terug

De pelgrimstocht (camino)

maandag 21 januari 2019

Enkele jaren geleden liep ik met een wandelgroep regelmatig langere afstanden. We waren allemaal redelijk getraind, dus dat ging best. Twee heren uit dit groepje besloten samen " de Camino" naar Santiago de Compostela in Spanje te gaan lopen, een tocht van 2 tot 3 maanden. De krant werd 3 maanden afgezegd en de tuin en de post in de gaten gehouden door familie voor de duur van de tocht. Het was nog voor de smartphone en app-periode, dus de hele reis was te volgen op de computer via een blog-website genaamd, waarbenje.nu. Er werden mooie foto's tussen de teksten geplaatst van de omgeving en bezienswaardigheden onderweg. Ik geef jullie graag een kijkje in de gang van zaken bij zo'n bedevaartsreis.

Zo is het de gewoonte de tocht vroeg in het voorjaar te ondernemen, zodat je ruim voor de hete juli-maand je bestemming hebt bereikt en met de trein of vliegtuig weer huiswaarts kan keren. Zelden loopt iemand de weg ook weer terug naar huis. Er wordt neergekeken door de wandelaars op diegenen die in 3 tot 4 weken het hele traject per fiets afleggen, dat zijn niet de echte camino-gangers. Camino betekent voor een echte pelgrim " ik loop". Ze lopen gemiddeld 20 tot 27 km p.dag, starten iedere dag als het net licht is, om bijtijds ergens aan te komen waar ze nog een slaapplaats kunnen bemachtigen. Deze pelgrimsroute is de populairste bedevaartsroute in Europa. In Nederland wordt deze wandelroute al aangegeven dmv een gele Jacobsschelp tegen een blauwe achtergrond op metalen bordjes, vastgepind op palen. Het is iedere avond dringen voor onderdak. Veel herbergen nemen geen fietsers op, alleen wandelaars en zij moeten als bewijs via hun pelgrimspas kunnen aantonen, dat zij op bedevaart zijn.

Sommigen lopen de tocht met een opdracht bijv, voor een ziek familielid, een overleden partner, of om geld in te zamelen voor een goed doel. Je kan dan symbolisch een steentje meedragen in je rugtas, een mascotte of een foto van een dierbare, die je op een speciaal hiervoor ingerichte plek vlak voor het einde van de tocht kunt achterlaten als loutering voor jezelf en bevrijding van je opdracht. Het einde van de reis is het graf van de apostel Jacobus in de kathedraal van Santiago de Compostela. Heb je genoeg stempels in je pelgrimspas verzameld, is dat het bewijs van het aantal gelopen kilometers, krijg je bij dit eindpunt een oorkonde. Echte fanatiekelingen kunnen daarna nog doorlopen naar Finisterre, aan de Atlantische kust, om daar ritueel hun wandelschoenen te verbranden of op de rotsen achter te laten. Op mijn vraag hoeveel kleding ze meenemen en hoe ze dat regelen met sokken en ondergoed, kreeg ik als antwoord " bij de nachtopvang, worden sokken en ondergoed gelijk uitgewassen en te drogen gelegd". De volgende morgen wordt de halfdroge was vastgebonden aan de riempjes van de vakken en aan de schouderbanden van de rugtas, om verder te drogen onderweg. Je ziet bij veel wandelaars onderweg dan ook allerlei soorten wasgoed vrolijk achterop hun rug wapperen.

Zere voeten en blaren horen erbij en rustdagen worden maar sporadisch genomen, want tijdens het wandelen ontmoeten ze interessante mensen en daar willen ze graag samen mee blijven lopen. Dus passen ze hun overnachtingsplaatsen en uitrustdagen op elkaar aan. Onderweg worden hechte vriendschappen gesloten, die na afloop van de pelgrimstocht soms nog lang blijven standhouden. Een van mijn wandelmaatjes heeft zelfs "de liefde" gevonden tijdens het wandelen, na wekenlang samen te hebben gelopen met een pittig wandelende francaise. Tot op de dag van vandaag gaat hij iedere 6 weken met de auto naar Noord Frankrijk om een week bij haar te zijn en tussendoor komt zij regelmatig naar Nederland. Het is voor allebei de ideale relatievorm. Zo houden ze hun dagelijkse leven overeind en genieten in die week samen weer volop van elkaar.

Zouden jullie na dit verhaal nog even willen wegdromen op een denkbeeldig (leeg) wandelpad met onbekende bestemming, kan ik jullie de clip met de titel "the road ahead is empty" van de band City to City aanbevelen. De hele band loopt daarin al wandelend te zingen : The road ahead is empy. It's paved with miles of the unknown. Whatever seems to be your destination. Take life the way it comes. Take life the way it is .....

geplaatst door sixty - 4907 keer gelezen