If I only had time
donderdag 18 juli 2019
De wetenschap is het er over eens, dat er minstens vier en wellicht zelfs vijf dimensies zijn.
Van de vier dimensies die we kennen zijn er drie ruimtelijk: omhoog (een lijn), naar voren (een plat vlak) en opzij (een bol, een kubus of een andere vorm). De vierde dimensie is de tijd, zodat we met deze vier dimensies kunnen bepalen waar en wanneer zich ergens iets bevindt.
De eerste drie dimensies zijn goed grijpbaar, de vierde dimensie, de tijd kunnen we maar lastig beheersen. Hoewel we wel denken, dat we in staat zijn alles met de tijd te doen, glipt de tijd toch vaak tussen onze vingers door. Zandlopers, horloges, klokken, agenda’s en tegenwoordig timemanagement staan ons ter beschikking, en toch gaat het regelmatig mis.
Tijd is kostbaar. Dat merken mensen die nog betaald werk moeten doen, velen in loondienst worden per uur of per maand betaald. Het is in het belang van een werkgever dat ze zo productief mogelijk bezig zijn. Ik zie in de economie vaak een verharding van het werkklimaat. Het is gelukkig nog niet zo erg als in Japan, waar mensen door een hoge werkbelasting overlijden. Dat vreselijke verschijnsel, Karoshi moet ons ook hier zorgen baren! Toch rukt de 24uurs economie ook op in ons land. En dan dat werken tot op hoge leeftijd. Eigenlijk zou elke dag 32 uur moeten duren. De natuur heeft dat evenwel niet in zich.
Vrije tijd is een ander dilemma. Mij is in het verleden (terecht) verweten dat ik door mijn invulling van mijn vrije tijd eigenlijk geen tijd voor een serieuze relatie zou hebben. Die kritiek heb ik me aangetrokken; een half jaar geleden heb ik 90 procent van mijn vrijwilligerswerk aan de kant gezet. Er ging een nieuwe wereld voor me open; het grote genieten, wat iedereen na zijn pensionering kan ervaren, begon nu pas echt! Maar vooral de ruimte die ik kreeg om een nieuw contact aan te gaan is verbazend. Wat heb ik veel kansen in het verleden moeten laten schieten, grotendeels uit plichtsbesef.
Ik heb de afgelopen maanden nu een paar keer de keerzijde van de medaille ervaren. Een paar keer kreeg ik een afspraakje met verschillende lady’s. Allereerst werd de date een paar keer verzet. Toen het uiteindelijk tot een afspraak kwam bleek, dat de dame in kwestie veel tijd kwijt was aan haar huisdieren en aan mantelzorg. De afspraak kon enkel in haar woonlocatie plaatsvinden, ze had maar weinig tijd om ergens naar toe te reizen.
Het is prachtig, dat iemand zich zo inzet voor zijn of haar omgeving. Maar die toewijding vormt aan de andere kant weer een belemmering als er iemand in je leven komt, met wie je een relatie wilt aanknopen. Jij moet op jouw beurt begrip en respect hebben voor de levenswijze van de mantelzorger of dierenliefhebber. Het moge duidelijk zijn, dat ik het zeer lovenswaardig vind, als iemand zich opoffert voor een medemens of heel gehecht is aan huisdieren, dan wel tijd besteedt aan een organisatie, waar velen de vruchten van plukken. Is het desalniettemin handig, als men, nog voor dat er sprake is van een afspraak dit in een profiel vermeldt? Daarmee voorkom je een teleurstelling. Ik denk, dat zowel voor mantelzorg, huisdieren als maatschappelijke betrokkenheid best een aparte vermelding in een profiel mag komen, naast leeftijd, woonplaats etc.
Heel wat jaren geleden, in 1968, heeft John Rowles, een zanger uit Nieuw Zeeland een mooi lied gewijd aan het gebrek aan tijd. If I only had time. Vrij vertaald:
Oh, had ik toch maar tijd, ik heb zoveel te doen. Ik heb dromen die ik najaag, als ik tijd had zou zij de mijne zijn. Tijd is als de wind, de winden haasten me voorbij en de uren vliegen voorbij. Waar moet ik beginnen. Als ik genoeg tijd had zou ik bergen kunnen beklimmen. Sinds ik jou ontmoette ben ik heel gelukkig; het leven duurt te kort om van jou te kunnen houden, we zouden zoveel wensen in daden kunnen omzetten.
Dit lied is dus zo actueel als het maar kan.
Nogmaals, beschouw mijn ontboezeming niet als een aanklacht; meer als constatering, dat tijd super belangrijk is.. De tijd gaat snel, gebruik haar wel!
geplaatst door Aktivo1 - 4852 keer gelezen
Vorige berichten
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)
Nieuwe 40/50+ Vrouw Fase
Een paar jaar terug kwam ik een artikel tegen dat ging over een nieuwe levensfase waar anno nu vrouwen doorheen gaat.
Voorheen werd –en vaak nog- de 3 fases ‘Maagd-Moeder-Oude Vrouw’ gehanteerd. Oftewel onvruchtbaar en jong, vruchtbaar, niet meer vruchtbaar en oud.
Maar omdat mensen zo ontwikkeld zijn, veranderd zijn, klopt dat plaatje niet meer. Heel veel vrouwen gaan rond de periode dat men voorheen als ‘oude/wijze vrouw’ werd bestempeld juist weer van alles ondernemen en doen.
Ik herken mij daar volledig in.
Een beter passend plaatje was nodig. De nieuwe fase heet "Maga".
De periode waar het over gaat is ongeveer gelijk aan de peri/menopauze tijd. De tijd waarin je je vruchtbare jaren van de “Moeder” fase achter je laat.
En je ziet inderdaad dat heel veel vrouwen dan weer gaan werken of meer gaan werken, of een eigen bedrijf starten. Veel fempreneurs zijn Maga’s!
En why not? Je kinderen zijn uitgevlogen, je bent nog jong, fysiek kun je doorgaans echt nog wel een grote ronde mee.
Zelf voelde ik me ook fantastisch toen ik 40 werd. Vol zelfvertrouwen, weten wie ik ben en waar ik voor sta, nog fris en fruitig en vol in het leven staand.
Ik voelde me zo goed dat ik bijna een feestje bovenop mijn verjaardagsfeestje zou hebben gegeven.
Het was dan ook even moeilijk toen mijn tienerdochter naar beneden kwam met iets van een grapje omdat ik nu ‘al’ 40 was en dus oud. Ik werd er niet boos om of zo, maar het strookte finaal niet met hoe ik het ervaarde, maar ik wilde toch haar haar pleziertje van een geslaagde grap niet laten mislopen.
Ook werd ik fempreneur toen ik 40 was. Met toch wel iets zenuwen liep ik de Kamer van Koophandel binnen om me in te laten schrijven. En daarna helemaal stralend en trots weer naar buiten.
Ik had mijn eigen webshop! Mijn eigen bedrijf!
Een Maga heeft een hoop levenservaring die ze desgewenst kan delen en uitdragen. Doorgaans meer zelfvertrouwen en daardoor een heel andere uitstraling dan voorheen. Ik schat zelf dat dit ook de reden is dat jongere mannen Maga’s aantrekkelijk vinden.
Er is meer tijd. De zorg en verantwoordelijkheid voor gezin is niet meer haar universum. Ze kan weer voor zichzelf dingen gaan doen en ontdekken. Hobby’s, nieuwe bezigheden, persoonlijke groei.
Ze staat veel sterker in haar zelfliefde, heeft sterkere & heldere grenzen, en ze laat dingen of mensen gaan die niet (meer) bij haar passen.
Ik vermoed, maar weet het niet zeker, dat in deze fase ook relatief veel relatiebreuken voorkomen. Wat niet gek is als een vrouw weer gaat groeien en ontwikkelen en de partner mogelijk niet.
Het is eigenlijk een soort hergeboorte.
De Maga wordt soms ook “Wild Woman” genoemd. En misschien zien sommigen het zo als de vrouw daadwerkelijk flink veranderd. In die zin misschien een tikje negatief.
Ik zie het zelf juist als mega positief. Ook de titel “Wild Woman” spreekt mij aan. Ik zit met een grote glimlach nu ik dit type.
En niet iedereen zal zich even sterk hierin herkennen. Het ligt ook een beetje van welke ‘lichting’ je bent, schat ik. Bij wat oudere generaties past het oude model misschien beter.
Maar de Maga is echt iets wat anno nu correct is. Vrouwen gaan over het algemeen niet meer van de vruchtbare moeder fase door naar ‘oude vrouw’ zijn.
Daar ligt een heel groot stuk tussen van dik 20 jaar.
Dus ik vind het echt super dat de Triple Goddess fases (Drievoudige Godin) uitgebreid zijn naar een beter passend plaatje.
En de man dan, hoor ik sommigen denken.
Dat is toch weer heel anders. De levensfases bij de vrouw zijn gedreven door haar hormonale cyclus die non-stop fluctueert tot ze menopausaal is.
Mannen hebben niet die heftige hormonale veranderingen. Daarmee zijn de verschillende fases van een vrouw door het leven heen ook sterker wisselend en intenser dan bij een man.
Hoe dan ook, ik vind het een mooi iets.
Van mij mag de Maga fase gevierd worden!
Ik ben er zelf trots op. Want ik ben dan geen vruchtbare vrouw meer, maar ik ben absoluut nog lang geen ‘oude vrouw’.
Dus draag ik met vreugde de titel ‘Maga’.