Ik was zijn muze
vrijdag 7 december 2018
Van jongs af aan heb ik iets met kunstzinnige, artistieke, creatieve mensen. Zij hebben veel te vertellen, het zijn geen bankhangers en ze zijn sociaal vaardig, omdat ze veel contact hebben met allerlei mensen. Toen ik een bericht ontving van een beeldend kunstenaar, die in Noord Holland in een klein dorp bij de A7 woonde in een grote woonboerderij, was mijn interesse meteen gewekt. Weduwnaar, had hij ingevuld. Aan de achterkant van zijn boerderij was zijn atelier en daarin gaf hij aquarellessen. Mijn profielfoto deed hem aan zijn lievelingszus denken, want ik had dezelfde lieve spontane lach, schreef hij. Hij was 4 jaar ouder dan ik en op zijn profielfoto zag ik een man met een weelderige haardos, een kort, verzorgd baardje en een paar prachtige, bruine ogen in een karakteristiek gezicht. Niet gelijk met hem afgesproken, eerst een tijdje gemaild. Na enige tijd stelde ik voor om hem te ontmoeten bij de ingang van de Zaanse Schans, voor beiden niet te ver weg en goed bereikbaar met de auto.
Hij vond het een prima locatie, hij was daar al 30 jaar niet meer geweest, en we kozen een dag met stralend weer uit. Net na de ingang werden we door een fotograaf op de foto gezet, dat vonden we allebei goed, want het klikte meteen tussen ons. Aan het eind van de dag kocht hij de foto van ons samen, want hij had een werelddag met me gehad. zei hij en hij vond het leuk om van onze 1e date een tastbare herinnering te hebben. De locatie van de 2e date zocht hij uit. In Heiloo heb je een kerk waar op de straattegels van het plein, direct voor de kerkingang, een labyrint uitgezet was. Het was een exacte kopie van het beroemde labyrint van de kathedraal in Chartres in Frankrijk ( in Frankrijk in de kerk) en hij wilde datzelfde labyrint graag opnieuw lopen. Als je in het midden van het labyrint aankomt, krijg je een ingeving, of een antwoord op een vraag, zei hij. We liepen de route dicht achter elkaar aan en ik vond het super apart om te doen, want ik had nooit geweten van het bestaan hiervan. Er volgde een 3e en een 4e date en toen kwam hij mij voor het eerst ook bij mij thuis, om me op te halen om samen naar de kunst10daagse in Bergen te gaan. Hij was zeer geinteresseerd in de ingelijste chakratekeningen die ik ooit op een cursus had gemaakt, waarvan er een in mijn woonkamer hing en de rest langs de trap naar boven. Hij wilde er alles van weten. Ik ga dat thuis ook proberen, maar dan niet met kleurpotloden zoals jij gedaan hebt, maar met aquarelverf, zei hij. De volgende date nam hij drie van zijn creaties mee en ik mocht er een uitkiezen. Die ga ik netjes voor je uitwerken en dan krijg je die van mij kado, want ik barst momenteel van de inspiratie, allemaal door jou, zei hij. Hij hield woord, want bij de 6e date kwam hij met een keurig ingelijst schilderij onder zijn arm mijn huis binnen en hij hing het ook nog voor me op in de woonkamer. Het was net of het schilderij er al jaren hing, het paste naadloos in mijn interieur. Jij bent mijn muze, zei hij vol vuur en ik lachte trots. Drie dagen later kreeg ik een vreemde app dat hij even niks van zich zou laten horen, want er was thuis iets aan de hand, wat hij nodig recht moest zetten. Normaal belde hij mij vaak na zijn aquerellessen even op, maar nu hoorde ik 5 dagen helemaal niets van hem. Toen weer een app of hij bij mij thuis op de koffie mocht komen met 2 gebakjes. Blij stemde ik daarmee in, want ik had hem best wel gemist tijdens die plotselinge radiostilte. Na de koffie wilde hij serieus met me praten.
Je weet dat ik 14 maanden lang een intense relatie heb gehad met een van mijn leerlingen van de aquarelles, Zij is 22 jaar jonger dan ik, De relatie is nu ruim 2 maanden uit en intussen ga ik al 6 weken met jou om en dat is mijn ex-vriendin via/via ter ore gekomen, Zij wil mij terug, daarom zijn we samen deze week gaan praten. We hebben in de afgelopen dagen goede afspraken gemaakt en alle kou is nu uit de lucht. Ik kan mijn ex-vriendin weer in mijn armen sluiten, want ik hou nog steeds erg veel van haar. Hij keek me bedremmeld aan en zei " je zal me nu wel een rotvent vinden, want dit heb je niet verdiend". Helemaal niet, zei ik, ik vind je een hele integere man. Je bent netjes naar me toe gekomen om me de hele situatie uit te leggen. Ook waren we nog maar in de beginfase, dus ik kom hier heus wel overheen. Je hebt me met respect behandeld en dat waardeer ik. Ik wens je alle geluk van de wereld met haar en maak er wat moois van, zei ik. Dat was 1 jaar geleden. Eind oktober was er opnieuw de jaarlijkse kunst10daagse in Bergen en dacht ik weer aan hem. Ik appte hem een foto van zijn schilderij met de tekst : je schilderij hangt nog steeds in mijn woonkamer en hij appte even later terug : ik ben nog steeds met haar samen en zielsgelukkig ! Eind goed, al goed, mooi toch ?
geplaatst door sixty - 4671 keer gelezen
Vorige berichten
Samen eropuit.
Dit voorjaar ben ik op vakantie geweest, ik zou er nog iets over schrijven dus bij deze. Samen met een vriendin had ik Bosnië als eindbestemming. Je moet toch wat, er is overal wel wat te ontdekken. Mijn buurman is een Bosniër. Tenminste, dat zeg ik gemakshalve, want hij is een Nederlander net als ik. Ik bedoel natuurlijk dat zijn familie oorspronkelijk uit Bosnië komt, zijn vader destijds gevlucht voor het etnische geweld in de Balkan. Vandaar dat ik dacht, ik ga daar eens kijken. Eigenlijk had ik nog wel verder gewild, naar Griekenland, ik heb tijd genoeg. Maar helaas gold dat niet voor mijn reiskompaan, die het met een beperkt aantal vakantiedagen moest doen.
Ik had ook alleen verder kunnen gaan, zoals ik het ook vorig jaar in Portugal heb gedaan. En ook vroeger deed ik het wel eens op die manier. Zo ging ik eens met een vriend naar Oostenrijk. Hij ging daarna terug en ik reisde in mijn eentje verder. Daar had ik het over met mijn zoon en die vond het eigenlijk maar een rare oplossing. Samen uit, samen thuis was zijn mening. Typisch geval van een jongere van nu, die een stuk traditioneler is geworden dan mijn generatie. Athans vanuit mijn perspectief. Hmm… ik legde het dus voor aan de beoogde reisgenote, iemand die ik echt niet van overdadig traditionalisme kan betichten, maar ook die had een voorkeur voor ‘samen uit, samen thuis’! En zo bleef de reis beperkt tot drie weken. Athene terug op de to-do-lijst. En uiteindelijk liep de planning ook voor mijn niet zoals gedacht en kwam het goed uit zo, maar dat is een ander verhaal.
De gedachte was om de Donau te volgen en dat is voor een deel wel gelukt, via Regensburg en Passau naar Ilok. We deden veel indrukken op, in het bijzonder van de grote verschillen in welvaart tussen de Balkanlanden onderling. We hebben er reuze aardige mensen ontmoet, vooral in Bosnië. Wat betreft natuurschoon doen de landen nauwelijks voor elkaar onder, maar de prachtige waterpartijen van Plitvice zijn wel van een buitencategorie. En ook cultureel en historisch heeft Kroatië toch de beste papieren, overigens met veel steun van de Europese Unie.
Het reizen met tent ging prima, voor campings moet je een beetje een neus hebben, die hebben we, en een dosis mazzel. Wij zijn ook niet zo veeleisend wat dat betreft en als je het vergelijkt met kamperen pakweg 40 jaar geleden dan is sowieso alles superdeluxe. Juist de wat eenvoudigere campings zijn vaak aantrekkelijker. Improviseren is leuk. We stonden pal aan de Donau, en ook in iemands achtertuin. Maar het enige echt belangrijke voor de tentkampeerder is natuurlijk: schijnt de zon… of regent het. En ook daar zijn we weer goed mee weggekomen.
Je kunt op zo’n reis ook bedenken dat je niet alles samen hoeft te doen. Dat de één gaat zwemmen terwijl de ander een fietstocht maakt, bijvoorbeeld. Op andere reizen gebeurde dat ook wel, omdat je verschillend in energie zit of andere interesses hebt. Dat kan je op die manier prima opvangen en elkaar ‘s avonds over de dag vertellen. En op een langere reis wil je misschien ook wel eens even alleen zijn. Maar op deze reis deden we (bijna) alles gezamenlijk en we hebben ervan genoten. :-P
Tijd
Tijd is een ongrijpbaar concept.
Het is misschien ook helemaal niet de bedoeling om het te grijpen. Onmogelijk ook waarschijnlijk.
Alhoewel hij het zelf nooit zo gezegd schijnt te hebben, wordt aan Einstein vaak de uitspraak toegeschreven dat tijd alleen maar bestaat, omdat anders alles tegelijk zou gebeuren.
Dat zou ook wel een beetje veel om te bevatten zijn op dit ondermaanse, dus daarom heeft alles hier op aarde zijn plaats en tijd. Anders zouden we er binnen de kortste keren vanaf springen.
Ik sprak vanuit Frankrijk met een goede bekende in Nederland die voor euthanasie had gekozen. Het was ons afscheidsgesprek. Zijn samenvatting van het bestaan was chronologisch kort en bondig. Ergens midden in ons gesprek sprak hij de woorden: je komt er keer op en je moet er ook weer een keer vanaf. En zijn tijd om er vanaf te springen was daar.
De schoolvakanties zijn alweer een paar weken bezig en nu ook de regio Midden vakantie heeft, stroomt de camping langzaam vol met gelukkige gezinnen. Ik moet er niet aan denken dat alles tegelijk zou gebeuren. Gelukkig gebeurt dit pas na zeven zalige weken.
Zijn woorden klinken mij als muziek in de oren: je komt er een keer op en je moet er ook weer een keer vanaf. Dit weekend. Alles op zijn tijd.
Hoe voorzichtig moet je zijn op straat?
Afgelopen zaterdag stond er een artikel van 3 pagina's in de krant over een trend bij groepen jongeren die populair is geworden : jumpen. Daarbij wordt iemand uit het niets door de groep aangevallen. Ze bespringen EEN persoon die ze te grazen nemen. Soms is het een wraakactie, maar vaker kennen ze de persoon niet. Ze doen dit vanwege een misplaatst gevoel van macht over iemand hebben. Het slachtoffer wordt uitgescholden, bedreigd en moet bibberend in de filmende camera zijn excuses aanbieden terwijl hij/zij niks heeft gedaan.
Nederig "sorry baas" zeggen tegen de filmer vinden ze bijzonder grappig. Op de achtergrond hoor je het gelach van de rest van de groep. Soms wordt er ook nog behoorlijk wat lichamelijk geweld gebruikt Onder deze "tieners" is het een hype geworden de hele actie te filmen. Als je het niet filmt, weet verder niemand dat dit gebeurd is. Door het vervolgens op social media te zetten krijgt de groep aanzien. De geschreven reacties van lezers onder de video zijn vaak nog extra pijnlijk, Een veel ouder iemand in elkaar slaan zal ze geen extra aanzien opleveren, maar die kan je beroven.
Dat is echter van alle tijden, daarom ga ik allang niet meer in mijn eentje op stille weggetjes wandelen en of fietsen. Als ik wandelend op de stoep een groep van 4 of meer tieners zie naderen, steek ik vaak al uit voorzorg de straat over voor ik ze tegenkom, geeft me rust. Ik steek weer opnieuw over, als dat nodig is om op mijn bestemming te komen. Met fietsen gaat dat niet, dus probeer ik zoveel mogelijk rechts te blijven fietsen, zodat de groep er beter langs kan. Toch kan ik me nog behoorlijk vergissen in het gevaar, als ik niet alleen ga fietsen op een rustig fietspad,
Laatst ging ik met een goede vriend na het avondeten een stukje fietsen langs het Alkmaarder Meer. Daar loopt een smal fietspad langs het water, waar je elkaar alleen kan passeren als je achter elkaar fietst.'s Avonds is het er een stuk rustiger, en zie je ook meer vogels. Ik fietste achter hem en voelde me veilig. Halverwege het pad richting NH-kanaal is een botenoversteek voor kano's en rubber boten vanuit een ander binnenmeer. Daar stond een grote groep van wel meer dan 10 jongens over de hele breedte van het fietspad. Gewoontegetrouw gaven we ruim tevoren een fietsbelletje om ze te waarschuwen dat we eraan kwamen. Ze gingen echter pas op het allerlaatste moment opzij.
Twee jongens aan weerszijden van het pad deden volledig hun zwembroek omlaag, terwijl de rest stond te joelen. Ik had alle aandacht nodig om niet te vallen terwijl ik er tussendoor fietste, dus had dit niet gezien. Ik was wel flink geschrokken. Toen er een kilometer verder een houten bankje met zicht op het water langs het pad stond, wilde ik daar even zitten om op verhaal te komen. Mijn goede vriend vertelde me toen wat hij gezien had. We moesten langs datzelfde fietspad weer terug, dus bleven we bijna een half uur op dat bankje zitten, voordat we weer gingen fietsen. Gelukkig waren de tieners met hun rubber boten, die op het grasveld bij het binnenmeer lagen toen we er de 1e keer langskwamen, weer allemaal terug in het water. We konden nu zonder gevaar dit punt passeren.
Ik had er nooit rekening mee gehouden dat zoiets intimiderends door een groep me ook kon overkomen als ik een grote, sterke man van bijna 1.90 bij me had. Het heeft me bang gemaakt om daar 's avonds weer te gaan fietsen en dat vind ik jammer. Het is daar mooi en `s avonds een stuk rustiger fietsen dan overdag. Met dit warme weer ook beter te doen. Hoe ervaren jullie zoiets? Zou het schelen als ik 10 tot 20 jaar jonger was geweest en niet zo wiebelig op de fiets. Zou ik dan niet bang geweest zijn, of kwamen dit soort dingen toen maar zelden voor?...