De Mondscheinsonate
zaterdag 16 februari 2019
Hij stond al veel te lang op mij te wachten, zei hij, de vrolijk verdrietige man met wie ik verkering zou krijgen. Hij stond daar: een fascinerende mix van fysieke kracht, wijsheid, seks en stijl.
Ik zou zijn geur willen drinken, zijn verschoten t-shirt willen opstropen om te voelen of hij waar is. Hij wil sandalen voor me kopen want ik moest persé wandelschoenen aan van hem en ik had naar hem geluisterd al was het verschrikkelijk warm.
Zo leven we een jaar lang onze wederzijdse onbegrijpelijkheden op de glijdende schaal van alles naar niets: Ik luister naar hem en hij verbetert mijn vergissing met imaginaire rode rozen; ik luister naar hem en hij verbetert mijn vergissing met ongeduldige seks; ik luister niet naar hem en hij verbetert mijn vergissing met onbedaarlijk zwijgen.
Hij was een veelzijdig man.
We zoenden tijdens die eerste ontmoeting, liggend op een betonnen uitsteeksel in de ebbende zee; we wisten immers nog niet goed wie we waren zo samen en wat we van elkaar zouden worden.
Drie uren later al begrijpt hij niet waarom ik vanaf nu niet bij hem ga wonen, voor altijd bij hem ga wonen, voor altijd bij hem heb gewoond. En terwijl mijn tijd drong, speelden zijn handen de Mondscheinsonate.
Zijn licht is verblindend; zijn koers is de verraderlijke stroom, zijn vel is magnetisch, zijn hitte hard en efficiënt. Zijn arm om mijn schouders is een vuurrode jas, zijn hand streelt op mijn rug een glorieuze deken. Zijn ogen branden in mijn ziel - en ik?
Ik dwaal door zijn paradijs en zoek de vrouw die ik ooit was. De vrouw die ik nooit was.
Hij is vergroeid met haar en verslingerd aan mij. Maar hoe kan háár naleven ooit míjn leven zijn? Hoe vertwijfeld kunnen twee minnespelers zijn, hoe verslagen twee verliefde strijders? Verschroeid zijn mijn stembanden, onhoorbaar mijn louterende vragen.
Blijf bij me, ga maar; blijf bij me, ga maar; blijf bij me, ga maar.
Hij ging en kwam terug met een bos bloemen, een fles wijn en zachte witte touwen. Zijn cynisme won - al was het geen wedstrijd wat mij betreft.
Blijf bij me. Ga dan maar.
Zo hard mis ik de hitte.
geplaatst door RodeJas - 6267 keer gelezen
Vorige berichten
Is het sociale verkeer thuis voor de buis?
Het is algemeen bekend dat je op straat geen risico's moet nemen, niet inhalen als je niet zeker weet of het kan. Dat geldt voor alle voertuigen wa
Hoe maken we daten leuk(er)?
Al enige tijd heb ik het gevoel dat er iets is veranderd in de dating wereld. Dat vreemde gevoel wat ik niet kon verklaren. Ik zag ook steeds meer
Beschermd tegen golddiggers in de liefde
Als iets te mooi is om waar te zijn is het vaak niet waar. Er zijn op een datingsite mensen, die het fijn zouden vinden om een maatje te vinden, ma