. En hij schrijft, in een taal die mijn liefde voor verhalen hevig doet oplaaien: ‘Waarom probeerde het hart de borst te doen springen en zich te versmelten met hem, in hem, de schone, eenzame boom? De boom huiverde zachtjes tot in zijn wortels, zo heftig trok hij alle levenskracht in zich tezamen, het meisje tegemoet in de vurige wens tot eenwording. Ach, dat hij zich, misleid door de slang, voor altijd vastgelegd had in een boom. O, wat was hij dwaas geweest! Was hij dan zo volslagen onkundig geweest, was het geheim van het leven hem dermate vreemd geweest?...... Bestendig vloog de toverstroom van het worden door zijn bloed, eeuwig had hij deel aan de schepping die van moment tot moment ontstaat.’

Hier, op deze site, zíjn wij de verhalen die we elkaar vertellen. Zíjn we wat we opschrijven over onszelf: Dit ben ik. Zo zie ik eruit. Die wil ik vinden. Dit verwacht ik van een relatie. Zo ziet mijn ideale vakantie eruit. Gelukkig kunnen wij, alleenstaanden, ons verhaal af en toe herschrijven. Een gedaanteverandering ondergaan. Binnen een relatie blijkt dat lastig te zijn. De vader van mijn dochters dacht bij het woord ‘vakantie’ altijd aan fietsen in Drenthe vanuit een familiepension - een idylle die wreed werd verstoord door zijn speelgrage kroost. Ik ging dus alleen kamperen met onze dochters. Na onze scheiding ontpopte hij zich als een fervent wereldreiziger en kampeerder. Ik stel geen vragen meer, ik gun hem zijn gedaanteverandering: een gelukkige ex is de meest geschikte ex, nietwaar? Maar toch. M’n vriendinnen vertellen me over hun exen. Over de man die kinderen kreeg met een nieuwe vrouw terwijl hij steeds had gezegd nooit kinderen te willen hebben. Over de man die zo gehecht was aan zijn honden en paarden dat zij vertrok - waarna hij bij zijn vriendin ging wonen in een stadsappartement. Hun oorspronkelijke verhaal was aan vernieuwing toe. Maar noch de vrouw, noch de man waren binnen het huwelijk bij machte het verhaal over zichzelf te herschrijven. De juiste vragen te stellen. De gedaanteverandering te ondergaan. Ik vraag me wel eens af: Op welke dag zijn wij, mijn exen en ik, opgehouden nieuwsgierig naar elkaar te zijn? Op welke dag hebben we elkaars wezen vastgenageld in onze ziel? Hebben we elkaar klem gezet? Het antwoord is eigenlijk niet belangrijk. Wat ertoe doet, is dat ik moediger ben geworden. Dat ik van gedaante kan veranderen zonder mijzelf te verliezen. 

geplaatst door RodeJas - 7496 keer gelezen