terug

Delen

maandag 1 oktober 2018

Er wordt vaak op gewezen, dat wij het tegenwoordig goed hebben in dit land. Vaak wordt er hierbij een vergelijking gemaakt met hoe onze ouders het hadden, en hun ouders. Er is evenwel een flinke groep die van die vooruitgang niet profiteert, om welke reden dan ook. Persoonlijke omstandigheden zoals een verbroken relatie, een werkgever die failliet gaat, zodat je soms van de ene op de andere dag op straat komt te staan, gezondheidsproblemen, die niet alleen je lichaam slopen maar ook je financieel aan de rand van de afgrond brengen.
Wie hier (nog) niet mee te kampen heeft gaat er aan voorbij, dat we ongemerkt gewend geraakt zijn aan zaken in ons leven, waarover onze ouders niet konden dromen en waar zij ook geen weet van hadden. Mijn moeder begon in de keuken zonder elektrische wasmachine, wij hadden nog een kachel die op olie brandde en een haard, die je opstookte met eierkolen en antraciet.
Of die naoorlogse welvaart ook steeds gepaard ging met welzijn is nog maar de vraag. Er werden vaak behoeftes gekweekt, omdat iedereen onwillekeurig zijn situatie ging vergelijken met anderen uit z’n directe omgeving. Mijn ouders reden nog op een tandem, wat later werd dat er een met een motortje. Nu word je er raar op aangekeken als je geen auto hebt.
Zijn we nu echt allemaal koninginnetjes ? Kunnen we onze rijkdom niet op?
De verschillen in onze samenleving tussen rijk en arm zijn groter dan de STER reclame ons wil doen geloven. Daarom kunnen die reclameboodschappen soms naar overkomen.
Het gekke is weer dat diegenen, die achter deze reclame staan veelal grootverdieners zijn. Zij zijn er bij gebaat, dat het grote publiek hun producten of diensten afneemt. En daardoor neemt hun inkomen en daaruit ook hun vermogen toe! Met andere woorden: U sponsort doordat u zich voor uw koopgedrag laat beïnvloeden door reclame in de media de rijke bovenlaag in onze maatschappij.
Tegelijkertijd is er veel druk vanuit de media en allerlei zogenaamde non-profit organisaties om van die welvaart ook wat af te staan aan onze omgeving, die het minder hebben. Wie zijn bereid om geld te schenken? Als je het zelf niet breed hebt is er automatisch weinig financiële ruimte om een goed doel te steunen. Toch halen deze non-profit organisaties veel geld op bij mensen, die modaal of veel minder dan modaal verdienen. Misschien wel, omdat deze mensen veel dichter staan bij diegenen, die het krap hebben en dus begrip hebben voor hun situatie. Rijke mensen geven waarschijnlijk relatief minder aan een goed doel en zij kunnen daarnaast van hetgeen zij schenken relatief meer aftrekken van hun belasting, omdat giften zoals bekend na 1 % korting van de top van hun inkomen af gaan. Dat kunnen mensen met een lager inkomen ook, maar zij hebben er minder profijt van.
Wie veel heeft verdient als het ware doordat hij weggeeft…
Het is dus een beetje bijzonder gesteld in deze maatschappij waar het gaat om delen van wat we hebben. Als senioren komt er nog een ander goed doel om de hoek kijken: Onze kinderen! Die verkeren vaak in een leeftijdsfase, waarin het moeilijk is de financiële eindjes aan elkaar te knopen. Opgroeiende kinderen (onze kleinkinderen dus), forse hypotheeklasten, andere verplichtingen. Als pa of ma dan kunnen en willen bijspringen kan dat een mooie oplossing zijn, mits de onderlinge verhoudingen goed zijn en wij, als ouderen daarvoor genoeg ruimte hebben op onze bankrekening. Ik denk, dat er onder ons wel wat zijn, die hiermee geconfronteerd zijn en worden.
Delen is moeilijk. Verstand en gevoel botsen in dit opzicht nog wel eens…

geplaatst door Aktivo1 - 6276 keer gelezen