Woorden genoeg, en toch...
zondag 7 april 2019
Er is een lied uit de zestiger jaren, wat mij als ik het hoor lichtelijk in vervoering brengt. De groep The Bee Gees heeft meer mooie nummers uitgebracht, maar Words was een topper.
Zij zingen over, hoe kan het anders, de liefde en ook welke rol de eerste keer dat je elkaar ziet, de aanblik én woorden hebben. The Bee Gees roepen ons op om met eeuwig durende woorden te spreken en die woorden aan je geliefde op te dragen. In het lied klaagt de geliefde dat de spreker zelfs het enkele woord dat hij spreekt niet echt meent. Maar woorden zijn het enige middel dat hij heeft om te proberen haar hart te veroveren..
Woorden zijn voor onze communicatie van essentieel belang, naast de non verbale communicatie. Door onze gelaatsuitdrukking, een knipoogje, een arm om je schouder maak je ook veel duidelijk. Toch kun je pas door een goed gebruik van woorden elkaar vertellen, hoe je ergens over denkt. Er wordt vaak beweerd dat één blik van verstandhouding meer zegt dan duizend woorden. In een relatie lijkt dat soms zo te zijn. Je kijkt elkaar aan, en instinctief weet je of het goed zit tussen jou en je partner.
In het zakelijke verkeer, in de politiek, de wetenschap en de zorg hangt alles van de juiste woordkeuze af. Wanneer een politicus zich vergaloppeert door verkeerde woorden te gebruiken wordt hij of zij daarop genadeloos afgerekend door de media. Omdat zij doorgaans goed van de tongriem gesneden zijn lukt het ze wel om zich uit zo’n netelige situatie uit te kletsen. Ook wanneer je iemand (nog) niet kent of iemand voor de eerste keer ontmoet zijn woorden, aaneengeregen tot zinnen onmisbaar. Iemand krijgt een beeld van je door jouw woordenschat.
Een date is in de praktijk een mix van woorden, lichaamshouding en gelaatsuitdrukking. Wat is het belangrijkste? Ooit had ik een afspraak bij een station. De dame kwam op mij aflopen en sprak: “Ik zal het je meteen maar zeggen. Ik heb helemaal geen klik met je, we kunnen als je dat wil nog wel koffie drinken”. In twee zinnen was de date bekeken.. Had ze op die zin geoefend? Woorden kunnen dus pijn doen, afhankelijk van de manier, waarop ze gesproken worden. De toon zegt veel, de bijbehorende lichaamshouding en gelaatsuitdrukking misschien nog meer.. De toon in een berichtje is veelzeggend over de persoon…
Voor sommigen hebben woorden een betekenis. Een man een man, een woord een woord. En hier kun je natuurlijk ook vrouw invullen. Helaas zijn er ook mensen, die het niet zo nauw namen met een eenmaal gemaakte afspraak. Als een date kort voordat je elkaar ontmoet door de ander wordt afgezegd is het voor jou gissen, of de reden die genoemd wordt oprecht is. Wanneer je direct een afbericht krijgt nadat je iemand hebt benaderd verkeer je ook in onzekerheid, hoewel je weet dat je diegene niet gaat ontmoeten. Want, kloppen de argumenten die genoemd worden?
Je kunt door de woorden, die iemand gebruikt in een profiel vaak al een beeld krijgen van de algemene ontwikkeling van betrokkene. Tenzij het profiel aangemaakt is door een derde, vaak een zoon of dochter of vriend(in). Uiteindelijk gaat het er natuurlijk om wat er gezegd wordt bij de ontmoeting zelve. Komt dan het gesprek goed los? Durf je jezelf dan figuurlijk bloot te geven? En krijgt het een vervolg? Zo gemakkelijk als het lied van Feyenoord gaat het niet: In een persiflage: Geen woorden maar daden, leve de relatie met z’n tweetjes…
Er vallen in een relatie vaak woorden, en dat zijn niet altijd prettige woorden. Respect betonen in een gesprek valt niet mee. Al helemaal niet, als je een slecht nieuws gesprek moet voeren. We zijn niet allemaal getraind in zo’n stukje conversatie. Managers en personeelsfunctionarissen zouden dat wel moeten zijn, ook zij maken hier soms een potje van.
Ook ik pas niet altijd op mijn woorden. Wat heb ik achteraf spijt van wat ik gezegd heb of juist van wat ik niet gezegd heb! Na een dag of korter soms denk je: Stom, dat had ik moeten zeggen of weg laten. Ik denk dat dit een gewone menselijke eigenschap is. En je kunt niet iedereen maar alles zeggen. Sommige woorden, gedachten, gebeurtenissen, ervaringen kun je beter voor je houden. Maar nu wringt ‘m de schoen: je wilt zo graag je ei kwijt, woorden delen met anderen. Wie van ons kan zonder zo’n vriend, kennis, relatie waarbij je jouw hart kunt uitstorten??
geplaatst door Aktivo1 - 4611 keer gelezen
Vorige berichten
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)
Nieuwe 40/50+ Vrouw Fase
Een paar jaar terug kwam ik een artikel tegen dat ging over een nieuwe levensfase waar anno nu vrouwen doorheen gaat.
Voorheen werd –en vaak nog- de 3 fases ‘Maagd-Moeder-Oude Vrouw’ gehanteerd. Oftewel onvruchtbaar en jong, vruchtbaar, niet meer vruchtbaar en oud.
Maar omdat mensen zo ontwikkeld zijn, veranderd zijn, klopt dat plaatje niet meer. Heel veel vrouwen gaan rond de periode dat men voorheen als ‘oude/wijze vrouw’ werd bestempeld juist weer van alles ondernemen en doen.
Ik herken mij daar volledig in.
Een beter passend plaatje was nodig. De nieuwe fase heet "Maga".
De periode waar het over gaat is ongeveer gelijk aan de peri/menopauze tijd. De tijd waarin je je vruchtbare jaren van de “Moeder” fase achter je laat.
En je ziet inderdaad dat heel veel vrouwen dan weer gaan werken of meer gaan werken, of een eigen bedrijf starten. Veel fempreneurs zijn Maga’s!
En why not? Je kinderen zijn uitgevlogen, je bent nog jong, fysiek kun je doorgaans echt nog wel een grote ronde mee.
Zelf voelde ik me ook fantastisch toen ik 40 werd. Vol zelfvertrouwen, weten wie ik ben en waar ik voor sta, nog fris en fruitig en vol in het leven staand.
Ik voelde me zo goed dat ik bijna een feestje bovenop mijn verjaardagsfeestje zou hebben gegeven.
Het was dan ook even moeilijk toen mijn tienerdochter naar beneden kwam met iets van een grapje omdat ik nu ‘al’ 40 was en dus oud. Ik werd er niet boos om of zo, maar het strookte finaal niet met hoe ik het ervaarde, maar ik wilde toch haar haar pleziertje van een geslaagde grap niet laten mislopen.
Ook werd ik fempreneur toen ik 40 was. Met toch wel iets zenuwen liep ik de Kamer van Koophandel binnen om me in te laten schrijven. En daarna helemaal stralend en trots weer naar buiten.
Ik had mijn eigen webshop! Mijn eigen bedrijf!
Een Maga heeft een hoop levenservaring die ze desgewenst kan delen en uitdragen. Doorgaans meer zelfvertrouwen en daardoor een heel andere uitstraling dan voorheen. Ik schat zelf dat dit ook de reden is dat jongere mannen Maga’s aantrekkelijk vinden.
Er is meer tijd. De zorg en verantwoordelijkheid voor gezin is niet meer haar universum. Ze kan weer voor zichzelf dingen gaan doen en ontdekken. Hobby’s, nieuwe bezigheden, persoonlijke groei.
Ze staat veel sterker in haar zelfliefde, heeft sterkere & heldere grenzen, en ze laat dingen of mensen gaan die niet (meer) bij haar passen.
Ik vermoed, maar weet het niet zeker, dat in deze fase ook relatief veel relatiebreuken voorkomen. Wat niet gek is als een vrouw weer gaat groeien en ontwikkelen en de partner mogelijk niet.
Het is eigenlijk een soort hergeboorte.
De Maga wordt soms ook “Wild Woman” genoemd. En misschien zien sommigen het zo als de vrouw daadwerkelijk flink veranderd. In die zin misschien een tikje negatief.
Ik zie het zelf juist als mega positief. Ook de titel “Wild Woman” spreekt mij aan. Ik zit met een grote glimlach nu ik dit type.
En niet iedereen zal zich even sterk hierin herkennen. Het ligt ook een beetje van welke ‘lichting’ je bent, schat ik. Bij wat oudere generaties past het oude model misschien beter.
Maar de Maga is echt iets wat anno nu correct is. Vrouwen gaan over het algemeen niet meer van de vruchtbare moeder fase door naar ‘oude vrouw’ zijn.
Daar ligt een heel groot stuk tussen van dik 20 jaar.
Dus ik vind het echt super dat de Triple Goddess fases (Drievoudige Godin) uitgebreid zijn naar een beter passend plaatje.
En de man dan, hoor ik sommigen denken.
Dat is toch weer heel anders. De levensfases bij de vrouw zijn gedreven door haar hormonale cyclus die non-stop fluctueert tot ze menopausaal is.
Mannen hebben niet die heftige hormonale veranderingen. Daarmee zijn de verschillende fases van een vrouw door het leven heen ook sterker wisselend en intenser dan bij een man.
Hoe dan ook, ik vind het een mooi iets.
Van mij mag de Maga fase gevierd worden!
Ik ben er zelf trots op. Want ik ben dan geen vruchtbare vrouw meer, maar ik ben absoluut nog lang geen ‘oude vrouw’.
Dus draag ik met vreugde de titel ‘Maga’.