Liefde in de golven
vrijdag 28 december 2018
Met de jaarlijkse Nieuwjaarsduik bij Castricum aan Zee in aantocht wil ik jullie dit idiote in-de-golven-samen-een-worden verhaal graag nog even vertellen. Mijn sterrenbeeld is Vissen, dat is een waterteken. Ik kreeg een lyrisch gedicht over de uitverkoren vis ( ik dus) in de grote zee in plaats van een interessebericht. Ik had altijd nog de stille wens ooit een man te ontmoeten, die mij een mooi gedicht zou sturen en voila, het was zover.
Er stond een vrolijke foto bij zijn profiel, hij had een brede lach op zijn gezicht. Zijn beroep, wijnimporteur, hij leverde de betere wijnen aan slijterijen in het hele land. In het profielkopje : dit ben ik, stond zijn website vermeld en toen ik daar op ging kijken, zag ik zijn profielfoto weer, maar dan op de achtergrond een etalageruit van een wijnhandel. Ik reageerde en hij wilde me de eerstvolgende maandag om 0900 uur in de ochtend ontmoeten op het grote terras tegenover camping Bakkum. Hij had daar een weekendhuis, maar rond 1400 uur moest hij weg om een pallet wijn af te leveren. Hij wist zeker dat het terras al zo vroeg open was, want hij zat daar vaker zo vroeg. In het zonnetje gaan we heerlijk rustig koffie drinken om daarna nog even naar het strand te gaan. Neem een badlaken mee, mailde hij ook nog. Ik was nog nooit zo vroeg met mijn auto richting zee gereden en ik had een lege weg voor me, omzoomd door het bosrijke duingebied, heerlijk ! Toen ik arriveerde bij het terras zat hij er al, met een dampende kop koffie voor zijn neus. Het terras was verder leeg, op de serveerster na, die de tafels aan het schoonmaken was. Ik schrok, hij zag eruit alsof hij net uit een tent was komen rollen. Verwarde haren, een oud versleten t-shirt aan en daaronder een aan alle kanten kanten gekreukte broek. Verder zag ik een paar blote voeten, gestoken in goedkope plastic badslippers. Hij zag me aankomen lopen, dus ik kon niet meer terug. Nou ja, ik zie wel wat dit gaat worden, dacht ik, want ik had ondertussen best trek gekregen in een kop koffie. Ik gaf hem een hand en ging tegenover hem zitten.
Van de romantische dichter bleef niks over, het bleek een arrogante vent te zijn, die alles beter wist en laatdunkend over zijn dates sprak. We zaten de hele tijd op slechts 1 kop koffie. Opeens zei hij" waar is je badlaken". Nou, zei ik, het waait behoorlijk vandaag, dus die heb ik, samen met mijn badpak op de achterbank van de auto laten liggen. Hij keek me afkeurend aan. Een badpak heb je helemaal niet nodig, zei hij. Ik wil samen met jou naakt de branding in en dat we dan gelieven worden in de golven. Hij keek me spottend aan, leunde verwaand achterover in zijn stoel, testend hoe ver hij kon gaan en hoe ik daarop dan zou reageren. Ik zei niets terug, keek hem alleen maar aan en wachtte rustig af. Zijn mondhoeken gingen na enige tijd vanzelf omlaag en de uitdagende blik in zijn ogen verdween, hij wist het even niet meer. Tenslotte zei hij "ik vermoed dat wij geen gelieven gaan worden in de golven?" Dat heb je goed geraden", zei ik kalm "ik ga nu naar het toilet en als ik terug kom, heb jij die ene kop koffie afgerekend en ben je weg".
De serveerster was nog steeds bezig op het terras en had het gesprek beetje, bij beetje opgevangen. Terwijl ik naar het toilet liep, zag ik haar praten met hem. Toen ik uit het toilet kwam zag ik hem tergend langzaam van het terras weglopen, de straat oversteken en achter de slagboom van de camping verdwijnen. Zij zag dat ik hem in de hal, dichtbij de kassa, stond na te kijken, glimlachte naar me en gaf me een knipoog. Hij heeft betaald, hoor, zei ze. En maak je niet druk, dit soort gedrag naar vrouwen heb ik hem vaker zien doen. Vandaar dat ik de hele tijd bij jullie in de buurt bleef...
geplaatst door sixty - 4397 keer gelezen
Vorige berichten
Verjaardagen, je kunt er niet omheen
Elk jaar word ik een paar keer bepaald bij een verjaardag in de familiekring. Twee keer heel kort na elkaar, mijn zoon en een dag eerder ikzelf. Het is dan weer puzzelen wanneer we dat vieren. De rest van mijn familie verjaart op geheel andere tijden in het jaar, zoonlief en ik zijn veroordeeld tot de maand januari.
Verjaardagen werden vroeger doorgaans gevierd op de geboortedag. Nu in veel relaties tweeverdieners zijn zullen zij hun verjaardag vaker in het weekend vieren, voorop gesteld dat zij niet op zaterdag of zondag hoeven te werken. Mijn verjaardag viel dit jaar op zondag en de verjaardag van mijn zoon op maandag. De “viering” van de laatstgenoemde dag schuift dan een kleine week op.
Ik liep in voorgaande jaren tegen een dilemma aan. Wie nodig ik wanneer uit?
Het leek vroeger altijd eenvoudig iedereen op dezelfde dag en tijd bij mij thuis welkom te heten. Achteraf bleek dit nu mijn kleinkinderen wat ouder zijn en mijn zoon een hond heeft, die hij vorig jaar ook meenam niet zo’n slimme optie te zijn. Vorig jaar hoorde ik na de verjaardag van een van mijn kennissen, dat ze “not amused” was, door de combinatie van mijn jongste kleinkind, die ernstige gedragsproblemen heeft en de hond met de overige visite.
Ook tussen de kennissen onderling is het helaas niet altijd koek en ei…
Om herhaling van deze situatie uit te sluiten had ik nu twee “shifts” afgesproken, eerst komen mijn kennissen / vrienden en daarna mijn familie. Dat is ook met het oog op de beschikbare ruimte een goede oplossing.
Dat ik weer een andere leeftijd moet noemen als iemand mij vraagt: “Hoe oud ben je” is soms confronterend, zeker als het iemand is die verder niets van mij weet. Standaard reageer ik dan met “Hoe oud denk je?” Dat lijkt tactisch, maar het is niet uitgesloten, dat de reactie niet gespeend is van een complimentje.
Wat er op tafel komt is een ander punt van aandacht. Een deel van de visite heeft heel specifieke wensen wat betreft een natje en droogje. Omdat van een eenpersoons huishouden nooit geëist mag worden, dat de bewoner standaard een assortiment van een lunchroom heeft heb ik dat wensenlijstje gelukkig vorig jaar goed uitgewerkt en zorgvuldig bewaard.
Het is fijn als een van mijn gasten aanbiedt wat te helpen bij het bedienen en opruimen. Door wie dat doet merk je meteen, hoe zorgzaam iemand is.
Ik hang thuis geen slinger of andere versiersels op. De hopelijk gezellige sfeer komt wel door de gesprekken. Die zijn weer geheel anders als familie of als vrienden / kennissen op bezoek zijn.
Zelf ontkom ik niet aan het evalueren van het voorbije jaar en een vooruitblik op het nieuwe levensjaar. In 2026 heb ik behalve een of twee keer een vakantiereisje maken niets bijzonders op de agenda staan. Maar ik ben terughoudend bij het boeken van het reisje, wie weet komt er iemand op mijn pad met wie ik samen op reis ga. Je weet maar nooit.
Welke ervaringen hebben jullie met het vieren van verjaardagen? Kiezen jullie voor een mix van familie en vrienden of juist niet? Vieren jullie het op de dag zelf of liever op een dag in het weekend? Of vieren jullie het helemaal niet?
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)