Afwijzen en afgewezen wordenâ¦
maandag 7 mei 2018
In allerlei situaties komt het voor, dat we tegen iemand ja of nee moeten zeggen. Dat valt op zich al niet mee. Het begint al als we heel jong zijn. Op het schoolplein is in de pauze een groepje kinderen een balspel aan het doen. Bijna elke dag zijn het dezelfde kinderen, die met elkaar optrekken, en ook aan het ballen zijn. Of ze spelen tikkertje, en misschien tegenwoordig wel een heel ander spel. Een of twee kinderen kijken een beetje sip naar dit groepje. Je raadt het al, zij mogen niet meespelen. Nu zijn kinderen vaak veel directer en eerlijker dan volwassenen. Deze buitenstaanders weten al gauw, waarom ze buitengesloten worden. Soms omdat ze niet goed spelen, maar ook omdat de spelers hen niet mogen. Die rooie, die dikke, dat achterlijke kind: nee, die willen we niet in ons team hebben. Onnodig te zeggen, dat dit voor de kinderen, die niet mee mogen doen heel pijnlijk is. In wezen is het een passieve vorm van pesten.
Wie volwassen wordt zal nog vaker geconfronteerd worden met afwijzing. Sommige verenigingen, clubs hanteren een vorm van ballotage, niet iedereen kan zomaar lid worden. Een overbekende vorm van afwijzing treffen we aan als we werk zoeken. Het aantal afwijzingen na een sollicitatie is meestal vele malen hoger dan de keren, dat je wordt aangenomen. Tenzij…
Tenzij je zoveel te bieden hebt, dat je er uit springt. Een afwijzing gebeurt soms in een vroeg stadium, een andere keer krijg je een afwijzing na een sollicitatiegesprek, en – heel erg – in een enkel geval krijg je je congé na het aflopen van je proeftijd. Dan zit een vast contract e niet in. Gelukkig is er in ons land een vangnet om vooral de financiële gevolgen van die afwijzing enigszins te compenseren. Maar leuk is het niet!
Ik vind, dat het bij deze afwijzing van een baan van levensbelang is, te weten waarom je afgewezen bent. Dan heb je een leermoment. Misschien kun je de redenen van de afwijzing gebruiken voor een nieuwe sollicitatie. Het is zelfs zo dat bepaalde redenen (geloof, ras, sekse, seksuele voorkeur) verboden zijn om bij een afwijzing te betrekken.
Is het bij het daten anders dan bij een sollicitatie of bij een kinderspel?
Ook bij het daten word je vaak afgewezen of je vertelt, dat je geen date met de ander wilt. Net als bij een sollicitatie komt het vaak voor, dat een van beide of beide daters in of kort na het gesprek tot de conclusie komen, dat er geen klik is.
Wat doet dat met alle betrokkenen? Wat betekent het bijvoorbeeld voor het zelfvertrouwen van de afgewezene? Veel hangt af van wat je van te voren verwacht van zo’n afspraak.
Maar ook is het belangrijk, hoe stevig je in jouw schoenen staat. Een afwijzing moet je aan kunnen!
Ik vraag me af, of je iemand altijd kunt vertellen waarom je niets in hem of haar ziet. Bepaalde eigenschappen en met name ook uiterlijke zaken kun je vaak moeilijk op een prettige manier overbrengen. Ooit heb ik gelezen, dat zoiets een slecht nieuws gesprek heet. Om dat te voeren moet je over veel tact beschikken. Hoe doe je dat zonder de ander te beschadigen? Aan de andere kant kan degene, die afgewezen wordt ook voor de date in je profiel eerst lezen, wat jij zoekt; als hij of zij zichzelf daarmee vooraf niet heeft vergeleken, tja… Anders dan bij een sollicitatie is het bij een date niet verboden iemand op bepaalde gronden af te wijzen. Toch blijft het mijns inziens gepast dat op een nette manier te doen.
Het is goed de volgende regel aan te houden: Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet…
Ik wens jullie allemaal fijne dates, mooie gesprekken, en sterkte als je wordt afgewezen of wanneer te het gevoel hebt, dat je met iemand niet verder moet gaan of wanneer je afziet van een ontmoeting. Nu maar even in het Frans: C’est la tone qui fait la musique… : Hoe iets gezegd wordt is bepalend voor hoe iets opgevat wordt.
geplaatst door Aktivo1 - 7220 keer gelezen
Vorige berichten
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.
Dans
Dans slingert als een rode draad door mijn levens en mijn liefdes.Dat begon al heel vroeg, mijn ouders deden een tijdje net alsof ze hippies waren, we woonden toen in Amsterdam Zuid en dansten tussen de schuifdeuren op alle hippiemuziek:)
Op de kleuterschool raakte ik bevriend met een klasgenootje wier moeder professioneel danseres en choreografe was en vanaf 1973 zelfs les gaf aan de Kunstacademie. Voor haar best wel eens lastig om met kleuters opgescheept te zitten maar creatief als ze was gaf ze ons gewoon rollen in haar voorstellingen. We moesten bijvoorbeeld dansen als wuivend riet langs de rivier of als waterdruppels in een regenplas en dat ging ons prima af!
Door omstandigheden verhuisden mijn ouders naar een truttig dorp en daar ging het heel anders toe, men ging daar op stijldansen. Ik ben altijd voorstander alles een keer te proberen en ging dus met mijn nieuwe overbuurmeisje tien weken elke woensdagavond naar de dansschool bij het spoor. Er was daar wel een heel leuke jongen dus dat maakte veel goed, maar de lessen zelf waren heel ouderwets, de man moest leiden en de vrouw haar mond houden, blijkbaar waren de jaren zestig in dit dorp nog niet aangebroken. In een soort houdgreep sleurde de dansleraar me over de parketvloer om voor te doen hoe het moest en na tien weken kon ik het wel een beetje maar ik dacht, dit is meer iets voor noodgevallen.
Inmiddels was er disco, punk en new wave uitgebroken en daar voelde ik me meer bij thuis. Mijn zakgeld was ontoereikend en zelfs als ik elke avond ging oppassen kwam ik niet uit de kosten, maar creatief als ik ben, vond ik er oplossingen voor; ik ging gewoon werken in de discotheek, eerst bij de garderobe en later achter de tap, zo hoefde ik nooit meer entree te betalen en draaiden de dj's altijd mijn favoriete nummers:) Mijn schoolresultaten gingen wel wat achteruit en ik irriteerde me aan docenten die klaagden dat ik zat te gapen op maandagochtend, dus ik besloot staatsexamen te doen. Zo kon ik in de weekenden lekker dansen en alvast mijn diploma's halen in mijn eigen tijd. Zodra ik van die docenten verlost was haalde ik binnen 15 maanden twee diploma's en danste naar hartelust!
Niet verwonderlijk misschien dat mijn eerste grote liefde een jongen was die altijd semi ongeinteresseerd langs de dansvloer voor muurbloem speelde. Mijn tweede grote liefde danste twaalf jaar later elk weekend met me in de Melkweg. En mijn laatste grote liefde? Daarmee danste ik voor het eerst op een zomeravond in een romantisch park 915 kilometer hier vandaan:) Maar de aller aller mooiste dansvoorstelling was toch wel die van Scapino, gelukkig is het dit weekend weer zover!
Speelt dans in jullie levens en liefdes ook een belangrijke rol, of kijken jullie alleen nog de Notenkraker met de kerstdagen?