terug

Verloren tijd

vrijdag 9 maart 2018

De trein kwam aan om vijf over negen. Om twintig voor tien vertrekt de bus. Ik moet dus wachten, wachten op de bus. Het is donker hier, een diepblauw soort donker. De stationsrestauratie is dicht, al jaren. De AHtoGo is dicht, al uren. De tijd doet er eigenlijk niet toe; dicht is dicht. ‘Open’ doet er evenmin toe; open is de afhaalpizzeria maar daar wacht men niet op de bus. Een lift versieren? Welnee, het is hier wel eens akeliger geweest: Natte voeten en de diepe kou in m’n botten van een tevergeefse date aan zee bij opkomend tij. M’n laatste date was gewoon aan een tafeltje in een naburig café en ik zag zijn ogen oplichten toen ik binnenkwam. Don Juan in topvorm. Ik voelde me gevaarlijk veilig bij hem.

Wachten kan de moeite waard zijn, als ik maar weet waarop of op wie, en vooral hoe lang. Godot hoeft dus niet op mij te rekenen. Hier wachten is verloren tijd, maar ik wil nu eenmaal naar huis. Koud houten bankje, matje uit de wandel-rugtas onder m´n billen, ik zit. De beige mevrouw verderop op het bankje wil ook wel zo’n matje: “Ik moet altijd een uur op de bus wachten als ik uit Rotterdam kom.” Een gesprek is een goede remedie tegen verloren tijd, vooral een quasi-filosofisch gesprek met een wildvreemde. Ik haak af bij haar argument voor dat uur wachten: “...want mijn man is buschauffeur.” Zal ik haar mijn matje lenen? Nee, ze houdt zich maar warm met haar man de buschauffeur. Tijd voor een whatsapp-gesprek, misschien. Mijn foto van de klok mislukt; het diepblauwe licht heeft de tijd opgeslokt. Toch versturen, samen met hem als de reïncarnatie van Marcel Proust op zoek gaan naar de verloren tijd? Ik verstuur de foto. Kort en heftig remmen, een krak, een plof. De pizzakoerier ligt plat op zijn buik naast de brommer op straat en de automobilist staat al tegen hem te schreeuwen. “Deze mensen hebben geen respect getoond voor elkaars ruimte,” zegt een uitheems ogende man tegen zijn zoontje. Het kind knikt ernstig. Het zou zomaar goed kunnen komen met de wereld. Lezen is ook een goede remedie tegen verloren tijd. Het boek uit mijn koffer is Alain de Bottons ‘Weg van liefde’, zeer aanbevolen voor daters en relatie-desperado’s: ‘...vaak zijn fantasieën het beste dat we uit onze talrijke en tegenstrijdige verlangens kunnen voortbrengen: ze stellen ons in staat in de ene realiteit te verkeren zonder de andere kapot te maken. Door te fantaseren besparen we degene om wie we geven de onverantwoordelijkheid en griezelige eigenaardigheid van onze driften.’ Staat dat er werkelijk? Hoe kan ik ook lezen in dit licht? Dit is licht voor woorden met mijn ogen dicht, woorden die zomaar in me opborrelen; zachtjes gepreveld om de beige mevrouw niet te laten schrikken: ‘Alles verandert, opnieuw beginnen kun je met de laatste ademtocht, maar wat gebeurd is, is gebeurd en het water dat je bij de wijn deed, kun je er niet meer uitgieten…...Waar slaapt mijn liefde, mijn liefde vannacht, sterren die wiegen in dennen en winden, waar slaapt mijn liefde, mijn liefde vannacht......Er is nog nimmer iets geschreven en nooit nog heb ik iets gezegd, alles wat bestaat bestaat van jou af aan, en in jouw ogen en met jou als doel, die aanvang en bestemming bent…..Tegenover mij staat hij, staat zijn kromzwaard. Wij dansen in doodlopende sporen, verdraaien het pad. Hij laat zijn handen op mijn huid verglijden...’ Ho. Daar heb je hem weer, de woestijnman met zijn kromzwaard. Erotiek op dit bankje, in dit diepblauwe donker, hoe hongerig moet ik zijn? Voor de pizzeria schuift de blauwe bus haast geruisloos mijn blikveld binnen. Mijn tijd hier zit erop. Ik ben bijna thuis.

(De gedicht-fragmenten zijn van Bertold Brecht, Ingrid Jonker, Ilja Leonard Pfeijffer en Albertina Soepboer.)

geplaatst door RodeJas - 7313 keer gelezen