Herfstgedicht
donderdag 26 september 2019
Dit mooie gedicht kwam ik tegen vandaag, op deze druilerige regendag, in het maandelijkse "nieuwsblad voor Senioren". Ik wil het graag met jullie delen.
Herfst
De bomen roesten in het zieke licht
langs somber in zichzelf gekeerde grachten.
In wilde, stormdoorvlaagde regennachten
vertoont de maan een bleek, behuild gezicht
boven de lege straten, smalle schachten.
Waar in een overbiddelijk gericht
de zomer langzaam voor het najaar zwicht,
terwijl de huizen op het einde wachten.
Tegen de morgen is de strijd beslecht.
Een vage geur van heimelijk bederven
heeft aan de moede wind zich vastgehecht.
Tussen een handvol dunne zonnescherven
heeft zich de zomer moeizaam neergelegd
om eenzaam en onopgemerkt te sterven.
geplaatst door sixty - 4557 keer gelezen
Vorige berichten
Helemaal nieuw en toch hetzelfde
Er is een filosofische gedachte-experiment dat bekend staat als de paradox van ‘het schip van Theseus’. Theseus was de Griekse held, di
Een nieuw boek om te lezen
Ik heb als lagere schoolkind veel profijt gehad van ons gezinsabonnement van de bibliotheek. 2 x in de week kon ik daar 3 boeken ophalen om te leze
Hoeveel ik zie?
Over de (nutteloze) vraag “hoeveel ziet u nog”?
Geheid dat binnen 5 minuten ik De Vraag krijg in een nieuwe omgeving.