terug

Oude liefde roest niet of toch wel??

donderdag 21 februari 2019

Mijn gevoelens bij het daten bewegen zich over verschillende periodes in mijn leven.
De toekomst: ik ben ingeschreven bij deze datingsite, en dat betekent dat ik op zoek ben naar een nieuwe partner, een maatje in mijn leven.
Het heden: Ik moet met beide benen op de grond staan, mij niet vastklampen aan valse illusies, en het leven beleven. Het kostbaarste en tegelijkertijd ook minst grijpbare is de tijd. Deze vierde dimensie in mijn bestaan moet ik zo goed mogelijk gebruiken. Verspilde tijd is een doodzonde.
Het verleden: In wat er ooit gebeurd is ligt een basis voor het nu en voor wat er op me wacht.
Ook al zou ik graag dat verleden willen laten rusten, toch kan ik me er niet geheel van losmaken. Door dingen, die zich nu afspelen word ik herinnerd aan mijn verleden.
Feit is, dat de meeste keren, dat ik een afspraakje had, het bij één of hooguit twee ontmoetingen bleef. Tenzij er iets bijzonders gebeurde, of wanneer degene, met wie ik had afgesproken, veel indruk op me had gemaakt. Van die enkele date, die uitmondde in een langer contact blijven wel de belangrijkste dingen in mijn geheugen gegrift, maar de vrouw, waarmee ik ruim drie jaar een relatie had nadat ik wettelijk gescheiden was zal ik nooit kunnen vergeten.
De herinnering is een aspect bij een “oude liefde”, en welk gevoel er bij me opborrelt als ik terugdenk aan wat ik die tijd met mijn vriendin meemaakte is van een hoger niveau. Pas een paar jaar later merk ik, hoe moeilijk het is je aan dat gevoel te ontworstelen. Misschien komt dat, omdat je van iemand alleen de fijne dingen wil onthouden, als je van haar echt hebt gehouden..
Wanneer je elkaar na een paar jaar weer ergens terug ziet, bijvoorbeeld bij een reünie of een concert – zo overkwam dat mij – merk je, dat niet alleen in jouw leven maar ook in dat van de ander heel wat gepasseerd is.
Zelf had ik wat dates en leuke vakanties gehad. Mijn ( nu ex-) vriendin was er niet in geslaagd als zzp-er aan de bak te komen, en er was bij haar een ongeneeslijke ziekte vastgesteld, een ziekte die weliswaar langzaam maar ook onvoorspelbaar verloopt. Dat wisten we niet toen onze relatie eindigde. Ik had met haar te doen toen ik dit bijna een jaar geleden van haar persoonlijk hoorde. Zo’n onzekere en verontrustende toekomst wens ik haar niet toe. Daarbij vertelde ze ook, dat ze een nieuwe liefde had ontmoet, hoewel ze er niet zeker van was, of dit nu wel de man zou zijn, waarmee zij de rest van haar leven verder kon en wilde gaan. Maar als kers op de taart: Ze was heel verheugd over haar dochter, die bevallen was. Haar eerste kleinkind, waar ze met hart en ziel naar had verlangd, was ter wereld gekomen.
Ik voel dan medeleven met haar, geen medelijden, want het is mijns inziens verkeerd iemand als zielig weg te zetten in je herinnering. En tegelijk ga ik dan filosoferen: Hoe zou het gegaan zijn, als onze relatie stand had gehouden? Had ik dan genoeg liefde voor haar kunnen opbrengen om haar te steunen in letterlijk lief en leed? Hoezeer mis ik haar nu in mijn leven, en kan een nieuwe liefde bij mij dat gemis opvullen?
Wederom een open einde. Maar ik weet zeker dat er anderen zijn die het net als ik moeilijk hebben met deze gevoelens. Die heb je niet alleen als je partner overlijdt of als je gescheiden bent, maar ook als je een langere weliswaar niet “officiële” relatie had. Wie het net als ik moeilijk heeft met de herinnering aan een oude liefde, ook al ben je letterlijk uit elkaars zicht, voel je vrij om te reageren.

geplaatst door Aktivo1 - 5444 keer gelezen