terug

EEN DIEP GEDICHT (mijmeringen bij opkomend tij)

zondag 3 juni 2018

De hemel is een blauwe droom die wakker blijft,
bladzilver zacht vervliegt het licht.
Ik ben de muze in ons wankel evenwicht.
Jij houdt mij vast,
houdt mij vast...

De radeloze wereld is van louter golven,
diepzeegroen grommend klinkt haar lied.
Ik zo verliefd op jou en jij op mij zo niet.
Jij hield mij vast,
hield mij vast...

De zee ligt als een spiegel van wanhopig rood,
roze voorgedroomd verhaal zoekt nieuw begin.
Ik ben de hese stem, zing tegen beter weten in.
Wie houdt mij vast,
houdt mij vast...?

En al die tijd had dit gedicht zo simpel kunnen zijn,
omdat - oh regenboog van mijmeringen - ik weldra
tot aan mijn kruis in het zoute water sta.

Dit is het droeve verhaal van een liefde die verloren ging. Oftewel: Zet alle clichés op een rijtje en maak dat je wegkomt. Dit is aangenaam tijdverdrijf, zo tussen het volpakken van de achttiende verhuisdoos en het beslissen of ik ‘Jesus Christ Superstar’ zal weggeven of meenemen. Eigenlijk steek ik de draak met het verschijnsel ‘diep gedicht’ - met dank aan alle inspirerende gedichten die ik ooit heb gelezen. Net als in de muziek is het verschil tussen inspiratie en plagiaat te verwaarlozen, nietwaar? Niemand heeft immers het patent op de ware woorden en inzichten bij heimwee, liefdesangst en liefdesverdriet. De zestiende eeuwse filosoof Michel de Montaigne schreef immers al: “Ik citeer anderen, alleen om beter uit te drukken wat ik wil zeggen.” En zeg nou zelf, hoeveel dichters herken je in dit gedicht? En welke? Zoals ik al schreef: het verschil tussen inspiratie en plagiaat is te verwaarlozen.

Het is prima verhuisweer vandaag. Ik ga de stellingkast in de schuur leegruimen en hem demonteren. Met een waterpomptang.

geplaatst door RodeJas - 6492 keer gelezen