Oude liefde roest niet of toch wel??
donderdag 21 februari 2019
Mijn gevoelens bij het daten bewegen zich over verschillende periodes in mijn leven.
De toekomst: ik ben ingeschreven bij deze datingsite, en dat betekent dat ik op zoek ben naar een nieuwe partner, een maatje in mijn leven.
Het heden: Ik moet met beide benen op de grond staan, mij niet vastklampen aan valse illusies, en het leven beleven. Het kostbaarste en tegelijkertijd ook minst grijpbare is de tijd. Deze vierde dimensie in mijn bestaan moet ik zo goed mogelijk gebruiken. Verspilde tijd is een doodzonde.
Het verleden: In wat er ooit gebeurd is ligt een basis voor het nu en voor wat er op me wacht.
Ook al zou ik graag dat verleden willen laten rusten, toch kan ik me er niet geheel van losmaken. Door dingen, die zich nu afspelen word ik herinnerd aan mijn verleden.
Feit is, dat de meeste keren, dat ik een afspraakje had, het bij één of hooguit twee ontmoetingen bleef. Tenzij er iets bijzonders gebeurde, of wanneer degene, met wie ik had afgesproken, veel indruk op me had gemaakt. Van die enkele date, die uitmondde in een langer contact blijven wel de belangrijkste dingen in mijn geheugen gegrift, maar de vrouw, waarmee ik ruim drie jaar een relatie had nadat ik wettelijk gescheiden was zal ik nooit kunnen vergeten.
De herinnering is een aspect bij een “oude liefde”, en welk gevoel er bij me opborrelt als ik terugdenk aan wat ik die tijd met mijn vriendin meemaakte is van een hoger niveau. Pas een paar jaar later merk ik, hoe moeilijk het is je aan dat gevoel te ontworstelen. Misschien komt dat, omdat je van iemand alleen de fijne dingen wil onthouden, als je van haar echt hebt gehouden..
Wanneer je elkaar na een paar jaar weer ergens terug ziet, bijvoorbeeld bij een reünie of een concert – zo overkwam dat mij – merk je, dat niet alleen in jouw leven maar ook in dat van de ander heel wat gepasseerd is.
Zelf had ik wat dates en leuke vakanties gehad. Mijn ( nu ex-) vriendin was er niet in geslaagd als zzp-er aan de bak te komen, en er was bij haar een ongeneeslijke ziekte vastgesteld, een ziekte die weliswaar langzaam maar ook onvoorspelbaar verloopt. Dat wisten we niet toen onze relatie eindigde. Ik had met haar te doen toen ik dit bijna een jaar geleden van haar persoonlijk hoorde. Zo’n onzekere en verontrustende toekomst wens ik haar niet toe. Daarbij vertelde ze ook, dat ze een nieuwe liefde had ontmoet, hoewel ze er niet zeker van was, of dit nu wel de man zou zijn, waarmee zij de rest van haar leven verder kon en wilde gaan. Maar als kers op de taart: Ze was heel verheugd over haar dochter, die bevallen was. Haar eerste kleinkind, waar ze met hart en ziel naar had verlangd, was ter wereld gekomen.
Ik voel dan medeleven met haar, geen medelijden, want het is mijns inziens verkeerd iemand als zielig weg te zetten in je herinnering. En tegelijk ga ik dan filosoferen: Hoe zou het gegaan zijn, als onze relatie stand had gehouden? Had ik dan genoeg liefde voor haar kunnen opbrengen om haar te steunen in letterlijk lief en leed? Hoezeer mis ik haar nu in mijn leven, en kan een nieuwe liefde bij mij dat gemis opvullen?
Wederom een open einde. Maar ik weet zeker dat er anderen zijn die het net als ik moeilijk hebben met deze gevoelens. Die heb je niet alleen als je partner overlijdt of als je gescheiden bent, maar ook als je een langere weliswaar niet “officiële” relatie had. Wie het net als ik moeilijk heeft met de herinnering aan een oude liefde, ook al ben je letterlijk uit elkaars zicht, voel je vrij om te reageren.
geplaatst door Aktivo1 - 5215 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.