terug

'Koop nooit een rode jas'

woensdag 18 juli 2018

De zee. Ik kijk naar haar en ik denk heel in de verte aan De Friese Man. De Friese Man, die De Vrouw op handen draagt, maar ook weet dat zij zelf sterk genoeg is om haar rolkoffer de bus in te tillen. Hij vindt krentenbollen eten op de stoeprand een mooie afsluiting van een ochtendje woonboulevard, samen op zoek naar de ultieme bank voor hem. Je jas vies? Joh, dat ziet toch niemand. Nora Ephron gaf haar boek met columns de titel ‘Koop nooit een rode jas’- en ik ben nu als een razende aan het lezen waarom eigenlijk niet.

De zee. Het kostte me moeite om te gaan. Maar. Niks maar. De zee is wat ik nodig heb, nu en voor altijd - naast al het andere dat er wel en niet meer zal zijn. Rechts van mij - ik zit hoog op het strand tegen het duin aan - loopt telkens weer een naakte man vanuit de duinen het strand op, de zee in. Steeds een andere man, lijkt mij. Al blijft het lastig om een man aan zijn rug en billen te herkennen. Wat bevindt zich daar schuin achter mij? Een kluwen opgewonden woestelingen? Verlegen prostaat-lijders met hoge nood? Zal ik? Vreemdgaan is niet vreemd, maar onze natuur, volgens een filosoof op Brainwash.nl. Laat ook maar, ik wil hier nog tijden rustig blijven zitten. Rustig de zee inademen. Weer eentje. Zal ik hun komst klokken? Gaan ze eigenlijk wel plassen? Is de zee daar nog wel veilig voor vruchtbare vrouwen? Is daar wel eens gedegen wetenschappelijk onderzoek naar gedaan? Wat in het heupriem-vak van m’n rugtas had aangevoeld als een pakje papieren zakdoekjes, blijkt m’n verloren gewaande zakje gedroogde abrikozen te zijn. Lekker, maar plastechnisch gezien niet handig want nu ben ook ik aangewezen op de zee. Ik zie de mannen trouwens wel heen lopen, maar niet terug. Alla, genoeg wandelaars om alarm te slaan als het daar niet pluis is. Als het niet pluist. Als Pluizer de plaats van Windekind heeft ingenomen. “Wat doe ik eigenlijk hier, Windekind?” Geen antwoord. “Wat doe ik hier, Pluizer?” “Doe wat je wilt. Ze is er toch niet meer.” “Wat bezielde haar, Pluizer?” “Je probeert vrede te sluiten met haar leven? Vraag het haar zelf!” “Ze is er niet meer, Pluizer, ze is er niet meer.” “Vraag het aan wie er nog wel is. Vraag het. Vraag het.” “Ik hield van haar, met heel mijn wezen. En samen hielden we van de muziek.” “Dat is genoeg. Alleen die laatste woorden tellen.” Denkhoofd, ik heb een denkhoofd. ‘Reflectie zorgt ervoor dat je je bewust bent van een ideale toestand die je niet kunt bereiken’, schreef filosofe Van Schuppen. Wat een dooddoener is. Dit doet me plotseling denken aan de aantrekkelijke man die 'een reflectieve vrouw’ zocht, maar uiteindelijk een afspraak maken te geforceerd vond. Hij ontmoette mij liever toevallig voor een schilderij in het Groninger Museum. Wat ik als een vriendelijke afwijzing heb beschouwd. ‘Hopelijk ben je zeer vriendelijk, heb je een eigen beroep, daarnaast mag je zeer vriendelijk zijn,’ las ik onlangs in het profiel van alweer zo’n aantrekkelijke man. Zal ik mijzelf bij hem aanbevelen als ‘daarnaast zeer vriendelijk?’ Nee, mijn ‘daarnaast’ omvat het bescheiden pensioen van een zoekend leven. ‘Wees jezelf is zo ongeveer het slechtste advies dat je kunt geven aan sommige mensen,’ las ik ook, in een Facebookpost van The School of Life. Voor advies moet je trouwens helemaal niet bij mij zijn. Ik stel vragen. Je weet na al die jaren immers zelf het antwoord wel?

geplaatst door RodeJas - 7255 keer gelezen