terug

Luisteren zonder vragen

donderdag 25 juli 2019

Je doet het weer mam... je laat me niet uitvertellen en komt te snel met een vraag. Mijn jongste zoon kijkt me schalks aan. Tja, lieverd, zei ik, vast een seniorenmomentje. We schieten allebei in de lach. Dan leg ik het hem uit. Ik kan mijn vraag niet vasthouden tot jij helemaal bent uitverteld, dan hoor ik wel alles wat jij zegt, maar weet ik niet meer wat ik je wou vragen. Nou, zegt hij met een zuinig mondje en een grote grijns op zijn gezicht, volgens mij had je daar al veel eerder last van. Wat wil je dan dat ik doe, antwoord ik hem, dat ik mijn vraag op een blaadje opschrijf? Want als ik steeds aan de vraag blijf denken, hoor ik de rest van je verhaal niet, of maar half.

Misschien komt het antwoord wel uit de rest van mijn verhaal, wacht het gewoon eens af, zegt hij vervolgens. Ik zie hem niet zo vaak, dus hij heeft best wel veel te vertellen als we elkaar weer eens in het echt zien. Met appen gaat de info een stuk beter, dat gaat meestal om en om. Er valt een stilte. ik denk na... Hoe zouden andere mensen dat doen in (familie) gezelschap, vraag ik me opeens af, steken die hun vinger op tijdens een lang verhaal, net als aan een vergadertafel ? Vast niet !

Zouden zij hun vraag ook vergeten? Fungeren ze gewoon als klankbord? Of... hebben ze gewoon niks te vragen? Bij buren en bekenden kan ik wel klankbord zijn, maar bij mensen waar ik om geef, gaat dat toch even anders. Weet je wat ik doe, dacht ik vervolgens : als ik dit dilemma nu eens voorleg aan mijn lezers op 50-plus? Ik ben dus reuze benieuwd naar jullie suggesties...

geplaatst door sixty - 5031 keer gelezen