terug

Hoogtevrees

maandag 10 december 2018

Afgelopen zaterdag belde mijn oude stijldanspartner me op. Met hem heb ik brons, zilver en goud gedanst in een grijs verleden. Om extra te dansen gingen we 1 x p.maand op zaterdagavond met een hecht groepje van de dansles in een dorpshuis de nieuwe passen oefenen. Ik danste dan ook met de andere mannen van ons stijldansgroepje. Het was een leuke tijd. We gingen met enkelen van hen ook weleens op een zondag ergens met elkaar wandelen, Zo ook jaren terug in Middenduin bij Overveen. Mijn oude danspartner vroeg me nu of ik zondag met hem die wandeling nog eens over zou willen doen. Je kon daar nu wisenten spotten vanuit een hoog uitkijkpunt, in het naastgelegen rustgebied Kraansvlak, had hij gelezen.

Het was zondag droog en de zon scheen zelfs, dus gingen we welgemoed op pad. We volgden de wisentenroute en ja hoor, we hadden geluk, vanuit het uitzichtspunt zagen we er 4 lopen aan de overkant van een meer. We liepen de route verder, het spoor onderdoor naar de Kemperberg. De weg ging daar behoorlijk omhoog, maar ik ontdekte linksaf een laag pad, dat langs de met een stalen hek afgeschermde spoorlijn liep. Zullen we dat pad nemen? vroeg ik hem. Dat hebben we toen niet genomen, hoeven we ook niet zo te klimmen. Dat ging een heel stuk goed, het was een mooi pad, en super rustig. We zagen zelfs hertensporen voor ons op de grond. Op een gegeven moment ging dat pad echter toch ook omhoog en eindigde abrupt ergens op een wat lagere top van de Kemperberg. Het aangegeven looppad dat we eerder verlaten hadden, was in geen velden of wegen meer te bekennen. We kunnen hier voorzichtig naar beneden gaan, dan komen we vanzelf in de buurt van het lage pad wat terug naar de uitgang leidt, zei hij en dat deden we. We zagen beneden aangekomen inderdaad dat pad liggen, maar dan wel aan de overkant van een sloot waar je niet overheen kon. Gewoon laag doorlopen naar het bruggetje zei hij. De route was ruig, vol met natte bladeren, omgevallen bomen, waar we overheen, onderdoor en soms langs moesten lopen. Het was avontuurlijk, net een kleine survivaltocht en we vermaakten ons kostelijk.

Opeens konden we niet verder, er lagen teveel afgeknapte takken, omgevallen bomen, omringd door dicht struikgewas. Er zat niks anders op om via de natte, glibberige bladergrond, vrij steil omhoog te klimmen naar de hoge top van de Kemperberg om de met paaltjes aangegeven looproute weer op te pakken. ik kreeg het Spaans benauwd, ik heb hoogtevrees, maar ik moest wel. Voetje voor voetje klommen we omhoog, ik voelde me net als iemand op zo'n klimwand, greep iedere boomstronk en dun boompje vast, bang om uit te glijden. Niet naar beneden kijken, zei hij en bleef beschermend achter me lopen om me af en toe een zetje te geven, als ik geen steunpunt in de buurt zag. Op driekwart van de route keek ik toch achterom en verstijfde ter plekke. Het angszweet brak me uit en het huilen stond me nader dan het lachen. Als ik nu uitgleed kwam ik vast en zeker in het ziekenhuis terecht, besefte ik. Tot overmaat van ramp sprong er een groot mannetjeshert vlak bij me vandaan uit de struiken, ik stond aan de grond vastgenageld en durfde geen kant meer op. Hij heeft me zowat die berg opgesjord en opgelucht zag ik boven aangekomen de aangegeven looproute weer. De hele terugweg naar de uitgang duurde het voor de adrenaline mijn lijf uit was. Bij de uitgang stond op een groot bord vermeld dat we niet buiten de paden mochten lopen en ik wees hem erop. Hij grijnsde en zei "maar dan had ik je niet zo lekker die berg op kunnen duwen". Ik pakte een dennenappel en mikte op zijn hoofd, maar miste. Pestkop, riep ik en eindelijk kon ik alle spanning van me aflachen. Dit was eens, maar doe ik nooit meer, zei ik. Volgende keer loop ik hetzelfde, verkeerde pad weer helemaal terug, al is het een half uur omlopen....

geplaatst door sixty - 4750 keer gelezen