Wie zal dat betalen, zoete lieve Gerritje?
maandag 24 juni 2019
Verjaardagsvisites vormen vaak een aanleiding om een stevige boom op te zetten. In die gesprekken komen sommige onderwerpen heel frequent aan bod. Andere onderwerpen zijn altijd taboe of het hangt af van de aanwezigen, of ze al dan niet aangesneden worden.
In zo’n gezelschap verkeert niet iedereen in dezelfde situatie. Door te pronken met jouw geweldige huis, de positie van je kinderen of met andere verworvenheden steek je de anderen de ogen uit.
Geld is iets, waarover Nederlanders zich niet zo gauw in gezelschap over uitlaten. Dat is privé, je moet nooit aan de grote klok hangen wat je verdient en zeker niet of je op je bankrekening in de min staat. Ongewild moet je regelmatig toch met de billen bloot. Als je een huis wilt kopen, als je een lening wilt aangaan moet je aantonen, dat de kredietverstrekker voldoende zicht heeft op het nakomen van jouw financiële verplichtingen. Maar ook als het niet zo goed gaat, als je voor een uitkering bij je gemeente moet aankloppen.
Het speelt ook in de familiekring. Hoe vaak hoor je niet, dat het beter is om met de warme hand te geven aan jouw kinderen. Voorbeelden hiervan zal ik niet aanhalen, omdat iedereen het uit eigen ervaring wel weet. Het is natuurlijk altijd fijn als je jouw eigen kinderen uit de brand kunt helpen. Zolang je je hier niet toe verplicht voelt is het verder prima.
Bij het daten en in een nieuwe relatie speelt geld zeker ook een rol. Wanneer je afspreekt en ergens wat gaat drinken met elkaar komt de over uiteindelijk langs met de rekening. Ik doe daar nooit moeilijk over. Die paar euro betaal ik gewoon. Iets anders is het als je na de date met elkaar besluit uit eten te gaan. Dat tikt wat meer aan. Dan is het dilemma: Wie betaalt de rekening?? Ik heb ontdekt, dat er na een eerste date, die uitsluitend uit samen wat drinken bestaat, niet zo gauw een tweede afspraak volgt, als (in mijn geval) de dame er pertinent op staat de kosten te delen. Heel begrijpelijk, dan houd je geen schuldgevoel er aan over en dan voel je je niet verplicht om nog eens af te spreken. Ooit kwam een dame er tijdens de wandeling terug naar het station kennelijk achter, dat het bij die keer zou blijven, ze vroeg bij het afscheid mijn rekeningnummer om de helft over te maken. Nadat ik de centjes ontvangen had mailde ze mij, dat ze geen tweede afspraak wilde.
Aan de andere kant heb ik van dames gehoord, dat het niet altijd zo soepel verloopt. De gesprekspartner heeft zijn portemonnee vergeten, of hij berekent tot op de cent nauwkeurig de helft van de nota maar hij had wel duurdere drankjes geconsumeerd. Heel erg is het als de date dan aan de ober om het bonnetje vraagt, zodat hij het bij de baas kan declareren.
Geld is een splijtzwam in kleinere gezelschappen, in relaties maar ook in het groot. De meeste arbeidsconflicten gaan over geld. En kijk eens naar de misdaad! Wat wordt er veel gemoord om geld, berovingen, chantage. Een Engels spreekwoord luidt: Money is the root of all evil. Geld is de wortel van al het kwaad. Uit de alternatieve hoek zijn ooit ideetjes geopperd over een maatschappij zonder geld, die hebben nooit geleid tot een realisatie van zo’n economisch bestel. Zouden we zo’n maatschappij willen??
Zoete lieve Gerritje ging naar Den Bosch toe, om wat te drinken, dat werd brandewijn met suiker. Tja, en toen kwam de vraag: Wie zal dat betalen? Ik verklap het niet, het antwoord kun je vinden op Wikipedia.. Ga anders maar een keer naar Den Bosch… Vinden jullie niet dat dit erg veel lijkt op het huidige datinggebeuren? Zo zie je, er is niets nieuws onder de zon.
Als we in de geschiedenis teruggaan zien we dat je in de oudheid zelfs na je dood nog moest (laten) dokken. De oude Grieken geloofden, dat je na je dood de Styx, een mythische rivier moest oversteken. Door de veerman Charon werden ze met een veerboot naar het aan de overkant liggende dodenrijk gebracht.. Hij werd voorgesteld als een oude man, lijdend onder de taak die hij tot in de eeuwigheid vervult. Vanwege het geloof dat de overtocht over de Styx niet kosteloos was, werd bij de overleden Grieken een muntje, een obool onder de tong gelegd.
Deze blog stond al enige tijd in de steigers.. Een andere blogger heeft hier ook haar eigen ervaringen over gedeeld. Een en ander is geen afgesproken werk!
geplaatst door Aktivo1 - 5245 keer gelezen
Vorige berichten
Verjaardagen, je kunt er niet omheen
Elk jaar word ik een paar keer bepaald bij een verjaardag in de familiekring. Twee keer heel kort na elkaar, mijn zoon en een dag eerder ikzelf. Het is dan weer puzzelen wanneer we dat vieren. De rest van mijn familie verjaart op geheel andere tijden in het jaar, zoonlief en ik zijn veroordeeld tot de maand januari.
Verjaardagen werden vroeger doorgaans gevierd op de geboortedag. Nu in veel relaties tweeverdieners zijn zullen zij hun verjaardag vaker in het weekend vieren, voorop gesteld dat zij niet op zaterdag of zondag hoeven te werken. Mijn verjaardag viel dit jaar op zondag en de verjaardag van mijn zoon op maandag. De “viering” van de laatstgenoemde dag schuift dan een kleine week op.
Ik liep in voorgaande jaren tegen een dilemma aan. Wie nodig ik wanneer uit?
Het leek vroeger altijd eenvoudig iedereen op dezelfde dag en tijd bij mij thuis welkom te heten. Achteraf bleek dit nu mijn kleinkinderen wat ouder zijn en mijn zoon een hond heeft, die hij vorig jaar ook meenam niet zo’n slimme optie te zijn. Vorig jaar hoorde ik na de verjaardag van een van mijn kennissen, dat ze “not amused” was, door de combinatie van mijn jongste kleinkind, die ernstige gedragsproblemen heeft en de hond met de overige visite.
Ook tussen de kennissen onderling is het helaas niet altijd koek en ei…
Om herhaling van deze situatie uit te sluiten had ik nu twee “shifts” afgesproken, eerst komen mijn kennissen / vrienden en daarna mijn familie. Dat is ook met het oog op de beschikbare ruimte een goede oplossing.
Dat ik weer een andere leeftijd moet noemen als iemand mij vraagt: “Hoe oud ben je” is soms confronterend, zeker als het iemand is die verder niets van mij weet. Standaard reageer ik dan met “Hoe oud denk je?” Dat lijkt tactisch, maar het is niet uitgesloten, dat de reactie niet gespeend is van een complimentje.
Wat er op tafel komt is een ander punt van aandacht. Een deel van de visite heeft heel specifieke wensen wat betreft een natje en droogje. Omdat van een eenpersoons huishouden nooit geëist mag worden, dat de bewoner standaard een assortiment van een lunchroom heeft heb ik dat wensenlijstje gelukkig vorig jaar goed uitgewerkt en zorgvuldig bewaard.
Het is fijn als een van mijn gasten aanbiedt wat te helpen bij het bedienen en opruimen. Door wie dat doet merk je meteen, hoe zorgzaam iemand is.
Ik hang thuis geen slinger of andere versiersels op. De hopelijk gezellige sfeer komt wel door de gesprekken. Die zijn weer geheel anders als familie of als vrienden / kennissen op bezoek zijn.
Zelf ontkom ik niet aan het evalueren van het voorbije jaar en een vooruitblik op het nieuwe levensjaar. In 2026 heb ik behalve een of twee keer een vakantiereisje maken niets bijzonders op de agenda staan. Maar ik ben terughoudend bij het boeken van het reisje, wie weet komt er iemand op mijn pad met wie ik samen op reis ga. Je weet maar nooit.
Welke ervaringen hebben jullie met het vieren van verjaardagen? Kiezen jullie voor een mix van familie en vrienden of juist niet? Vieren jullie het op de dag zelf of liever op een dag in het weekend? Of vieren jullie het helemaal niet?
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)