Beeldbepalend
donderdag 25 juli 2019
Met kleine kinderen ga je graag naar de dierentuin. Aapjes kijken, of mogelijk juist bekeken worden. Er is vaak wat interactie! Voor wat oudere kinderen is een bezoek aan een museum ook aan te raden. Er zijn schilderijen en vaak ook beelden, sculpturen te bezichtigen. Door deze beeldende kunst krijgen we een indruk van mensen in het verleden, hoe ze leefden.
Als ik in de spiegel kijk zie ik mijzelf. Die spiegel geeft mij het beeld van hoe ik er op dit moment uitzie. Er wordt beweerd dat een spiegel en een foto niet liegen. Beide weergaven zijn wel steeds een momentopname. Hoe voel ik me als ik in de spiegel kijk of als ik voor de camera sta? Heb ik net iets leuks meegemaakt waar ik blij van ben of was er een onprettige ervaring? Die achtergrond is medebepalend voor het beeld, dat ik van mijzelf krijg.
Iedereen heeft een zelfbeeld, een voorstelling van hoe hij of zij zichzelf ziet en hoe men is. Hoe oprecht iemand ook is, dat beeld is nooit objectief maar altijd vertekend. Bewust of onbewust proberen we ons meestal mooier en beter voor te doen dan we zijn, Hoe we werkelijk zijn is soms een geheim, dat we niet zomaar en zeker snel niet bij een eerste contact met anderen prijsgeven. Als het goed is komt jouw contact er na een acceptabele tijd achter. Toch zijn er voorbeelden te over van mensen, die jarenlang een dubbele persoonlijkheid hadden, waarbij hun naaste omgeving daar geen weet van had.
Daarmee kom ik op het tweede beeld: het beeld dat anderen van mij hebben. Dat is gebaseerd op de waarneming die zij doen. Wat straal ik af? Mensen kijken naar wat ik doe, wat ik zeg, of hoe ik mijn gedachten verwoord. Op een datingsite kijken velen vaak zonder dat ik het door hebt naar mij. Dan stel ik mijzelf enkele vragen: Klopt het beeld dat ze van je krijgen? Waarom kijken bepaalde mensen wel en waarom niet naar mij? En hoe reageren ze op mij?
Een antwoord op die vragen ligt verscholen in het derde beeld. Welk beeld denk ik, dat anderen van mij hebben? Onder de kijksters zijn er, waarvan ik weet, dat ik geen klik met hen heb. Maar als ze mij “spontaan” een bericht zenden is er kennelijk iets, dat hen aantrekt. Er zijn er – gelukkig- ook veel, waar ik een zeer positief beeld van heb. Voordat ik zo’n lady een berichtje zend stel ik me stilletjes die derde vraag. Heeft het zin iemand te benaderen, waarvan je op je klompen kunt aanvoelen, dat die “beter kan”? Ik ga mijzelf hiermee niet naar beneden halen, verre van dat, maar ik geloof dat ik wel realistisch moet zijn, als ik een beeld van een vrouw zie…
Ik verbeeld me niets. Natuurlijk moet je jezelf altijd hoog achten, maar dat mag niet in narcisme ontaarden. Classici onder ons kennen het verhaal uit de Griekse mythologie waaraan deze term is ontleend. Narcissus was een knappe jongeman, die gestraft werd nadat hij meermalen een liefde afwees. Hij bleef kijken naar zijn eigen spiegelbeeld in het water, totdat hij stierf. Wat was zijn fout? Hij had een zelfbeeld, dat hem belemmerde in zijn contacten met anderen. Dat zelfbeeld vulde zijn leven. Vreselijk!
Soms verbeelden we ons, dat niemand aan ons kan tippen. Dan durven we dus niet letterlijk maar ook figuurlijk te kijken in de spiegel, die ons wordt voorgehouden. We poetsen onze minpuntjes weg, of we verzwijgen ze. Mannen denken dat ze stoer zijn en alle wijsheid in pacht hebben, veel vrouwen gaan er prat op, dat zij heel beeldig zijn.
Misschien een rare beeldspraak, maar we zijn niet allemaal het snoepje van de week. Wie kent niet de toverballen uit zijn jeugd? Je kreeg zo’n groot rond snoepje, en als je er op zoog kwam er steeds een andere kleur en vaak ook andere smaak tevoorschijn. Is dat misschien te vergelijken met het beeld, wat we van iemand hebben? Je ontmoet iemand, voor de date heb je een beeld, maar als je langer aan elkaar proeft ontdek je nieuwe smaken. En dan moet je je eerdere beeld bijstellen.
Een filosofische blog, geënt op de realiteit. Met veel vragen. Zeker heb ik dit onderwerp niet uitputtend beschreven. Wellicht hebben jullie aanvullingen? Graag!
geplaatst door Aktivo1 - 5033 keer gelezen
Vorige berichten
Misschien mag ik ook weer even leunen
Mijn hele leven heb ik geleerd om op eigen benen te staan. Als ondernemer moest dat ook wel. Er waren altijd beslissingen te nemen, problemen op te lossen en plannen die anders liepen dan verwacht. Dan rechtte ik mijn rug, bedacht een nieuwe route en ging weer verder.
Ik ben altijd nieuwsgierig gebleven. Naar andere mensen, onbekende plaatsen en alles wat het leven nog te bieden had. Soms bracht die nieuwsgierigheid mij iets moois, soms een flinke tegenvaller. Maar ook daar kwam ik weer uit. Zelfstandig zijn wordt op den duur bijna een tweede natuur.
Bijna zeven jaar geleden verloor ik mijn lieve, mooie echtgenote. Gelukkig bleven de mooie herinneringen: een vertrouwde blik, een hand op mijn arm en het stille gevoel dat er iemand was bij wie ik gewoon mezelf kon zijn.
Zoals iedereen heb ook ik dus de momenten van succes, pech, geluk en verdriet gekend. Toch ben ik gelukkig en tevreden. Nieuwsgierig en dankbaar voor wat het leven nog iedere dag brengt. In de psychologie wordt wel gezegd dat geven net zo fijn is als ontvangen. Wat mij betreft klopt dat en het is toch geweldig als je ook daadwerkelijk iets kan en mag betekenen voor een ander?
Maar soms, zou ik mijn zelfstandigheid best even naast me neer willen leggen. Dan verlang ik naar iemand die vraagt of ik het niet koud heb. Die een kop koffie voor me neerzet zonder dat ik erom hoef te vragen. Iemand die zegt: “Ga jij maar zitten, ik zorg vandaag een beetje voor jou.”
Niet omdat ik het zelf niet kan. Juist omdat ik het altijd zelf heb gekund. Misschien is dat wel het kleine geheim van sterke mensen: achter al dat aanpakken, doorzetten en oplossen zit soms gewoon iemand die graag even vertroeteld wil worden.
Machiel van der Schoot
Zijn specifieke kenmerken van een dier of vrouw zichtbaar?
Soms wel. Runderen, schapen en geiten dragen allemaal oormerken, als registratie van wie deze dieren zijn. De herkenning van een afzonderlijke koe gaat via een transponderband. Dat zorgt ervoor dat de boer de koe herkent bij de melkrobot. Katten en honden worden gechipt. Dat zie je niet aan de buitenkant, omdat de chip onder de huid wordt ingebracht. Behalve chippen kan (moet) de eigenaar het dier ook inschrijven bij een databank. Dat scheelt veel zoekgeraakte katten, die anders in een asiel terecht komen. Dat gebeurt vooral in de zomer wanneer katten ontsnappen doordat een buitendeur of raam openstaat om het huis te luchten.
Bij kleine kinderen op een druk strand heb ik weleens een polsbandje gezien bij een kind met hun voornaam en het telefoonnummer van de ouders erop vermeld. Dat is bedoeld voor als het kindje in een onbewaakt ogenblik zoek raakt. Bij volwassen vrouwen in India zijn er uiterlijke kenmerken die iets vertellen over haarzelf. Veel vrouwen hebben een stip op hun voorhoofd net boven de ogen. Het is een 3e oog, ter bescherming. Het geeft de mannen aan dat de dame getrouwd is
In het verleden droegen sommige vrouwen in Nederland zwarte kleding als teken van rouw wanneer hun man overleden was. Dat kon 3 tot 6 maanden zijn, maar ook 1 jaar. Mijn oma heeft na de dood van mijn opa haar hele leven in zwarte kleding gelopen, zij wilde geen andere man meer. Dit gebruik is verdwenen toen veel mensen zwarte kleding als modekleur gingen dragen. Ook bij Gothic jongeren raakte zwart erg in, maar behalve zwarte kleding, maken ze ook hun ogen en lippen zwart met uitbundige make-up. Hun haren worden ook in een diep zwarte kleur geverfd.
Traditionele Afro-Surinaamse vrouwen dragen een kunstig gevouwen hoofddoek, in combinatie met een koto, een traditioneel kledingstuk van Creoolse vrouwen. De hoofddoek heet Angisa,(soms Anisa). De vouwwijze van de hoofddoek drukt een boodschap uit. Het kan hun stemming aangeven, maar kan ook een sociale boodschap aan mannen geven dat ze single zijn. De koto is een lange wijde jurk tot aan de voeten, vaak gerimpeld door elastiek onder de borsten, ter hoogte van de taille. Er bestaan koto's voor verschillende gelegenheden : werkkoto, rouwkoto en trouwkoto. Maar er zijn ook uitbundige, kleurige koto's voor feestelijke gelegenheden.
Wij wisselen heden ten dage via een datingsite digitaal informatie uit. In het bovenste gedeelte van het profiel schrijven we : vrijgezel, gescheiden of weduwe(naar). Ook vermelden we of onze kinderen in- of uitwonend zijn. In de verdere beschrijving kunnen ook de kleinkinderen ter sprake komen, maar lang niet altijd, komt vaak later wel. Ook vertellen we iets over onszelf, want alleen foto's schiet niet zoveel op. Een telefoongesprek helpt je nog een stuk verder. Maar je mist toch de uitstraling van iemand die je persoonlijk ontmoet. De kunst daarbij is vooraf goed te selecteren wie je wilt ontmoeten. Bij teveel dates kan je date-moe worden en dat is jammer. Dan mis je misschien "net" die ene man of vrouw die echt bij je past...
Huisdieren (niet) gewenst
Redactie: dit keer heb ik wel tot 3 geteld
Lezers: de vorige blog over eenzaamheid werd in een opwelling geschreven en wellicht onnadenkend geplaatst. Het was niet de bedoeling om iemand te herinneren aan een gemis of verdriet te doen. Het me als dat zo werd gevoeld.
Bij het invullen van mijn profiel werd ik enigszins verrast door de vraag over huisdieren. Zouden kattenliefhebbers liever daten met gelijkgestemden dan met iemand met een of meerdere honden. Het leek niet eens onlogisch maar aan de andere kant ook wel iets dat erg detaillistisch overkomt. Zo zou ik nog wel meer dingen kunnen verzinnen. Inmiddels heb ik begrepen dat de vraag is opgevoerd (overigens niet verplicht in hoeft te worden gevuld) op verzoek van leden die iets minder hebben met huisdieren waardoor ze dat als extra selectiecriterium kunnen gebruiken als een profiel verder wel aanstaat. Volkomen legitiem natuurlijk, net zoals sommige vrouwen mannen met baarden of kale hoofden bij voorbaat afwijzen. Mannen willen bijvoorbeeld soms weer alleen een vrouw die blond is (geweest).
Wat kan je nu verwachten als je de woning zou binnenkomen die ik met Roos deel? Veel interesse in ieder geval, vooral de eerste keer.
Dat houdt in dat je behoorlijk wordt besnuffeld en het zelfs niet onmogelijk is dat ze je hand of arm even likt. Dat is geen pretje want het voelt alsof ze schuurpapier gebruikt van de meer ruwe soort. Er wordt gezegd dat katten extra aandacht geven aan mensen die bang voor ze zijn. Geen enkele date heeft onze woning nog betreden maar ik heb wel enkele kennissen en vrienden moeten redden, die benauwd keken als er ineens een zwarte kat op schoot sprong. Kortom het is nogal wat als je een kat thuis hebt.
Daar staat tegenover dat een kat beter alleen kan zijn dan een hond. Een dagje buiten de deur is dus geen probleem, maar gaat het langer duren dat moet er iets geregeld worden. Ook een kat is een handenbindertje. Dan zijn er nog zaken als haren die overal terechtkomen en andere kleine ergernissen voor een bezoeker.
Wat betekent dat nu in concreto voor mijn profiel en voor degenen
die daarin zijn geïnteresseerd? In de eerste plaats ben ik met name geïnteresseerd in vriendschap en heel misschien wat meer op lange termijn al kan ik me daarbij op dit moment weinig voorstellen. Samenwonen zit er derhalve niet echt in, waardoor het mogelijk probleem met een kat slechts theoretisch is. Mocht er toch iets ontstaan en de potentiële partner is allergisch voor katten dan zal ik voor Roos een thuis zoeken waar ze het zeker goed zal hebben. Mensen gaan voor (huis)dieren. Een huisdier nemen betekent ook verantwoordelijkheid nemen voor een dier en als het aan mij ligt zal Roos nooit meer in een asiel terechtkomen. Mocht iemand gewoon een hekel hebben aan huisdieren of vrezen dat deze te veel aandacht of zelfs liefde krijgen ten koste van de mogelijke partner, dan bestaat er van mijn kant eerlijk gezegd geen verdere interesse. Een huisdier is geen speelgoed of luxe artikel dat je terzijde kan leggen.
Misschien is de vermelding op het profiel toch wel een goede keuze geweest.