terug

Een verhaal van toen

vrijdag 26 oktober 2018

Herfst. De bomen in de stad dragen lichtjes en de chocoladeletters zijn al haast uitverkocht. Het is tijd voor nostalgie. Ik ben immers verhuisd en het zal nog wel een jaartje duren voordat er een vertrouwde routine is ontstaan in m’n dagelijkse leven. Dit is een verhaal over zo’n vertrouwde routine: de busrit van Heerenveen naar Drachten, twee jaar geleden alweer.

Een bijna voorbije zondagmiddag in november. Koud en donker is het, maar hier binnen heerst de aangename schemer van net niet kunnen lezen, de schemer die gezichten mooi laat zijn en ogen laat glanzen, de schemer die tijdens het uitspreken reeds betreurde bekentenissen over zwakke lippen laat rollen. Mijn stoel is comfortabel genoeg (al zou vanwege de rechte rugleuning een voetenbankje fijn zijn) en ik kijk tot aan mijn horizon uit op een straatweg vol te vroege kerstverlichting en rode achterlichten van stadiongangers. Ze zijn sikkeneurig en het zijn er vooral te veel. De bus staat dus al twintig minuten stil. Nu, in deze schemerdonkere beslotenheid vastgegespt aan mijn stoel, zou ik een daad willen stellen die mijn verbintenis met de wereld buiten de bus bevestigt. Ik zou, net als mijn medepassagiers, willen bellen met iemand thuis: ‘Ja hallo lieverd met mij ik zit in de bus en die staat stil en dat kan nog wel even duren ik kom dus later wacht je op me?’

Thuis heerst de kille duisternis; er is geen lieverd die op mij wacht met hete thee en troost. Of met mijn favoriete wijn. Of met zachte, witte touwen. Met een spijkerbroek aan die uit mag, het liefst zo één met knopen die ik, hoe ongeduldig ook, langzaam mag lospeuteren. Met een mond die de mijne zoent tot mijn benen van rubber zijn. Met handen die een deken van vuur strelen op mijn buik. Met koffie, desnoods, ik kan toch 'nee, dank je’ zeggen? Met het verwijt dat ik zo impulsief wegging, vanmorgen, en dat ik zo laat weer terug ben...Hm, misschien is het voor zowel hem als mij beter dat hij niet thuis is. Ik had nog een treinkaartje, zie je, en ik had zin in die tentoonstelling. Picasso die zijn minnares als bijzettafel met fruitschaal schildert om haar voor zijn vrouw verborgen te houden. De krampachtig rechtop zittende zwart-witte vrouw uit mijn geboortejaar. De schalks glimlachende oude dame die losjes een gigantische penis onder haar arm draagt, compleet met ballen. De uitbundig gekleurde vreugde bij de intocht van Santa Pizza in Zwolle. Lieverd. Lieverd. Zou je met me meegegaan zijn?

Ik ga verzitten en de chauffeur kijkt vragend achterom. Alles wel aan boord? Jawel, alles wel. Evenals kappers kunnen buschauffeurs meesters zijn in het voeren van gesprekken over koetjes en kalfjes. Maar in tegenstelling tot de kapsalon laat de afgesloten ruimte van de bus volop ruimte open voor persoonlijke kwesties. Deze chauffeur houdt het bij de hoofdzaken: ‘Dit busstation is een slechte plek om te wachten. Eén nul voor Ajax. We staan hier nog wel even.’ Hoe dan ook, ik zou een boek kunnen volschrijven met bekentenissen van de buschauffeur met zwakke lippen en aanleg voor zelfbeklag. Helemaal onschuldig ben ik niet; misschien heb ik hem aangemoedigd in de schemer. Hij groot en sterk achter het stuur, ik op veilige afstand in mijn stoel met rechte rugleuning en de tijd aftellend tot mijn uitstaphalte. Een busreis is geen date. Tijdens een date is het soms nodig om hem er liefjes op te wijzen dat ik een vrouw ben. Dat ik tijdens het aanhoren van zijn onverkwikkelijke klaagzangen over zijn ex geneigd ben aan haar klaagzangen over hem te denken. En dat ik niet van zins ben de volgende ex te zijn op wie hij kankert tijdens een date. Jongeman. Met alle respect, zouden we hier een gesprek van kunnen maken?
Opgeruimd neuriënd draait de buschauffeur de snelweg op. Ik ben bijna thuis.

geplaatst door RodeJas - 6064 keer gelezen