Herfstgedicht
donderdag 26 september 2019
Dit mooie gedicht kwam ik tegen vandaag, op deze druilerige regendag, in het maandelijkse "nieuwsblad voor Senioren". Ik wil het graag met jullie delen.
Herfst
De bomen roesten in het zieke licht
langs somber in zichzelf gekeerde grachten.
In wilde, stormdoorvlaagde regennachten
vertoont de maan een bleek, behuild gezicht
boven de lege straten, smalle schachten.
Waar in een overbiddelijk gericht
de zomer langzaam voor het najaar zwicht,
terwijl de huizen op het einde wachten.
Tegen de morgen is de strijd beslecht.
Een vage geur van heimelijk bederven
heeft aan de moede wind zich vastgehecht.
Tussen een handvol dunne zonnescherven
heeft zich de zomer moeizaam neergelegd
om eenzaam en onopgemerkt te sterven.
geplaatst door sixty - 4528 keer gelezen
Vorige berichten
Ben je nog seksueel actief?
Ben je nog seksueel actief? Die vraag lijkt voor 99% van de vrouwen genoeg redenen om de hoorn op de haak te gooien, de vraagsteller te bannen en e
Argeloosheid
Argeloosheid kan zowel goed als slecht uitpakken. Het betekent puur en onbevangen zijn, zonder schijn of sluwheid. Deze eigenschap wordt bijzonder
Herdersuurtje
De gids zat op de harde rand van de bedstee, en hij had het duidelijk naar zijn zin. Straks zou hij voor de zoveelste keer zijn verhaal vertellen,