De huismus â Vrij als een vogeltje
donderdag 12 september 2019
Ik verkeer graag in de vrije natuur, en ik geniet daar van vogels en bloemen. In mijn blog “t Komt goed” heb ik dat al verteld. Vooral vogels boeien mij. Wat is het heerlijk om je zonder mechanische hulpmiddelen door de lucht te kunnen bewegen. Laatst waren in het nieuws beelden te zien van mensen die als een mini helikopter door de lucht gingen.
Uit de mythologie ken ik het verhaal van vader Daedalus en zoon Icarus, die zelf vleugels maakten om daardoor te kunnen vliegen. De veren werden met was vastgemaakt, maar omdat Icarus te hoog vloog smolt de was en hij viel naar beneden.
Voor vliegtuigen hangt veel af van de goede bevestiging van de vleugels aan de romp. Een ander gevaar is ijsvorming op de vleugels. Echte vogels hebben met die problemen niet te maken, ze vliegen nooit zo hoog en hun vleugels zitten van nature goed vast. Kleine vogels kunnen weer wel ten prooi vallen aan roofvogels, aan jagers die ze uit de lucht schieten of aan roofdieren, als ze op hun nest zitten of als ze voedsel zoeken.
Over elke vogel valt wel een verhaal te vertellen. De huismus – Passer Domesticus – kennen we allemaal. Hoewel? Ik zag vroeger veel meer huismussen dan de laatste 10 jaar. Onderzoek wijst uit, dat onder meer in Nederland is de huismussenpopulatie sinds de jaren zeventig afgenomen. In de jaren 70 werd het aantal broedparen geschat op 1 à 2 miljoen. Tussen 1990 en 2000 is het aantal ongeveer gehalveerd. Ook in Vlaanderen en het Verenigd Koninkrijk is sprake van de achteruitgang. Echter, sinds 2000 lijkt het of het aantal broedparen van de huismus in Nederland stabiliseert. (Bron: Wikipedia). In mijn straat zie ik in elk geval meer kauwtjes en meeuwen. De kauwtjes zijn dol op jonge mussen en de eieren van mussen..
Huismus is ook een bijnaam voor sommige mensen. Mensen, die achter de geraniums blijven zitten, hoewel ze zo vrij als een vogeltje zijn. Let wel, dit zijn niet alleen singles! Ik ken mannen, die na het ontbijt het OV in stappen naar hun werk, na acht uur buffelen rechtsomkeert gaan en elke dag thuis hetzelfde ritueel doormaken. Moeders heeft de warme hap al klaar, het krantje en het pilsje staan bij wijze van hors d’oeuvre gereed en een uur later gaat de tv aan want het journaal en GTST mogen niet gemist worden. Echt, er is niets mis met deze levensstijl. Iedereen moet zelf weten of hij / zij een uitgaander is of zich liever thuis vermaakt.
Onder mensen, die op zoek zijn naar een (nieuwe) partner zijn ook vogels van diverse pluimage. Veel mannen hebben de naam dat zij zich gedragen als een valk of een buizerd, altijd op zoek naar prooi. Het gekke is dat onder de vogels roofvogels net als kraaiachtigen, ooievaars en zwanen heel monogaam leven. Voor hun prooi gaan zij wel de hort op. Trekvogels, vooral kleine zangvogels zijn dat niet! De mannetjes hiervan zingen elk voorjaar het hoogste lied om een vrouwtje te bekoren. Elk jaar een ander liefje…
Singles, die op zoek zijn naar een partner zullen weinig succes hebben als ze zich als huismussen gedragen. Zowel het uiterlijk (kleding, postuur, een gebruind gezicht) als de leefstijl (activiteiten ontwikkelen, meedoen met culturele uitstapjes) helpt bij het uitbreiden van een vriendenkring en het in de smaak vallen bij een leuke potentiele partner.
Wie zich niettemin opstelt als huismus en dan klaagt, dat hij of zij zo alleen en eenzaam is, heeft mijns inziens geen recht van spreken.
Er is een categorie, die tussen de wal en het schip valt. Zij behoren tot de mensen, die buiten hun schuld moeilijk aan de bak komen. BNN heeft een serie programma’s gewijd aan zogenaamde Undateables, moeilijk bemiddelbare personen; ze verlangen serieus naar een partner maar om vaak psychische redenen lukt het niet op eigen kracht. Toen ik naar die programma’s keek werd ik geraakt door hun situatie. Onlangs sprak ik op een dansavond ook een dame, waarbij ik merkte, dat ze door een beperking niet gemakkelijk aan de bak zou komen. Toen ik stukjes van haar levensverhaal hoorde moest ik aan dat televisieprogramma denken! Ik sprak met een lief mens, die, hoewel ze dat niet openlijk liet blijken, best open zou staan voor een relatie. Na zo’n gesprek ga ik rijker naar huis.
geplaatst door Aktivo1 - 4797 keer gelezen
Vorige berichten
Oude liefde roest niet
Soms hoor ik dat mensen die gescheiden zijn of waar de partner van is overleden, na hun verwerkingsperiode op zoek gaan hun vriend(in) uit hun jeugd. Die vinden ze dan terug via hun oude middelbare school maar ook facebook is een goede optie. Zo hoorde ik deze week dit verhaal van een gezellige, rasechte Amsterdamse taxichauffeur.
We reden weg van het AMC-ziekenhuis in Amsterdam terug naar huis en kwamen vrijwel meteen langs een plein waar 3 bekende fastfoodrestaurants vlak naast elkaar gebouwd zijn. Weet je hoe Amsterdammers dit plein noemen, vroeg hij mij? Ik zou het niet weten, antwoordde ik. Het "Obesitasplein" lachte hij en wreef over zijn buik, ik kom er ook regelmatig. Ik schoot ook in de lach en zei vrolijk : Dat is een goeie , die zal ik onthouden.
Toen we op de snelweg reden zag ik opeens een whatsapp bericht bovenin zijn navigatie verschijnen met een foto erbij van een knappe, donkerharige vrouw. Huh, hoe kan dit nou op je navigatiescherm verschijnen? zei ik verbaasd. Simpel, mijn navigatie is verbonden met mijn telefoon, antwoordde hij. Leuke vrouw heb je, zei ik waarderend. Jazeker, ik heb het enorm getroffen met haar, zei hij zacht.
Hij vervolgde, ik ben 7 jaar geleden gescheiden en een half jaar later ben ik mijn oude schoolvriendin weer gaan zoeken, waar ik stapelverliefd op was toen ik 14 jaar oud was. Ik vond haar op facebook. Zij was al enige tijd weduwe stond daar vermeld, dus heb ik de moed bij elkaar geraapt en contact met haar gezocht. We zijn nu alweer ruim 6 jaar een setje en hebben het bijzonder fijn met elkaar. Dan heb je echt geluk gehad, antwoordde ik hem.
Nou, niet helemaal hoor, zei hij serieus. Ik heb wel ZELF de actie ondernomen om haar weer te vinden. Als ik thuis had blijven zitten kniezen was ik waarschijnlijk nu nog alleen geweest. Met mijn drukke baan en wisseldiensten had ik weinig tijd om uitgebreid met allerlei vrouwen te gaan daten. Bovendien had ik het altijd jammer gevonden dat wij elkaar uit het oog waren verloren. Misschien was ik anders lang geleden al met haar getrouwd. Joost mag het weten...
De grote schoonmaak en opruiming in drievoud
Bij de term grote schoonmaak krijg ik een beeld voor ogen, dat in mijn jeugd en wellicht in de jonge jaren van velen op ons netvlies genesteld is: Maart, een moeder met haar schort, emmer, bezem en bleekwater, en het hele huis ging op zijn kop.
Er werd heel wat gesopt in het voorjaar in de naoorlogse jaren. Nu is het schoonmaken niet meer zo tijdgebonden. Bij schoonmaken hoort ook een ander, eveneens niet favoriet werkje: Opruimen.
Bij opruimen komen een paar basale karaktereigenschappen kijken. Een wil, inzicht, doorzettingsvermogen, netheid, maar ook gevoelens. Het is vaak razend lastig afscheid te nemen van spullen, die je ooit gekocht hebt of die je cadeau hebt gekregen. Ik las de volgende vuistregel om in vier stappen op te ruimen:
Alles uit de kast(-en) halen. Je krijgt wel een hoop rommel maar je zult er van versteld staan wat je in de loop van de jaren bewaard hebt. En het kan zelfs nog leuk worden!
Keuzes maken. Maak drie stapels: Wat je wel wilt bewaren, wat je sowieso weggooit en wat je misschien bewaart.
Afscheid nemen en bedanken. Dan bedank je de spullen die je niet meer wilt hebben en bedenkt wat er mee gaat gebeuren: Wegooien, weggeven of verkopen.
Opbergen. Wat je echt wil bewaren geef je nu weer een plekje.
Er is ook zoiets als digitale opruiming. Velen bewaren een ontstellende hoeveelheid digitaal materiaal op de harddisk van hun laptop, pc, op een stickie of op hun smartphone. Ik was in mijn werkzame leven lid van een commissie die zich druk maakte over de bewaartijd van papieren documenten, en in een later stadium ook over het bewaren van digitale bestanden. Daarmee ging ook een opruimactie gepaard; wat moet je doen om te voorkomen dat je computer dichtslibt? Als spook dreigt ook nog eens de duurzaamheid van de opslagmedia. Veel digitaal materiaal van de eerste generatie is nu niet meer te raadplegen… Er is ook van overheidswege het een en ander hierover geregeld. Je kunt niet zomaar een oud archief – wie zou daar nog in geïnteresseerd zijn? – in de kliko voor oud papier doen.
Als derde aspect van opruimen durf ik intermenselijke contacten aan te stippen. Vrijwel iedereen heeft een adreslijst van naaste verwanten, vrienden en kennissen, met telefoonnummers en tegenwoordig ook emailadressen en zelfs Skype Nicknames.
Zo’n lijst van mensen uit je leven hoort dynamisch te zijn. Mensen verhuizen, krijgen een ander telefoonnummer, overlijden, krijgen een relatie of verdwijnen uit je gezichtsveld door een conflict. Een adreslijst is er in wezen ook in je hoofd, in je hart!
Misschien is het opschonen, het aanpassen en aanvullen gevoelsmatig van de laatste “lijst” nog lastiger dan de acties bij het opruimen in huis en het opschonen van digitale bestanden. Dat kun je maar deels op grond van praktische overwegingen doen. Ik merk dat jaarlijks als ik de adreslijst voor het verzenden van nieuwjaarsgroeten ga doorlopen. Het beste is dan dezelfde driedeling als bij het opruimen van spullen te hanteren: Die mensen zal ik altijd op mijn lijst laten staan, die mensen gaan van de lijst af en over een andere groep moet ik nog even nadenken.
Zowel bij het opruimen van spullen, bij digitale opruimingen als bij het zich bezinnen over menselijke contacten moet ik toch afgaan op mijn gevoel. Ik vind dat knap lastig…
Spiegel
De eu van neuken in de keuken bezorgde mijn cursist nog slapeloze nachten, toen de volgende tongbreker zich alweer aandiende.
Mijn docent, begon hij, dat vind ik altijd iets ontroerends hebben, dat bezittelijk voornaamwoord, mijn housbaasmevrouw is boos op mij. Ik dacht direct, de ui en de ou/au zijn van later zorg, eerst maar even dit blog. Vertel maar, zei ik.
Ik zei, zei mijn cursist, ik betaal morgen die hoer.
Nee, zei mijn housbaasmevrouw, volgens zijn zeggen, je moet eerst de huur aan mij betalen.
Waarop mijn cursist zei, volgens zijn zeggen dan, dat zeg ik, ik betaal morgen die hoer.
Waarop zijn huisbazin, volgens zijn zeggen dan, zei, nee, eerst mij betalen, want morgen is het de eerste van de maand.
Dat zeg ik toch, zei mijn cursist, volgens zijn zeggen, ik betaal jou morgen mijn hoer.
Uit de rest van zijn verhaal begreep ik dat de huur inmiddels betaald is, maar dat de relatie ernstig verstoord is. Werk aan de winkel.
Kijk, bij de oe is je mond klein en rond en zijn je lippen strak getuit, zei ik, en bij de uu zijn je lippen meer gespreid en ligt je tong verder naar voren. Het is een kwestie van veel oefenen.
Met de huisbaasmevrouw, vroeg hij.
Nee, zei ik, alleen voor de spiegel.