terug

Herinneringen 2

dinsdag 22 mei 2018

Iedereen kent ongetwijfeld de Zuiderzeeballade. Een heel gevoelig lied, over een jongetje dat op zolder een oude foto vond. Ik werd bepaald bij die Zuiderzeeballade toen ik zelf de fotolade van mijn bureau opentrok. We hebben allemaal wel ergens een doos liggen met foto’s uit het nabije of verre verleden. Het is eigenlijk raar, dat we daar soms jaren niet naar omkijken. Totdat je het gevoel krijgt, dat je eens wat moet gaan opruimen.

Als er iets is wat niet alleen ik maar wellicht de meesten van ons moeilijk kunnen weggooien zijn het wel foto’s. Elke plaatje draagt een stukje historie met zich mee. Het zijn dan ook beelddragers, maar ook dragers van emoties.

Voordat ik met het uitzoeken van mijn foto’s begon had ik de fotozaak met een bezoek vereerd en heel optimistisch ingeschat vier fotoalbums gekocht. Die moeten toch voldoende ruimte bieden om de foto’s netjes op te bergen? Maximaal ruimte voor 1300 foto’s.

Ik stond versteld van wat ik in de afgelopen jaren afgeknipt heb. Bij sommige kiekjes wist ik niet eens meer bij welke gelegenheid ik de foto’s maakte. Maar op enkele mapjes stond iets vermeld, waarmee ik de plaatjes kon dateren.

Eerst maar eens stapeltjes gemaakt van mapjes over dezelfde items. Vakantie, werkkring, foto’s van een goede vriendin, familie en clubleven. Misschien heel dom, maar negatieven (die had je nog in die goeie ouwe tijd) heb ik resoluut in de Kliko gedaan.

Veel landschapjes en gebouwen die me echt niets meer zeiden heb ik ook weggepromoveerd naar het grijs archief.

Als ik de foto’s nader bekijk is het alsof een groot deel van mijn leven aan me voorbij gaat. De foto’s weerspiegelen ook datgene wat ikzelf op dat moment belangrijk vond. En ik werd overweldigd door allerlei gevoelens.

Spijt. Ja, over de dingen die ik niet gefotografeerd had of die ik anders had moeten doen.

Blijdschap. Om de mooie dingen, die ik meegemaakt heb.

Verdriet. Over de momenten, dat er iemand uit je leven verdween.

Verbazing. Over de dingen, die ik toen zo belangrijk vond en waar ik nu weinig belang aan zou hechten.

De foto’s gaven mij nu dus een kijkje in mijn eigen hart…

Het zijn en blijven mijn herinneringen. Ik kan ze nu wel delen met anderen, vooral met diegenen, die mij nu lief zijn. In hoeverre kan ik niet alleen hen de foto’s laten zien, maar ook de gevoelens die bij het zien van die foto’s bij mij op borrelen, met hen delen? Of moet ik die herinneringen in mijn eigen hart laten? In hoeverre zijn anderen echt geïnteresseerd in alles wat je op de gevoelige plaat hebt vastgelegd.

Kan en mag ik bijvoorbeeld mijn familie laten delen in de vreugde die ik beleefd heb in allerlei uitjes met een goede vriendin, nadat mijn relatie stopte?

In de praktijk worden fotoalbums nadat je ze gevuld hebt maar spaarzaam geopend. Als het openen van een album, het kijken naar je foto’s en het mijmeren over je herinneringen je helpt bij het afsluiten van een periode, en het verwerkingsproces bevordert zou ik aanraden de albums niet voor altijd in de boekenkast te laten staan. Ga daar verstandig mee om.

Of deze laatste overweging ook bij anderen opkomt is maar de vraag. En misschien denk ik hier te serieus over na.

geplaatst door Aktivo1 - 6678 keer gelezen