terug

Ik vind je lief

dinsdag 24 september 2019

Daten is vooral iets van iemand vinden. Vanaf die cruciale eerste seconden tot het al dan niet ongemakkelijke afscheid: We vinden voortdurend van alles van elkaar en van onszelf. Gelukkig is het een grotendeels onbewust proces, zodat er tijdens het ‘vinden’ genoeglijk gekout kan worden en misschien al voorzichtig aftastend gekust. Het was een afspraak met een oude vriendin, ooit: We gaan voortaan van niets en niemand meer iets vinden, vooral niet van onszelf. Wij vonden de afspraak ‘nijsgjirrich’* - en er kwam niet veel van terecht.

Simpelweg uit het raam van mijn Leidse huiskamer kijken, levert al een stortvloed aan beelden op die mijn denkhoofd onmiddellijk aan het werk zet. In de oude lindebomen voor mijn flat vieren halsbandparkieten luid kwetterend hun uitheemse feesten, het groeisel aan de voet van de bomen wordt ruw verwijderd door een man met een knetterende kettingzaag en een jong stel maakt verbolgen foto´s van de zwart-witte derrie op hun geparkeerde auto. Wie mag hier als vanzelfsprekend zijn, van wie was dit land voordat het een mensenstraat werd? Zo oud zijn die bomen trouwens niet, ze moeten ongeveer van mijn leeftijd zijn. Zoals mijn flat ongeveer van mijn leeftijd is. Ik vind dat hij er goed uitziet. Tijdloos.

Daten is vooral iets van iemand vinden - en ook al ben ik een schrijver, het ´vinden´ begint met iets vinden van zijn foto; iets vinden van de omgeving waarin en de attributen waarmee hij op die foto staat. Ik meen in mijn onschuld immers dat wat op die foto staat er echt toe doet. Zie ik een gitaar, een cello, een piano? Ik smelt. De vis, het glas wijn (halfvol dan wel half leeg), de hond, het paard, de motor, de sportfiets, het bord met eten, de rugtas, de huiskamer, de verre rivier, de ruïne, de helmstok, de zee, de vogel. Bén jij dat of is het een toevallige foto? Ach, waar is de tijd dat een haas, een spel kaarten, een hertekop en een pas geslacht varken volkomen duidelijk maakten waarvoor de man stond? En wat te denken van het mannenhoofd temidden van badkamer tegeltjes? Zo´n man ziet er eenzaam uit, vind ik. Maar op oude schilderijen heeft afgebeeld worden via de spiegel een betekenis: het staat voor streven naar zelfkennis, de vergankelijkheid van het leven, of voor een actief, betrokken leven dat is gewijd aan spirituele en intellectuele overpeinzingen. Toe maar. En dan te bedenken dat ik alleen maar blij hoef te worden van je foto, een blijdschap die vooruitloopt op de onrust en de verwarring waarmee een nieuwe liefde gepaard gaat.

Het kan best, ontdekten mijn oude vriendin en ik: Over een idee, een gebeurtenis nadenken zonder er iets van te vinden. Ergens betekenis aan geven zonder ons ‘ik’ erin te mengen. Ons ergens een voorstelling van maken zonder er een oordeel over te vellen. Alleen met de liefde kon het niet - en draait niet vrijwel het hele leven om de liefde? De liefde tussen andere mensen kan ik met professionele compassie bezien, maar zodra ik er zelf bij betrokken ben, vind ik er wat van. Heel veel zelfs.

Ik stond hoog op de vertrekkende veerboot, na een ontegenzeglijk lijfelijk weekend Terschelling. Hij stond beneden op de kade en hij legde zijn hand op zijn hart - wat ik een liefdevol gebaar vond. Ik wilde graag weten wat de betekenis ervan was: ‘Ik vind je lief?’ ‘Je bent mij lief?’ ‘Ik heb je lief?’ Het was: ‘Ik vind je lief’, wat ik zowel lief vond als te weinig. Toch maar weer profielfoto´s bekijkend op zoek naar de man van wie ik uiteindelijk helemaal niets hoef te vinden, de man van wie ik alleen maar hoef te houden.

* nijsgjirrich (Fries): nieuwsgierig, bijzonder, aardig, interessant, vervelend, gemelijk, slecht gehumeurd, niet gemakkelijk te voldoen, kieskeurig.

geplaatst door RodeJas - 5428 keer gelezen