Delen

In de Angelsksische wereld is die belofte om trouw te zijn tot de dood je scheidt heel standaard en iedereen kent die wel uit films of tv-series. Maar als je in de 20 bent, is de dood iets wat oude mensen overkomt en op jou en je partner niet van toepassing als je trouwt. Heb je het geluk de juiste te treffen dan gaat de tijd veel sneller dan je denkt en als je om je heen kijkt, word je zelf niet langer als jong gezien terwijl je je nog zo wel degelijk voelt. Mijn echtgenote was 54 toen ze stierf aan de ziekte met de grote K. Zomaar zonder veel waarschuwing en gelukkig met een kort ziekbed en weinig lijden. We hadden geen kinderen en uitsluitend een kat die waarschijnlijk net zoveel verdriet had als ik.

Hoe ga je dan verder als ineens niets meer belangrijk lijkt? Een tijdje was ik volledig van de kaart en werd ik gesteund door familie en kennissen, maar dat is ook maar een tijdelijke troost hoe dankbaar je ook moet zijn als je het geluk hebt dergelijke hulp te krijgen. Na enige tijd dringt het pas echt door: je bent nu alleen. Voor mij voelde dat alsof ineens weinig zin meer had.

Het bedrijf dat je grotendeels samen hebt opgebouwd is plotseling niet meer boeiend. De plannen voor de toekomst na een vroeg pensioen gaan in rook op. En ineens is dat anker weg. Tegen wie moet je nu de dingen vertellen die je overdag meemaakt. Wie is er thuis of komt binnenkort binnen als jij er bent. De kat was een troost omdat deze ook echt van mijn vrouw was geweest. Maar wie hier denkt dat een huisdier ook maar enigszins een relatie kan vervangen vergist zich deerlijk.

Toen duidelijk werd dat mijn echtgenote zou overlijden heeft ze gezegd dat ik iemand anders moest zoeken, Jij bent geen type om alleen te blijven. Maar dat zegt iedereen waarschijnlijk die van iemand houdt en weet dat het afscheid nadert. Dat heb ik beloofd, evenzeer weer zoals iedereen dat waarschijnlijk doet op zo'n moment. De eerste jaren had ik echter geen enkele interesse in een nieuwe relatie. Maar nu heb ik dan na 5 jaar die stap gezet. Inschrijven op een dating-site, Dat was niet eenvoudig, maar daar kom ik eventueel op terug in volgende blogs. Indien dat mogelijk wordt gemaakt.

In maart 2026 heb ik een blog geschreven over niet snoepen tussen de scherven. Er gaat ongemerkt veel stuk om mij heen, en dat zullen anderen met mij kunnen beamen.
Ik had gewinkeld in de supermarkt en toen ik wilde afrekenen bleken twee van de vier gewone kassa’s defect en de ruimte met zelfscankassa’s was afgesloten wegens een verbouwing. Een paar dagen later stapte ik in de bus naar Amsterdam, van de incheckapparaten waren twee niet in werking, ik moest net als iedereen naar achteren lopen om bij de uitgang in te checken. Dit zijn natuurlijk geen wereldschokkende gebeurtenissen.

Mijn buurvrouw is een week met vakantie. De overbuurvrouw en ik letten op haar kat; toen ik het beestje naar buiten liet op onze afgesloten patio begon ze in een onbewaakt ogenblik te drinken uit een emmertje, waarin buuf een paar verfkwasten had laten weken. Uiteraard heb ik zo snel mogelijk die emmer weggehaald en met de andere buurvrouw overlegd wat te doen.
Gelukkig liep de kat na een paar dagen weer relaxt door haar huis, alsof er niets gebeurd is..
In mijn eigen woning gaat gelukkig zelden iets stuk. Maar, zeg nooit nooit. Voorkomen is beter dan genezen, een ongelukje zit in een klein hoekje.

Elke relatie eindigt ooit, hetzij door overlijden van een van beiden, of door een uit elkaar gaan op initiatief van een van beide of van beide partners. Hoe dan ook, dan gaat er ook wat stuk. Als jouw relatie eindigt anders dan door overlijden en je voelt dit al in een vroeg stadium aan, moet je dan repareren of berusten in de komende breuk?
Op aandringen van mijn partner heb ik een poging gedaan tot repareren, maar die is na enkele weken gestrand. Ik denk, dat er meer stellen niet slagen in hun reparatiepoging.
Een loodgieter, die een lek in een leiding moet repareren heeft het wat gemakkelijker.

Omdat ook nu nog veel stellen hun relatie niet officieel bezegelen met een samenlevingscontract of een huwelijk zullen er veel relatiebreuken zijn, die behalve in de kring van naaste verwanten en bekenden niet in de openbaarheid komen.
Moet je er voor schamen, dat je relatie op de klippen liep? Of moet je al bij het begin van het contact heel nuchter incalculeren, dat die kans altijd bestaat?
Iets dat in huis stuk gaat is een bron van irritatie. Een relatiebreuk ligt toch gevoeliger. Dan is het zo belangrijk om goede vrienden en fijne familieleden te hebben, die je steunen.

Ik heb er nooit aan gedacht in latere jaren de relatie met mijn ex te (laten) repareren. Misschien zijn er lezers die dit wel geprobeerd hebben. En wie weet heeft het succes gehad.
Probleem bij deze reparaties is de positie van degene, die de reparatie in gang zet. Hij of zij is dan heel afhankelijk van de reactie van zijn of haar ex. Die kan dan bijvoorbeeld voorwaarden stellen aan het opnieuw aangaan van een relatie.
Wel heb ik ooit overwogen te proberen de relatie met mijn vriendin, die na drie en een half jaar latten stopte nieuw leven in te blazen. Maar toen ik hoorde dat zij een andere vriend had gevonden heb ik die reparatie uit mijn hoofd gezet.
Het slagen van een reparatie bij een relatiebreuk hangt mijns inziens af van de wil, die beide partners hebben om de onmin bij te leggen. En van de intensiteit van de schade, die ontstaan is door de relatiebreuk.
Ik besef mij terdege, dat dit bij sommigen kil kan overkomen. Het is evenwel de realiteit!

Succes hangt af van je eigen inzet
Ik ben blij en trots op mijzelf. Ik was al een paar dagen aan het proberen om op mijn nieuwe laptop de printer te installeren. Het is mij vanmorgen gelukt, evenals de Wifi verbinding. Ik weet nog wanneer ik tijdens mijn werk een probleem niet tijdig opgelost zou kunnen krijgen, ik het een poosje liet rusten. Het gekke was, dat het daarna wel lukte. Zo ook met het installeren van de printer. De volgende dag, of het latere moment kijk je er vaak met een frisse en andere blik naar. En… ik geef niet gauw op.

Ik vind het ook leuk om op een computer iets te proberen, iets uit te vinden. En ben niet bang om fouten te maken. Ik heb dat altijd gedaan. Bovendien van je fouten kun je leren. Op mijn werk hing een bordje met de spreuk: “Wie werkt maakt fouten, wie niet werkt maakt geen fouten”.

Er was een tijd dat alles vanzelfsprekend ‘wij’ was. Iemand in de buurt waaraan je iets kon vragen. Dat was weleens makkelijk, hoewel ik het zelf altijd eerst probeerde. Na tweeënveertig jaar Huwelijk hield het tweezijn ineens op. Niemand naast je om iets aan te vertellen. Dat was wennen. Het ‘wij ‘werd ‘ik’. Alles alleen doen. De (zware) container buiten zetten bijvoorbeeld. Ik noem dit vaak als eerste, omdat ik er een hekel aan heb. Oliepeil van de auto controleren, de banden ervan oppompen, mijn fiets nakijken en een band plakken. Allemaal klusjes die voor mij werden gedaan, omdat bij tweezijn ongemerkt de taken zijn verdeeld.

Hoewel er wel meer taken zijn die ik nu als single moet doen, is elk proces een gewenning. En problemen, of lastige dingen worden nu ook opgelost. Single zijn betekent ook het heft in eigen handen nemen. Het alleen-zijn beleven kost tijd. Inmiddels ervaar ik ruimte. Vooral ruimte om gelukkig te zijn in mijn alleen-zijn. Met alle mogelijkheden om die ruimte in te vullen. Er is geen stilte meer.

“Wie leert lopen op eigen voeten, kan verder komen dan hij dacht”

Liefs,

Monique