terug

Veel zegen en een zoen

maandag 7 mei 2018

Het begon ermee dat ik in de donkere bijkeuken op een naaktslak trapte. Het zei ‘knak’ onder m’n rechter voet en even wist ik niet wat er was gebeurd. Ik wist alleen dat het iets smerigs was, iets onomkeerbaars, iets ergs misschien. De kat kon het niet zijn: die had ik in Leiden achtergelaten, voor het laatst. Niet dat ik hem de volgende keer meeneem. Nee, ik blijf zelf in Leiden als ik weer op hem heb gepast. De naaktslak lag er mooi bij. Zo dood en zo deftig uit z’n vel gebarsten: z’n voorkant zwart, z’n achterkant wit.

Tot nu toe had ik steeds gedacht dat ik alleen maar ergens naar toe wilde. Naar Leiden. Nu wil ik ook weg. Weg uit Drachten, waar ik tot mijn eigen verbazing al tweeëntwintig jaar woon. Vraag me niet hoe een dode naaktslak hiermee te maken kan hebben - hoe gek zou ik daarvoor moeten zijn? Hoewel. “Er is niet zoiets als een vaststaand, authentiek zelf, we zijn complexe, rommelige wezens.” Dit inzicht dateert al van ver voor de jaartelling, maar het komt me goed uit dat de Brainwash talk van filosoof Michael Puett over dit onderwerp, juist nu werd uitgezonden. Het scheelt een hoop werk: ik hoef niet op zoek te gaan naar mijzelf tijdens deze emotionele verhuizing. Ik hoef niet de illusie te hebben dat ik als de uiteindelijke, uitgekristalliseerde versie van mezelf mijn hopelijk laatste verhuizing uitvoer. Ik wil van Drachten naar Leiden verhuizen, meer is er niet. En ik wil het slijm van die slak uit m’n sok krijgen.

Het koor begon met de Mauthausen-liederen van Mikis Theodorakis. Wat ik wel wist want daarom was ik gaan luisteren, maar toch: de ontroering overviel me. Jeugdsentiment. Die plaat van Liesbeth List staat nog steeds in m’n kast, naast de jonge Herman van Veen en naast oude blokfluit muziekjes. En misschien moest die plaat daar toch maar blijven staan, ook al heb ik de platenspeler verkocht aan een verhuizer. Er is niet zoiets als een vaststaand, authentiek zelf…

Ik had naar de onstuimige film ‘Hemingway and Gellhorn’ gekeken, alleen op mijn harde, houten bank. En ik miste plotseling mijn ‘Short Stories’; destijds als vanzelfsprekend gesneuveld in de Huwelijkse Strijd om Ruimte in de Boekenkast. Aan de wandel dus, naar de plaatselijke bibliotheek. Waar geen enkel boek van Hemingway blijkt te staan bij de literatuur! De zoekterm Ernest Hemmingway levert geen resultaten op voor deze bibliotheek en één resultaat voor de provincie. Wat? Het is verdorie de hoogste tijd dat ik naar boekenstad Leiden verhuis. Barbaren zijn het hier. Hemmingway! Hemmingway? Hemingway! Zijn ‘Short Stories’ staan hier niet, maar ‘De oude man en de zee’ wel. Bij de spannende boeken.

Hij kwam me tegemoet lopen op de zonnige kade, X, en ik zag hem aarzelen. M’n grote zonnebril bracht hem aan het twijfelen over wie ik was. Hij zal niet rondlopen in Leiden; niemand die ik hier ken zal zomaar rondlopen in Leiden - wat best verloren zal voelen. “Ik voel me hier soms ook verloren”, zei hij. Wat me verbaasde; hij woont hier immers al z’n hele leven. We zijn complexe, rommelige wezens… “Veel zegen in Leiden”, zei hij ook, en we gaven elkaar een zoen. Hij komt m’n picknicktafel nog ophalen. Er is geen plek hier in Drachten waar ik m’n picknicktafel liever achterlaat dan op het grasveld in zijn tuin aan het water.

geplaatst door RodeJas - 7679 keer gelezen