Afwijzen en afgewezen worden…
maandag 7 mei 2018
In allerlei situaties komt het voor, dat we tegen iemand ja of nee moeten zeggen. Dat valt op zich al niet mee. Het begint al als we heel jong zijn. Op het schoolplein is in de pauze een groepje kinderen een balspel aan het doen. Bijna elke dag zijn het dezelfde kinderen, die met elkaar optrekken, en ook aan het ballen zijn. Of ze spelen tikkertje, en misschien tegenwoordig wel een heel ander spel. Een of twee kinderen kijken een beetje sip naar dit groepje. Je raadt het al, zij mogen niet meespelen. Nu zijn kinderen vaak veel directer en eerlijker dan volwassenen. Deze buitenstaanders weten al gauw, waarom ze buitengesloten worden. Soms omdat ze niet goed spelen, maar ook omdat de spelers hen niet mogen. Die rooie, die dikke, dat achterlijke kind: nee, die willen we niet in ons team hebben. Onnodig te zeggen, dat dit voor de kinderen, die niet mee mogen doen heel pijnlijk is. In wezen is het een passieve vorm van pesten.
Wie volwassen wordt zal nog vaker geconfronteerd worden met afwijzing. Sommige verenigingen, clubs hanteren een vorm van ballotage, niet iedereen kan zomaar lid worden. Een overbekende vorm van afwijzing treffen we aan als we werk zoeken. Het aantal afwijzingen na een sollicitatie is meestal vele malen hoger dan de keren, dat je wordt aangenomen. Tenzij…
Tenzij je zoveel te bieden hebt, dat je er uit springt. Een afwijzing gebeurt soms in een vroeg stadium, een andere keer krijg je een afwijzing na een sollicitatiegesprek, en – heel erg – in een enkel geval krijg je je congé na het aflopen van je proeftijd. Dan zit een vast contract e niet in. Gelukkig is er in ons land een vangnet om vooral de financiële gevolgen van die afwijzing enigszins te compenseren. Maar leuk is het niet!
Ik vind, dat het bij deze afwijzing van een baan van levensbelang is, te weten waarom je afgewezen bent. Dan heb je een leermoment. Misschien kun je de redenen van de afwijzing gebruiken voor een nieuwe sollicitatie. Het is zelfs zo dat bepaalde redenen (geloof, ras, sekse, seksuele voorkeur) verboden zijn om bij een afwijzing te betrekken.
Is het bij het daten anders dan bij een sollicitatie of bij een kinderspel?
Ook bij het daten word je vaak afgewezen of je vertelt, dat je geen date met de ander wilt. Net als bij een sollicitatie komt het vaak voor, dat een van beide of beide daters in of kort na het gesprek tot de conclusie komen, dat er geen klik is.
Wat doet dat met alle betrokkenen? Wat betekent het bijvoorbeeld voor het zelfvertrouwen van de afgewezene? Veel hangt af van wat je van te voren verwacht van zo’n afspraak.
Maar ook is het belangrijk, hoe stevig je in jouw schoenen staat. Een afwijzing moet je aan kunnen!
Ik vraag me af, of je iemand altijd kunt vertellen waarom je niets in hem of haar ziet. Bepaalde eigenschappen en met name ook uiterlijke zaken kun je vaak moeilijk op een prettige manier overbrengen. Ooit heb ik gelezen, dat zoiets een slecht nieuws gesprek heet. Om dat te voeren moet je over veel tact beschikken. Hoe doe je dat zonder de ander te beschadigen? Aan de andere kant kan degene, die afgewezen wordt ook voor de date in je profiel eerst lezen, wat jij zoekt; als hij of zij zichzelf daarmee vooraf niet heeft vergeleken, tja… Anders dan bij een sollicitatie is het bij een date niet verboden iemand op bepaalde gronden af te wijzen. Toch blijft het mijns inziens gepast dat op een nette manier te doen.
Het is goed de volgende regel aan te houden: Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet…
Ik wens jullie allemaal fijne dates, mooie gesprekken, en sterkte als je wordt afgewezen of wanneer te het gevoel hebt, dat je met iemand niet verder moet gaan of wanneer je afziet van een ontmoeting. Nu maar even in het Frans: C’est la tone qui fait la musique… : Hoe iets gezegd wordt is bepalend voor hoe iets opgevat wordt.
geplaatst door Aktivo1 - 7717 keer gelezen
Vorige berichten
Man Cave
Je kan toch ook gezellig naast mij zitten terwijl jij met je Excel dingest? Nee. Mijn brein kan één ding tegelijkertijd. Of ik aanbid je glorieuz
Verschilligheid
Op mijn 18e kwam ik als dorpsjongen aan in de studentenstad Delft. Dat was omdat ik intelligent genoeg was gebleken, maar helaas had ik verder wein
Sluipenderwijs
Sluipenderwijs. Dat woord had ik gebruikt in een mailwisseling - en zijn reactie erop was een bijna hoorbaar ‘hahaha.’ Maar toch. Het b