De pianoman of pianovrouw
vrijdag 14 juni 2019
Wie regelmatig een concert bezoekt weet, dat een orkest niet altijd dezelfde samenstelling heeft. Een piano is een van de instrumenten, die bij uitstek solo wordt bespeeld. Ook veel mensen, die hun muzikale talenten willen ontwikkelen, beginnen met een deuntje op de piano. Zelf ben ik nooit verder gekomen dan “Vader Jacob” en “Er zaten zeven kikkertjes al in een boerensloot”. Jammer, pianisten vinden altijd gretig gehoor!
Je treft een piano dus soms aan in een concertzaal maar dan vooral als er een stuk op het programma staat dat speciaal voor piano geschreven is. Ik geniet van het pianoconcert van Grieg, een wat minder bekend oeuvre van deze Noorse componist (velen kennen wel zijn Peer Gynt Suite). Zijn pianoconcert is in de jaren 60 bekend geworden door “Asia Minor”, het arrangement van Kokomo dat gebruikt werd als tune voor het radioprogramma van Joost Den Draaijer. Piano’s staan ook in veel huiskamers.
Een ontwikkeling van de laatste jaren is de piano op het station. Ik ben heel blij, dat NS in samenwerking met de winkels die muziekinstrumenten verkopen heeft gezorgd voor de plaatsing van piano’s op een aantal grote stations. En wel om meer dan één reden!
Dit stimuleert mensen die het pianospel beheersen om iets van zich te laten horen, dat kan heel verrassend zijn. Van klassiek tot jazz, populair, blues, onbekende melodieën, gelukkig is er veel variatie tussen de stukjes muziek, die pianisten en pianistes aan ons voorschotelen. Als je moet wachten op je trein of als je wacht op iemand, die je van het station moet afhalen is dit echt een uitkomst. Wanneer ik met iemand afspreek die met de trein komt vraag ik altijd om elkaar bij de piano te ontmoeten. Je loopt elkaar nooit mis. Wanneer je date later komt dan gepland is het luisteren naar muziek een aangename tijdpassering. Ook je irritatie over het langer moeten wachten als de ander niet tijdig arriveert wordt dan als vanzelf minder…
Er spelen zowel dames als heren op de piano’s op de stations. Jong en oud, hoewel er veel jeugdige backpackers tussen zitten. Heel soms hebben ze bladmuziek voor zich, meestal wordt er zonder ondersteuning van paperassen gespeeld. Vaak verzamelen zich enkele passanten rond de piano. Opvallend is het hoeveel anderstalige toetsenisten onder de musici zijn. Dan is het handig als je een woordje over de grens spreekt…
Een piano heeft veel toonladders, een geoefende pianospeler kan daar goed mee uit de weg. Een enkele keer zie je hoe twee pianisten of een pianist en pianiste samen op één piano spelen, quatre mains. Dat kom je ook in relaties tegen! Je wordt door verschillende mensen bespeeld, ze raken de toetsen aan, en het hangt af van de spelers of dit een goed effect heeft, maar ook speelt het mee, of de piano nog niet zo lang geleden gestemd is. Anders dan bij een gitaar is het stemmen van een piano een beroep; Een piano is niet een-twee-drie op toon! Sommige mensen moeten ook regelmatig gestemd worden. Als je niet in een goed humeur bent moet je daar aan werken, en daar kan iemand anders bij helpen.
Billy Joël is bij ons met name bekend door zijn tophit “The pianoman”. Muzikaal is het bijzonder, omdat hijzelf dit lied vertolkt door zang, pianospel en door zijn mondharmonica. Ook qua tekst is het een pareltje. Hoe mooi beschrijft hij de kroeg waarin iedereen een eigen plek heeft. De barman, de zakenman, de serveerster, John. De zin die mij het meeste treft is: “Ze drinken allemaal (letterlijk: ze delen) een drankje dat eenzaamheid heet, maar het is beter dat (hier) te drinken dan wanneer je het alleen drinkt” Wat een waarheid! De mens is niet bedoeld om eenzaam te zijn, maar om met anderen te verkeren. Iemand schreef ooit: De eenzaamheid is een goede plek om wel eens op te zoeken, maar niet om altijd te vertoeven.
Ik ben niet in de wieg gelegd voor kluizenaar; helaas kan ik ook geen piano spelen. Goed dat we allemaal zo verschillend zijn, net als de personages uit “The pianoman”. Wat is het mooi, dat zo’n lied ons kan verbinden en ons even onze beslommeringen kan doen vergeten. Hebben we niet allemaal regelmatig zo’n liedje nodig als oppepper? Helpt even stilstaan bij de piano op het station ons ook daar een beetje bij? Dat tilt ons omhoog uit een sombere bui..
Daar gaan we weer: steeds hetzelfde oude liedje
geplaatst door Aktivo1 - 4891 keer gelezen
Vorige berichten
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.
Dans
Dans slingert als een rode draad door mijn levens en mijn liefdes.Dat begon al heel vroeg, mijn ouders deden een tijdje net alsof ze hippies waren, we woonden toen in Amsterdam Zuid en dansten tussen de schuifdeuren op alle hippiemuziek:)
Op de kleuterschool raakte ik bevriend met een klasgenootje wier moeder professioneel danseres en choreografe was en vanaf 1973 zelfs les gaf aan de Kunstacademie. Voor haar best wel eens lastig om met kleuters opgescheept te zitten maar creatief als ze was gaf ze ons gewoon rollen in haar voorstellingen. We moesten bijvoorbeeld dansen als wuivend riet langs de rivier of als waterdruppels in een regenplas en dat ging ons prima af!
Door omstandigheden verhuisden mijn ouders naar een truttig dorp en daar ging het heel anders toe, men ging daar op stijldansen. Ik ben altijd voorstander alles een keer te proberen en ging dus met mijn nieuwe overbuurmeisje tien weken elke woensdagavond naar de dansschool bij het spoor. Er was daar wel een heel leuke jongen dus dat maakte veel goed, maar de lessen zelf waren heel ouderwets, de man moest leiden en de vrouw haar mond houden, blijkbaar waren de jaren zestig in dit dorp nog niet aangebroken. In een soort houdgreep sleurde de dansleraar me over de parketvloer om voor te doen hoe het moest en na tien weken kon ik het wel een beetje maar ik dacht, dit is meer iets voor noodgevallen.
Inmiddels was er disco, punk en new wave uitgebroken en daar voelde ik me meer bij thuis. Mijn zakgeld was ontoereikend en zelfs als ik elke avond ging oppassen kwam ik niet uit de kosten, maar creatief als ik ben, vond ik er oplossingen voor; ik ging gewoon werken in de discotheek, eerst bij de garderobe en later achter de tap, zo hoefde ik nooit meer entree te betalen en draaiden de dj's altijd mijn favoriete nummers:) Mijn schoolresultaten gingen wel wat achteruit en ik irriteerde me aan docenten die klaagden dat ik zat te gapen op maandagochtend, dus ik besloot staatsexamen te doen. Zo kon ik in de weekenden lekker dansen en alvast mijn diploma's halen in mijn eigen tijd. Zodra ik van die docenten verlost was haalde ik binnen 15 maanden twee diploma's en danste naar hartelust!
Niet verwonderlijk misschien dat mijn eerste grote liefde een jongen was die altijd semi ongeinteresseerd langs de dansvloer voor muurbloem speelde. Mijn tweede grote liefde danste twaalf jaar later elk weekend met me in de Melkweg. En mijn laatste grote liefde? Daarmee danste ik voor het eerst op een zomeravond in een romantisch park 915 kilometer hier vandaan:) Maar de aller aller mooiste dansvoorstelling was toch wel die van Scapino, gelukkig is het dit weekend weer zover!
Speelt dans in jullie levens en liefdes ook een belangrijke rol, of kijken jullie alleen nog de Notenkraker met de kerstdagen?