In de rij voor de optiebeurs
vrijdag 9 november 2018
Er zijn 2 evenementen in Amsterdam die ik elk jaar trouw bezoek : de Uitmarkt, het laatste weekend van augustus, waar je voorproefjes van het komend theater- en museumseizoen kan zien. Veertien dagen later, het 2e weekend in september, is het open monumentenweekend, waar je keus hebt uit meer dan 50 locaties om te bezoeken. Tijdens de Uitmarkt haal ik alvast het boekje van het monumenten-weekend, waarin alle adressen staan, om thuis aan te kruisen waar ik naartoe zal gaan. Een van die keuzes was dit jaar de optiebeurs, waar de effectenhandel plaats vindt.
Meestal ga ik al vroeg naar een van de monumenten toe, want sommige gebouwen zijn erg populair en alleen via een rondleiding in kleine groepjes te bezichtigen. Je moet incalculeren dat je niet gelijk aan de beurt bent en minstens 20 minuten moet wachten tot de volgende groep naar binnen mag. Dat was dus het geval bij de optiebeurs. De optiebeurs ligt tussen de Bijenkorf en de beurs van Berlage in, aan een plein. Op dat plein was een grote FNV-actie voor betere CAO-voorwaarden aan de gang, ik weet niet meer van welke bedrijfstak. Het was fascinerend om te zien. Het hele plein stond vol mensen met leuzen op aktieborden en grote vlaggen van het formaat, dat je ook wel op voetbaltribunes ziet. Ik vraag me weleens af of degene die achter zo'n vlag zit bij de voetbal, niet tureluurs wordt van al dat gezwaai. Maar op dit plein stond iedereen in vuur en vlam en hing aan de lippen van de spreker, die een enorme uitstraling had. Hij jutte de mensen nog eens extra op met de kreet : actie, actie ! De yell werd direct overgenomen door de menigte op het plein. Wachtend in de rij gingen mijn gedachten terug naar 1981 : de grote mars tegen de neutronenbom, lopen van de Dam naar het Museumplein. Ik was 29 jaar en samen met mijn zoon van 3 jaar in een bomvolle trein naar Amsterdam afgereisd. Ik had een inklapbare Buggy voor hem mee, zo'n oud model met van die vervelende wieltjes, die soms alle kanten opzwiepten, maar dat mocht de pret niet drukken. Mijn man bleef thuis met onze jongste zoon van ruim 1 jaar, want hij moest nog wat aan de cursus voor zijn werk doen, en kon tegelijk oppassen. Ik heb nog zo'n button opgespeld gekregen, waarop een vrouw met krullend haar stond afgebeeld, geheel in het zwart, die tegen de bom trapte en zelf een ketting gekocht met anti-kernbom-hanger eraan ( open rond met 2 schuine korte pootjes en 1 rechtopstaande lange ).
Mijn zoontje heeft geen kik gegeven tijdens die lange mars. Hij heeft zijn oogjes uitgekeken naar al die zingende, gitaarspelende en op trommels slaande mensen die met ons meeliepen op de door de politie autovrij gemaakte route naar het Museumplein.
Aldus mijmerend kreeg ik een kartonnen toegangskaartje in mijn hand gedrukt, ik was aan de beurt om de optiebeurs binnen te gaan. Het was een prachtig gebouw met veel marmer en vanaf de wandelgalerij op de 1e etage keek je recht naar beneden op de beursvloer. Aan de kopse kant hing het grote digitale bord waar alle AEX-koersen opstaan als de beurs in bedrijf is. Ik voelde sterk het contrast met de demonstranten buiten en de rijke, hun spaargeld beleggende mensen van dit paleis. Toen ik weer buiten kwam, was de manifestatie bijna voorbij, er waren geen toespraken meer. Ik liep door naar de Bijenkorf, waar ik me al eerder op de dag had opgegeven voor de rondleiding "Bijenkorf achter de schermen" + bezichtiging van de toren op het dak van de Bijenkorf en dacht niet meer aan de actievoerders. De volgende dag dacht ik terug aan de spreker van de FNV, die een sterk charisma had. Mmm, misschien toch maar eens bij het kopje,"wie wil ik vinden", bij 50plus iets over uitstraling zetten. Ik opende mijn profiel en klikte op het blauwe veld "profiel wijzigen". Maar in dat veld had ik zelf al vermeld : boeiende gespreksstof. Stel je niet aan, dacht ik, dat is genoeg, alsof je zelf zo bijzonder bent ! Dus heb ik niks gewijzigd en mijn profiel via "klaar met wijzigen" weer afgesloten. Later schoot me opeens te binnen, misschien ligt in mijn bruine kistje met oude kettingen die oude ban-de-bom ketting nog.... YES, die oude ketting zat er nog tussen. Ik heb hem netjes opgepoetst en hij lag ter inspiratie naast me, terwijl ik deze blog voor jullie aan het schrijven was...
geplaatst door sixty - 4820 keer gelezen
Vorige berichten
Bakfiets
Er dendert weer zo'n fiets voorbij.
Dat hij, toen ik nog kroost had, niet bestond,
stemt me trouwens blij.
Ik geef toe, het was in mijn tijd meer gesjor,
een stoeltje achter en een stoeltje voor,
maar de mise-en-scène
smeedde een verbond,
dat ons vormde tot drieëenheid,
Vader, zoon en dochter.
Nu ik mijn driewielertijdperk met rasse schreden voel naderen,
kan ik me niet meer heugen,
is er iets dat dat geluk nog kan benaderen?
Niet direct, maar mocht er
iets in mij opkomen, dan zeg ik het geheid.
Ik weet, geheugen is een leugen,
en betekent voor de toekomst niets.
Wie weet, rijden wij hem ooit samen tegemoet
in wat dan ook, desnoods zo'n bakfiets.
Zit ik dan achter en jij voor?
Maakt mij niet uit, ik ga ervoor.
Eind goed, al goed.
Een steuntje in de rug of voor de benen
De ouderdom komt met gebreken. Hoewel het verouderingsproces bij iedereen verschillend verloopt, zal een 80-jarige( let wel gemiddeld) minder fit zijn dan een twintiger. Uitzonderingen daar gelaten, ik hoorde onlangs van een man van 25, met wie ik zowel door zijn sociale situatie als zijn conditie niet zou willen ruilen.
Om de gevolgen van het ouder worden de baas te kunnen zijn bestaan hulpmiddelen, hulppersonen en aanwijzingen voor betere gedragspatronen. Die drie soorten hulpjes zijn vaak met elkaar verweven. Naast de reguliere eerste - en tweedelijns gezondheidszorg kent ons land een ratjetoe van organisaties, die allen beweren het beste met ons welzijn voor te hebben.
Die organisaties zijn bedoeld om iedereen een steuntje in de rug te bieden en hen te helpen zo mobiel mogelijk te blijven. Er zijn organisaties, die dit beroepsmatig doen, met betaalde krachten, en organisaties waarvan de bezetting voor (een deel) uit vrijwilligers bestaat. Denk hierbij aan de mantelzorg, die ook en misschien wel grotendeels onbetaald door vrienden of familieleden wordt verstrekt.
Het proces dat vooraf gaat aan het verkrijgen van zo’n steuntje is heel verschillend. Er is een tekort aan kwalitatief goede mantelzorg. Niet iedere goedwillende vrijwilliger is opgewassen tegen de problemen, waarmee hij of zij in de praktijk mee te maken krijgt. De cursussen kunnen hem of haar maar deels op het goede been zetten. Waar er een kostenplaatje bij komt kijken is het goed, dat er financiële tegemoetkomingen zijn.
Wie een steuntje in de rug of voor de benen krijgt blijft hoe dan ook kwetsbaar. Ik vind het niet alleen jammer, maar zelfs schandalig dat sommige mensen misbruik maken van dat kwetsbaar zijn. Verder hebben mensen met zo’n steuntje vaak dezelfde wensen voor de invulling van hun leven als fysiek en geestelijk gezonde mensen.
Er zijn onder de steunverkrijgers (als ik zo mag noemen) personen die een relatie hebben. Ik zie regelmatig op een dansmiddag een vrouw, die haar eega rondrijdt op de dansvloer, hij is meervoudig gehandicapt. Aan de blijheid die uit zijn ogen straalt merk ik hoe zeer hij die middagen op prijs stelt. En zij doet dit vol vreugde voor haar echtgenoot.
Veel singles die minder valide zijn of dat na een tijd geworden zijn missen een partner, zij verlangen wel degelijk naar een maatje om zich heen. Voor de gezelligheid, het contact, en uiteraard als hun steuntje. Er bestaan sites speciaal bedoeld voor deze groep. Sommigen van hen zullen niettemin ook proberen een vriendschap te krijgen door iemand “in het wild” te ontmoeten of door zich op een reguliere site aan te melden.
Het dilemma dat zich dan voordoet is gelijkwaardigheid. Waar de een volop kan meedoen aan allerlei activiteiten is zijn of haar wederhelft beperkt. Er kan sowieso een mooie spirituele band ontstaan. Maar is dat genoeg? En het gevaar is levensgroot aanwezig, dat er een andere, potentiële partner tussenbeide komt, een die nog wel “recht van lijf en leden “ is.
Wie heeft in zo’n situatie verkeerd of kent mensen, die er in verkeren? Die ongelijkheid kan natuurlijk ook tijdens de relatie ontstaan. Als het steuntje dan weg is valt de steunverkrijger in een diep gat… Soms krijgt een contact tussen een hulpverlener en een ontvanger een update naar een liefdesrelatie. Dan blijkt er meer te zijn dan aanvankelijk bedoeld was. Mogelijk heeft een van de lezers ook zo’n ontwikkeling meegemaakt..
Keuze mogelijkheden
Een voordeel om lid te zijn van een datingsite is, dat zowel man als vrouw kan kiezen uit een groot aanbod singles van de andere sekse. Een meisje werd in het verre verleden meestal door de man benaderd, zij ging niet zelf achter een man aan. De mening van haar ouders telde ook zwaar mee : een man uit eigen milieu of geloofskring had sterk de voorkeur. Ging een vrouw toch haar eigen weg, had ze het moeilijk, want een net meisje deed dat niet, dan werd je al gauw gezien als een slet en was je geen serieus relatiemateriaal meer.
Eind jaren zestig kwam de ommekeer door de bloeitijd van de hippies met hun flower power. De seksuele moraal werd een stuk losser door de komst van de anti conceptie pil. Het werkte ook door in de mode : de rokjes werden steeds korter, flaneren op straat door meiden in hotpants kwam ook in. Later waren ook nog naveltruitjes in zwang. Bij sommige stellen werd het begin jaren zeventig spannend gevonden of als zeer vooruitstrevend gezien om aan partnerruil te gaan doen.
In ons nog kleine dorp heb ik zelfs horen fluisteren dat er een sleutelclub bestond, waarbij een bevriende buurman of goede kennis in een ander huis mocht overnachten bij de vrouw des huizes. De sleutel werd hem dan overhandigd door haar man. Kennelijk is die sleutelclub toch niet zo goed bevallen, want na enige tijd hoorde ik er niks meer over. Deze vorm van partnerruil stierf mede uit, omdat er door het ontluiken van nieuwe liefdes en/of jaloezie best veel echtscheidingen waren ontstaan.
Parenclubs kwamen in opkomst, daar moest een (echt)paar zelf heen, daarmee vermeed je controle van de buren. Ook swingerfeesten werden populair, waarbij met het afspreken van duidelijke grenzen met je eigen partner, een stel naar een seksfeest ging. Deze feesten waren puur en alleen op seksuele contacten gericht zonder emotionele band. Romantische relaties buiten het eigen stel waren niet de bedoeling. Ik ken een echtpaar die al vanaf hun tienertijd samen waren, die daardoor toch uit elkaar zijn gegaan : hij wilde ermee stoppen, zij niet. Ze was verslaafd geraakt aan de spanning en de aantrekkingskracht die van dit gebeuren uitging. Ze had niet genoeg meer aan alleen haar eigen man.
Laat ik nu maar overstappen op keuzes die we zelf in alle rust kunnen maken op een datingsite. Sommigen daten veel, anderen zijn daar bijzonder selectief in. In het geval dat je exclusief alleen met die ene man of vrouw wil daten is het moeilijk als je door hem of haar op de reservebank wordt gezet, omdat hij of zij niet exclusief met jou date, maar met meerdere dates in dezelfde tijdsperiode afspreekt. Het is best belangrijk om daar eerlijk over te zijn. Als er na enige tijd toch een relatie ontstaat, is het niet zo fijn om na verloop van tijd te ontdekken dat het profiel van jouw uitverkorene nog steeds open staat voor anderen.
Jezelf tijdelijk afsluiten voor dates met anderen door een stop op alle e-mails via je profiel is dan erg netjes. Wil je toch bereikbaar blijven voor e-mails van bevriende andere leden van de datingsite, kan je ook met 1 of 2 regels bij wie wil ik vinden kort vermelden dat je momenteel iemand hebt gevonden en niet voor dates beschikbaar bent...