terug

Hoe mooi het was

vrijdag 28 september 2018

De 50plus-bloggers als schrijverscollectief: het zou zomaar kunnen, toch? Elke vrijdagmiddag een bijeenkomst rond de leestafel van zo’n gezellig industrieel eetcafé en dan de oude blogs bespreken en de nieuwe onderwerpen verdelen. Doe jij je nieuwste liefdesverdriet dan doe ik de nieuwste Brainwash-talk. Of het feit dat ik nu pas, nu pas weet dat ‘sapioseksueel’ bestaat - en dat ik moest opzoeken wat het inhoudt. En zou je dat wel doen, die details van je laatste date? Zeker weten? Dan hoop ik dat hij ook blogger wordt. En dat hij zíjn verhaal gaat schrijven. Dat moet toch smullen zijn voor de 50plussers?

In mijn gedrevenheid, hét blog te schrijven met een totaal andere visie op de liefde, heb ik het nieuwe themanummer van filosofie-magazine gekocht, met de beste artikelen over ´Liefde, seks & wijsheid.´ Maar het gebodene kon mij nauwelijks boeien; ik voelde mij even Don Fosca* die niet weer aan de liefde wil beginnen omdat hij zo zeker weet hoe het zal aflopen. Nu bezit ik noch Fosca´s onsterfelijkheid, noch zijn feilloze geheugen. Ik moet het doen met de tijd die mij rest- en met wat mijn feilbare geheugen in de loop der jaren met mijn herinneringen heeft gedaan.

Die Brainwash-talk ging trouwens over de werking van ons geheugen. We blijken wel over trucks te beschikken om dingen te onthouden, maar niet over trucks om dingen te vergeten. En onze herinneringen veranderen in de loop van ons leven; ons verleden ligt niet vast. Dit is troostrijk - en leerzaam. Zo besef ik heel goed dat ik mij uit mijn ´slechte´ huwelijk vooral de slechte dingen herinner; simpelweg doordat ik die vaker heb moeten vertellen. En uit de warme relatie met m´n schipper herinner ik mij vooral de mooie, liefdevolle dingen. Dat waren immers de verhalen die wij elkaar vertelden: ¨Weet je nog, die avond, toen we probeerden te vrijen ín het water?¨

Liefde is elkaar mooie herinneringen vertellen, misschien. Maar het verhaal van de liefde op het eerste gezicht blijkt niet waar te kunnen zijn. Het is lust. Wetenschappelijk bewezen. Vraag me niet hoe, misschien kan iemand de onderzoeksgegevens vinden op internet? Niet dat ´lust op het eerste gezicht´ minder zou zijn dan ´liefde op het eerste gezicht.´ Maar het verhaal van de lust is nu eenmaal minder romantisch dan het verhaal van de liefde. Hij: ¨Ik wilde je direct aanraken, je zag er zo aantrekkelijk uit in die jurk.¨ Zij: ¨Dat was anders een vormeloos uitverkoopje.¨ Nee, dan: ¨Ik zag je en ik wist direct hoe lief je was, hoe mooi van binnen, hoe knap, hoe wijs.¨ ¨Hmm, ik hou van je….¨ Hier is de sapioseksuele mens in het voordeel…

Voor Friedrich Nietzsche, de filosoof-wandelaar met de gigantische snor en de galgenhumor, horen liefde en haat bij elkaar. Evenals dankbaarheid en wraakzucht, zachtaardigheid en woede: ´Lust en onlust zijn zo stevig met elkaar verknoopt, dat wie zo veel mogelijk van het een wil hebben, ook zoveel mogelijk van het ander hebben moet...´

Kortom, hét blog met een totaal andere visie op de liefde zal ik (nog) niet schrijven. Maar op een dag zullen we tegenover elkaar staan, hij en ik - en we zullen elkaar blijven vertellen hoe mooi het was.

* Hoofdpersoon uit: ´Alle mensen zijn sterfelijk´ van Simone de Beauvoir.

geplaatst door RodeJas - 7033 keer gelezen