terug

Liefde in de golven

vrijdag 28 december 2018

Met de jaarlijkse Nieuwjaarsduik bij Castricum aan Zee in aantocht wil ik jullie dit idiote in-de-golven-samen-een-worden verhaal graag nog even vertellen. Mijn sterrenbeeld is Vissen, dat is een waterteken. Ik kreeg een lyrisch gedicht over de uitverkoren vis ( ik dus) in de grote zee in plaats van een interessebericht. Ik had altijd nog de stille wens ooit een man te ontmoeten, die mij een mooi gedicht zou sturen en voila, het was zover.

Er stond een vrolijke foto bij zijn profiel, hij had een brede lach op zijn gezicht. Zijn beroep, wijnimporteur, hij leverde de betere wijnen aan slijterijen in het hele land. In het profielkopje : dit ben ik, stond zijn website vermeld en toen ik daar op ging kijken, zag ik zijn profielfoto weer, maar dan op de achtergrond een etalageruit van een wijnhandel. Ik reageerde en hij wilde me de eerstvolgende maandag om 0900 uur in de ochtend ontmoeten op het grote terras tegenover camping Bakkum. Hij had daar een weekendhuis, maar rond 1400 uur moest hij weg om een pallet wijn af te leveren. Hij wist zeker dat het terras al zo vroeg open was, want hij zat daar vaker zo vroeg. In het zonnetje gaan we heerlijk rustig koffie drinken om daarna nog even naar het strand te gaan. Neem een badlaken mee, mailde hij ook nog. Ik was nog nooit zo vroeg met mijn auto richting zee gereden en ik had een lege weg voor me, omzoomd door het bosrijke duingebied, heerlijk ! Toen ik arriveerde bij het terras zat hij er al, met een dampende kop koffie voor zijn neus. Het terras was verder leeg, op de serveerster na, die de tafels aan het schoonmaken was. Ik schrok, hij zag eruit alsof hij net uit een tent was komen rollen. Verwarde haren, een oud versleten t-shirt aan en daaronder een aan alle kanten kanten gekreukte broek. Verder zag ik een paar blote voeten, gestoken in goedkope plastic badslippers. Hij zag me aankomen lopen, dus ik kon niet meer terug. Nou ja, ik zie wel wat dit gaat worden, dacht ik, want ik had ondertussen best trek gekregen in een kop koffie. Ik gaf hem een hand en ging tegenover hem zitten.

Van de romantische dichter bleef niks over, het bleek een arrogante vent te zijn, die alles beter wist en laatdunkend over zijn dates sprak. We zaten de hele tijd op slechts 1 kop koffie. Opeens zei hij" waar is je badlaken". Nou, zei ik, het waait behoorlijk vandaag, dus die heb ik, samen met mijn badpak op de achterbank van de auto laten liggen. Hij keek me afkeurend aan. Een badpak heb je helemaal niet nodig, zei hij. Ik wil samen met jou naakt de branding in en dat we dan gelieven worden in de golven. Hij keek me spottend aan, leunde verwaand achterover in zijn stoel, testend hoe ver hij kon gaan en hoe ik daarop dan zou reageren. Ik zei niets terug, keek hem alleen maar aan en wachtte rustig af. Zijn mondhoeken gingen na enige tijd vanzelf omlaag en de uitdagende blik in zijn ogen verdween, hij wist het even niet meer. Tenslotte zei hij "ik vermoed dat wij geen gelieven gaan worden in de golven?" Dat heb je goed geraden", zei ik kalm "ik ga nu naar het toilet en als ik terug kom, heb jij die ene kop koffie afgerekend en ben je weg".

De serveerster was nog steeds bezig op het terras en had het gesprek beetje, bij beetje opgevangen. Terwijl ik naar het toilet liep, zag ik haar praten met hem. Toen ik uit het toilet kwam zag ik hem tergend langzaam van het terras weglopen, de straat oversteken en achter de slagboom van de camping verdwijnen. Zij zag dat ik hem in de hal, dichtbij de kassa, stond na te kijken, glimlachte naar me en gaf me een knipoog. Hij heeft betaald, hoor, zei ze. En maak je niet druk, dit soort gedrag naar vrouwen heb ik hem vaker zien doen. Vandaar dat ik de hele tijd bij jullie in de buurt bleef...

geplaatst door sixty - 4637 keer gelezen