Het vergeten kerstboompje
zondag 23 december 2018
Mijn oudste zus was 45 jaar getrouwd, toen ze in 2010, een week voor de kerst haar man verloor. Hij was terminaal ziek en lag al een paar weken in een hospice voor het laatste traject. De zorg en toewijding van de vrijwilligers daar was immens groot en niets was ze teveel. Hij mocht alles op zijn kamer hebben wat hij maar wilde. Zo kreeg hij van goede vrienden een mini kerstboompje met kluit, dat vol hing met piepkleine rode en witte kerstballen, die met keurige strikjes aan de takken bevestigd waren.
Zijn lieve weduwe heeft het boompje na zijn dood meegenomen naar het huis van mijn moeder, waar ze tijdelijk in verbleef, want haar eigen huis stond in Zuid Spanje. Mijn moeder lag al maanden in een revalidatiecentrum, dus ze had het huis voor zichzelf alleen. Na Kerst en Nieuwjaar ging mijn zus weer terug naar Spanje en zette het boompje met ballen en al bij mijn moeder achter in de schuur, waar het uiteraard door iedereen vergeten werd en geen water meer kreeg. Mijn moeder ging 2 maanden later vanuit het revalidatiecentrum naar een verzorgingshuis en vroeg ons, haar eigen kinderen, of wij alvast wat oude en overbodige spullen wilden opruimen. Samen met mijn jongste zus nam ik de schuur voor mijn rekening.
Zij zag het bruin geworden boompje staan ( het was begin maart ) en zette dat buiten bij de vuilnis. Toen we klaar waren en ik in mijn auto wilde stappen om terug naar huis te gaan, zag ik het afgedankte boompje met alle kerstversiering eraan op de rand van de stoep staan. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen dat zo weg te doen. Ik nam het mee naar huis en haalde heel voorzichtig de strikjes 1 voor 1 los en gaf alle kerstballetjes weg aan een vriend die een klein kunstboompje had, waar enkel wat lichtjes in zaten. Hij was er erg blij mee. Aangezien het lente was, heb ik het bijna kale boompje in mijn achtertuin geplant en bijna elke dag een gieter water gegeven en na enige tijd kwamen er zowaar kleine groene zijscheuten aan. Hij leefde dus nog en hij deed het !!
Nu, acht jaar later, is het een volwassen boom geworden die ruim anderhalver meter boven mijn schutting uitsteekt. Ik heb hem vorig jaar getopt, zodat nu ook de bovenkant volle zijtakken heeft gekregen. Ik heb de boom net voor deze kerst gefotografeerd en de foto naar mijn zus in Spanje ge-appt, die de foto op haar beurt weer heeft doorgestuurd aan de vrienden die het ooit aan mijn zwager gegeven hadden. Mijn zus wist niet wat ze zag, en haar vrienden hebben er net zo verbaasd op gereageerd....
geplaatst door sixty - 4542 keer gelezen
Vorige berichten
Het sterke geslacht
Al vanaf mijn 9e jaar weet ik dat een man het (bijna) altijd wint van een vrouw bij een lijfelijk gevecht. Dat komt omdat hij veel sterker is. Hij
Alene til Danmark
Ik zou met iemand naar Denemarken, maar het liep anders en dus ben ik maar in mijn eentje gegaan. Daar had ik wel een aanloopje voor nodig, ook al
Vastgeroest gewoontedier?
Vaak ben ik een gewoontedier. Ik sta ongeveer op dezelfde tijd op. De slaap uit mijn ogen wassen. Ontbijten, tandenpoetsen, scheren. Haren ka