terug

Pinxteren

zaterdag 19 mei 2018

Mijn excuses, mevrouw, mijne heren; ik wurm mij even tussen u in. Met beide ellebogen en zonder aanhalingstekens want immers helemaal zelf bedacht - behalve natuurlijk wat niet zelf bedacht is en dus wel tussen aanhalingstekens staat. Maar dat gebeurt straks pas. Of ‘strax’, zoals een spannende vriend altijd schrijft. Hij schrijft ook altijd ‘sex’, wat niets anders is dan het Engelse woord voor seks. Vroeger leverde het herhaaldelijk gebruiken van het woord ‘sex’ in een tekst bijpassende advertenties op, maar die tijd is voorbij. Er is wel meer voorbij. ‘Geef nooit je texten af,’ schreef die vriend ook - terwijl hij echt geen extra ixen nodig heeft om mijn aandacht te trekken.

Het is vandaag bijna Pinksteren - of Pinxteren zo je wilt - en juist vandaag vond ik het briefje terug. Of toevallig vandaag, of doordat ik van alles terug vind nu ik aan het verhuizen ben. Voor mij is Pinksteren een schoolkleurplaat bij een oud verhaal: Mannen op sandalen met een vlammetje boven hun hoofd. Ik had hun gewaden kakelbont gekleurd en kreeg daarvoor een reprimande van de juffrouw. Die gewaden moesten wit zijn. Ik was acht, geloof ik. Tekstinterpretatie als exact vak...

Het briefje draagt het logo van een plaatselijk café-restaurant en de bovenste helft is beschreven in het beheerst regelmatige handschrift van de man met een zeemanshart die accountant moest worden vanwege zijn slechte ogen. Eronder staat mijn reactie, in ronde, half getekende letters. Het was zo oorverdovend druk in het restaurant dat we hebben opgeschreven wat we elkaar wilden zeggen. In potlood. Uit te gummen woorden over een onvergetelijke, op voorhand tijdelijke liefde uit de tijd dat daten een levendig gebeuren was en seks gewoon een keuze. We ontmoetten elkaar op een parkeerplaats. Hij had mij al eerder gezien, ik hem niet. Hij was naar het klooster gegaan waar m’n theaterkoor oude en nieuwe Ierse liederen zong, en ik m’n texten voorlas over de wereld van de Ieren van vóór St. Patrick. Krachtige, breekbare vertelsels over Selkies, over liefde en magie - en dat alles in een halflange, witte jurk met iets doorzichtig zeegroens erover. Op die parkeerplaats had ik hem willen omhelzen als een dierbare, oude vriend. Maar het was nog te vroeg, we wisten immers nog niet hoe groot het zou zijn.

De kast in mijn keuken is een open Lundia-kast met twee van die grote, zacht sluitende laden. Plek genoeg voor kookboeken die ik nooit meer lees, voor een blauwe bak met thee- en koffieglazen, voor een kleine muziekinstallatie, voor twaalf flesjes nagellak en voor een map met recepten waarin ik grasduin als er iemand komt eten. In die keukenkast staat ook een platte opruimbak annex aflegplaats; de blijkbaar onvermijdelijke doorgangsplek voor kleinoden die nergens anders passen dan in zo’n bak. Daar, tussen de kaart van Leiden en de verf-kleurstalen, vond ik het briefje. Op de voorkant, onder het logo, heeft de serveerster de naam van het lekkere, glutenvrije stokbrood geschreven dat werd geserveerd. Daarom heb ík het briefje en niet hij, opdat ik het stokbrood niet zou vergeten. We hadden het over daten; hij wilde weten hoe ik op berichten reageerde. Op de achterkant van het briefje staat, netjes onder elkaar: ‘1. onaardig. 2. beleefd. 3. aardig. 4. lief.’ Daaronder, in inmiddels vlekkerige zinnen: ‘1. in mijn ogen: nooit (wel in de ogen van de ander). 2. meestal 3. als ik graag wil dat hij terug mailt. 4. alleen tegen jou.’ Later stond hij verlegen tegen mijn aanrecht geleund en vroeg om een glas beerenburg. Schipperslatijn voor: ‘Ik wil graag bij je blijven slapen, vannacht.’ Ik hoop dat hij gelukkig is, en dat hij het briefje niet is vergeten.

geplaatst door RodeJas - 7303 keer gelezen