I never promised you a rose garden
maandag 27 augustus 2018
I never promised you a rose garden
Een discussie op ons forum waar ik zelf aan mee deed inspireerde mij ditmaal, om de door mij gehanteerde titel wat nader uit te diepen. Vrijwel iedereen kent natuurlijk de song van Lynn Anderson in 1970. De tekst hiervan heeft het boek van Hannah Green (pseudoniem voor Joanne Greenberg) uit 1964 als uitgangspunt. In dit boek gaat het over een schizofreen meisje in het naoorlogse Amerika, haar opname in een psychiatrisch ziekenhuis en haar moeizame tocht naar genezing (bron: Wikipedia).
Als we tegenwoordig deze tekst, ook in de vertaling overdenken zijn we geneigd er een ander beeld bij te plaatsen. Wij denken al snel aan de belofte, die twee geliefden aan elkaar doen. Als je van elkaar houdt wil je zeker in het begin graag de sterren van de hemel plukken. Alles doen om het elkaar zoveel mogelijk naar de zin te maken. Maar… toch beloofde je de ander nooit, dat hij of zij enkel en alleen in een rozentuin zou vertoeven. In een relatie zijn nu eenmaal ups en downs.
Wat is het moeilijk om met elkaar afspraken te maken en je van weerszijden ook aan dei afspraken te houden. Dat hebben velen van ons meegemaakt, als ze voor de ambtenaar van de burgerlijke stand staan en / of voor de priester of predikant in de kerk en elkaar de trouwbelofte doen. De Engelsen en Amerikanen verwoorden dat weer iets anders:
“Will you love him / her, for better and for worse”, In goede en slechte dagen.
Die afspraken / beloften beginnen in een relatie al heel vroeg. Eigenlijk al na de eerste date, dan spreek je met elkaar af of er een vervolg komt en zo ja, hoe je dat vorm geeft.
Ik heb de indruk, dat als je meer dan een relatie in je leven had, jouw inzet bij elke relatie verschillend is. In het begin zijn er bijna altijd roze wolkjes, maar dan? Hoeveel investeer je in het contact en ben je bereid daar steeds aan te werken?
De grote valkuil is mijns inziens, dat we de ontwikkeling van een relatie vaak maar over ons heen laten komen, zeker als het schijnt dat we er niet veel voor hoeven doen. Als de ander bijvoorbeeld echt stapelverliefd op je is, hoe stel jij je dan op?
Heel belangrijk is je houding, als er minder prettige dingen gebeuren in het leven van je nieuwe partner. Mijn vroegere vriendin (die ik in 2013 ook via deze site ontmoet had) heeft ruim een half jaar geleden een nieuwe vriend ontmoet. In juni sprak ik haar, en ik heb haar gefeliciteerd met deze verandering in haar leven. Evenwel, ze meldde ook dat er bij haar onlangs Parkinson is geconstateerd. Ik durfde haar toen niet te vragen, hoe haar vriend dat heeft opgepakt. Hun toekomst is hierdoor anders dan ze wellicht hoopten, toen ze elkaar ontmoetten.
Wanneer een van beiden zonder inkomen komt te zitten is dat weer een andere onprettige verandering die zeker van invloed is op een relatie. Hoe ga je daar mee om?
Tenslotte, hoe stel je je op als je al bij het eerste contact op de hoogte bent van een ziekte of een “financieel ongemak” bij de ander? Dit staat niet altijd in een profiel beschreven! Ik denk dat eerlijkheid hierover een must is. Hoe pijnlijk het ook kan zijn om daarmee voor de dag te komen. Want, ook al vertel je het niet meteen, later komt het toch uit! Natuurlijk worden je kansen op een verbintenis kleiner, niet iedereen zal je accepteren als hij / zij op de hoogte is van je geschiedenis. Sowieso denk ik, dat het aangaan van zo’n contact vanuit een gevoel van mededogen niet juist is…. Kortom, genoeg stof om over na te denken. Zeker weten, niet iedereen zal het met mij eens zijn. Jammer dan.
geplaatst door Aktivo1 - 6251 keer gelezen
Vorige berichten
Verjaardagen, je kunt er niet omheen
Elk jaar word ik een paar keer bepaald bij een verjaardag in de familiekring. Twee keer heel kort na elkaar, mijn zoon en een dag eerder ikzelf. Het is dan weer puzzelen wanneer we dat vieren. De rest van mijn familie verjaart op geheel andere tijden in het jaar, zoonlief en ik zijn veroordeeld tot de maand januari.
Verjaardagen werden vroeger doorgaans gevierd op de geboortedag. Nu in veel relaties tweeverdieners zijn zullen zij hun verjaardag vaker in het weekend vieren, voorop gesteld dat zij niet op zaterdag of zondag hoeven te werken. Mijn verjaardag viel dit jaar op zondag en de verjaardag van mijn zoon op maandag. De “viering” van de laatstgenoemde dag schuift dan een kleine week op.
Ik liep in voorgaande jaren tegen een dilemma aan. Wie nodig ik wanneer uit?
Het leek vroeger altijd eenvoudig iedereen op dezelfde dag en tijd bij mij thuis welkom te heten. Achteraf bleek dit nu mijn kleinkinderen wat ouder zijn en mijn zoon een hond heeft, die hij vorig jaar ook meenam niet zo’n slimme optie te zijn. Vorig jaar hoorde ik na de verjaardag van een van mijn kennissen, dat ze “not amused” was, door de combinatie van mijn jongste kleinkind, die ernstige gedragsproblemen heeft en de hond met de overige visite.
Ook tussen de kennissen onderling is het helaas niet altijd koek en ei…
Om herhaling van deze situatie uit te sluiten had ik nu twee “shifts” afgesproken, eerst komen mijn kennissen / vrienden en daarna mijn familie. Dat is ook met het oog op de beschikbare ruimte een goede oplossing.
Dat ik weer een andere leeftijd moet noemen als iemand mij vraagt: “Hoe oud ben je” is soms confronterend, zeker als het iemand is die verder niets van mij weet. Standaard reageer ik dan met “Hoe oud denk je?” Dat lijkt tactisch, maar het is niet uitgesloten, dat de reactie niet gespeend is van een complimentje.
Wat er op tafel komt is een ander punt van aandacht. Een deel van de visite heeft heel specifieke wensen wat betreft een natje en droogje. Omdat van een eenpersoons huishouden nooit geëist mag worden, dat de bewoner standaard een assortiment van een lunchroom heeft heb ik dat wensenlijstje gelukkig vorig jaar goed uitgewerkt en zorgvuldig bewaard.
Het is fijn als een van mijn gasten aanbiedt wat te helpen bij het bedienen en opruimen. Door wie dat doet merk je meteen, hoe zorgzaam iemand is.
Ik hang thuis geen slinger of andere versiersels op. De hopelijk gezellige sfeer komt wel door de gesprekken. Die zijn weer geheel anders als familie of als vrienden / kennissen op bezoek zijn.
Zelf ontkom ik niet aan het evalueren van het voorbije jaar en een vooruitblik op het nieuwe levensjaar. In 2026 heb ik behalve een of twee keer een vakantiereisje maken niets bijzonders op de agenda staan. Maar ik ben terughoudend bij het boeken van het reisje, wie weet komt er iemand op mijn pad met wie ik samen op reis ga. Je weet maar nooit.
Welke ervaringen hebben jullie met het vieren van verjaardagen? Kiezen jullie voor een mix van familie en vrienden of juist niet? Vieren jullie het op de dag zelf of liever op een dag in het weekend? Of vieren jullie het helemaal niet?
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)